tag:blogger.com,1999:blog-181115402011-12-03T23:06:55.096+04:00വർണമേഘങ്ങൾഓർമയിലെ നിറങ്ങൾ..കണ്ണുകളെത്താത്ത ദൂരത്ത്..!വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.comBlogger431100tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-6271168694596268042008-09-18T11:58:00.008+04:002011-12-01T20:31:31.215+04:00നിഴലിനോടൊപ്പം.<span style="font-size:130%;"><br /><br />ഇരുട്ടില്, തിളക്കമറ്റ് പോയ നക്ഷത്രങ്ങള്ക്ക് ചോട്ടില് കമല നിന്നു. മിഴിയറ്റമെത്താത്ത മേഘപാളികള്ക്കപ്പുറം അവയുണ്ടാകാം. പിശറന് കാറ്റില്, കൊഴിഞ്ഞു വീണ പുല്നാമ്പുകളുടെ തേങ്ങല്. ചക്രവാളങ്ങള് തോറും ചേക്കേറാന് കൂടുകളില്ലാത്ത കിളിരോദനങ്ങള്. പെയ്തൊഴിഞ്ഞ മഴ ചൊരിഞ്ഞിട്ട കൊടും തണുപ്പില് ജീവ രക്തമുറയുന്നു.... രാവിറങ്ങി വരുന്ന രൗദ്രത. ഇടവിട്ട് മിന്നി മറയുന്ന മിന്നല്പ്പിണരുകള്ക്കിപ്പുറം കറുപ്പ് രാശി പടര്ന്ന കവിള്ത്തടങ്ങളില് കനത്ത മരവിപ്പ് മാത്രം.നിര്വികാരതയുടെ പുറം തോടിനപ്പുറം താനെന്ന മനുഷ്യന് മറഞ്ഞ് നില്ക്കുന്നു, കമല കണ്ടു. ചിരി വിടരാത്ത ഓര്മ്മത്താളുകളില് തന്റെ ഗതകാലം വിഷണ്ണ മിഴികളോടെ നില്ക്കുന്നു, കമല അറിഞ്ഞു. <br /><br />ആസ്പത്രി വാരാന്തയില് വാവിട്ട് കരഞ്ഞ് പിറന്നു വീണ നാളുകളില്, അമ്മിഞ്ഞപാലിന്റെ മാധുര്യം വറ്റിയ ദിനരാത്രങ്ങളില്, കൂട്ടിനെത്താന് മിഴി നനയിക്കുന്ന കാഴ്ചയുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു നേരം അന്നമെത്തിക്കാന് രക്തം വിയര്പ്പാക്കുന്ന അമ്മയുടെ. അത് .. അഛനില്ലാത്ത ബാല്യം. പിന്നെ, പിച്ച വെച്ച ബാല്യത്തിന്റെ നിഷകളങ്കതകള്ക്ക് കൂട്ട് വരാതെ പൊടുന്നനേ എങ്ങോ മറഞ്ഞകന്ന അമ്മ എന്ന ദൈന്യ രൂപം മുള്ള് കൊള്ളിക്കുന്ന വേദനയായി. പേയ് കിനാക്കള് പേടിപ്പെടുത്തിയ രാമഴക്കാലങ്ങളില് പൈപ്പ് വെള്ളത്തിന്റെ ശേഷിപ്പുകള് നുണഞ്ഞിറക്കി കണ് തുറന്നിരുന്നു. അത് .. തന്റെ അനാഥ ബാല്യം..! <br /><br />കണ്ണുകള് നിറച്ച്, തനിച്ചാക്കി കടന്ന് പോയ ബാല്യവും കൗമാരവും, ബാക്കിയിട്ടത് വിരസയാമങ്ങളുടെ മരവിപ്പ് മാത്രമായപ്പോള്, ഓര്ക്കാനേറെയൊന്നുമില്ലാത്ത ഗത കാലങ്ങളെ ചവിട്ടി നീക്കി നടന്നു പോകാന് മനസ്സ് പറഞ്ഞു.പുലരികള് തേടിയുള്ള യാത്രയില്, ദിക്കറിയാത്ത ഒറ്റയാള് പ്രയാണത്തിനിടയിലെവിടെയോ അവനെ കണ്ടുമുട്ടി. തന്നെപ്പോലെ, നീക്കിയിരിപ്പുകള്ക്ക് മനസ് കൊടുക്കാത്തവന്. അവന്റെയൊപ്പം പാറമടകളില് പണിയ്ക്ക് പോയി. മനസ് ഉറച്ച് പോയതിനാല് കൈ വെള്ളകളും അനുസരിയ്ക്കാന് പഠിച്ചു. ചുട്ട് പോള്ളുന്ന ഭാരം തലയ്ക്കും ശീലമായി. പകല് കൂട്ടുകാരന് പതിയെ രാക്കൂട്ടുകാരനുമായി. കൂടും കൂട്ടി ജീവിതം തളിര്ക്കാന് ആദ്യമായി ആശിച്ചു പോയി. പക്ഷെ, തന്റെ മോഹങ്ങള്ക്ക് മേല് കൂര്ത്ത് മൂര്ത്ത കല് ചീളുകള് വാരി വിതറി, പൊടുന്നനേ എങ്ങോ മറഞ്ഞു പോയ അവന്റെ ശേഷിപ്പുകള് തെല്ലൊരു കാലം തളര്ത്തിയിട്ടു. ഏങ്കിലും പിടിച്ച് നില്ക്കാന്, എല്ലാം മറക്കാന് മനസിനെ അതിയായി ശീലിപ്പിച്ചെടുത്തു, പിന്നെ വീണ്ടും ഒറ്റയടിപ്പാതകള് മാത്രം ഇടവിട്ട് തെളിയുന്ന കിനാവുകള്ക്ക് കൂട്ടിരുന്നു. <br /><br />ഒരിയ്ക്കല് ക്രമം തെറ്റി തെറിച്ച് വീണ കല് പാളികള് സമ്മാനിച്ച മുറിപ്പാടുകളുമായി ചെറു കൂരയില് തനിച്ചായപ്പോള്, കൈത്താങ്ങേകി തലോടാന്, വിയര്പ്പിന്റെ വില നല്കി വിശപ്പാറ്റാന് അവള് വന്നു. നടക്കുവാനും നടത്തുവാനും കൂടെ നിന്നു. തളര്ന്നു വീഴവേ കൈത്താങ്ങ് തന്നു.പിന്നെയെപ്പൊഴും ഒരുമിച്ചായി യാത്ര.പകലന്തിയോളം പണിയെടുത്ത്, പകലോന് മടങ്ങവേ തിരികെ നടക്കാന്, പുലരികളില് ഒറ്റയടിപ്പാതയുടെ വിരസതകളില്ലാതെ കൂട്ട് വന്നു.ഇരുട്ടില്, ഇടമുറിയാത്ത രാമഴക്കാലങ്ങളില്, ഒറ്റ വിരിപ്പിന്റെ ഞെരുക്കങ്ങള് പങ്കിട്ട് ഉറങ്ങാതെ കിടക്കുമ്പോള്, തന്നെപ്പോലെ രാവിരുട്ടുകള് മാത്രം നിറഞ്ഞ അവളുടെ പില്ക്കാലങ്ങളുടെ ചുടു നിശ്വാസം കവിളില് ഏറ്റു വാങ്ങി.<br />തിരികെ കൊടുക്കുവാന് മറ്റൊന്നുമില്ലാത്തവര്, ചുടുനിശ്വാസങ്ങള് പങ്കിട്ടെടുത്തു.മനസുകളുടെ ഇഴയടുപ്പം, ശരീരങ്ങളില്ലാതെയാക്കി. അകലങ്ങളില്ലാതെയായപ്പോള് വികാരങ്ങളും അടുത്തു പോയി. മോഹങ്ങളില്ലാതെയാകാന് മനസുകള് അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല. തിരികെ നേടിയതൊക്കെയും പാഴ്ക്കിനാക്കള് മാത്രമായപ്പോള് സമൂഹ വിലക്കുകള് കാറ്റില് പറത്തി വിട്ടു.പരിഹാസങ്ങളെ പാഴ് വാക്കുകളാക്കി ചവിട്ടിയരച്ചു. ഞങ്ങള് എന്ന പദം ഉറക്കെ പറയാന് ശീലിച്ചെടുത്തു. അബലയ്ക്ക് ആണ്തുണ വേണമെന്ന് പറഞ്ഞവരെ തേടിപ്പിടിയ്ക്കാന്, തള്ളിപ്പറയാന് മനസ്സ് തിര തള്ളി. കൂട്ട് വന്ന കൈകള് പിടിച്ച് കൂടുതല് ദൂരങ്ങള് താണ്ടാന് വെമ്പലായി. ഒടുവില് തനിയ്ക്കും പുലരികളുണ്ടെന്ന തോന്നല് ചിരിയ്ക്കാന് ശീലിപ്പിച്ചു. തനിച്ചല്ല താനെന്ന തിരിച്ചറിവില് വിരസ യാമങ്ങളെ ഒഴുക്കി വിട്ടു. <br /><br />ഇന്നലെ, ദിക്കും ദിനവുമറിയാതെ ആര്ത്തലച്ച് കടന്ന് വന്ന പെരുമഴ, കണ്ണും കരളും തിരിച്ചറിയാനാകാത്ത രൗദ്രതയോടെ കൊള്ളിമീന് സമേതയായി പടികടന്നെത്തുമ്പോള് താനും അവളും ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു. പുറത്തെങ്ങോ മരണ താളത്തിന്റെ മണിയൊച്ച മുഴങ്ങുന്നതറിയാനായില്ല. മരണ വേഗം പൂണ്ട മലവെള്ളപ്പാച്ചിലില് തങ്ങളും, ചെറു കൂരയും കേവലം പുല് നാമ്പുകളായി. തെല്ലിട ചിന്തിയ്ക്കാന് പോലുമാകാതെ കൊടും ഭയത്തിന്റെ കൂരിരുട്ടിലേയ്ക്ക് എടുത്തെറിയപ്പെടുമ്പോള്, ചെമ്മണ്ണും, ചളി വെള്ളവും നിറഞ്ഞ് കലങ്ങിയ മിഴികള് അവളെ തിരഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഒടുവില് പിടിവള്ളിയായ വാക മരച്ചോട്ടില് എല്ലുകള് നുറുങ്ങിയ വേദനയില്, കണ്ണടച്ച് കിടക്കുമ്പോഴും, അവളുടെ വിളിയൊച്ച മാത്രം തിരഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷെ, തന്റെ പുലരികള് പെരുമഴയില് ഒലിച്ച് പോയെന്ന നേര് ഉള്ളുലച്ച് കളഞ്ഞു. ഇനിയെന്ത്..? അറിയില്ല.. <br /><br />ഇന്നും മഴക്കാറുണ്ട്, കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ വരവുണ്ടാകാം, മിന്നല്പ്പിണരുകള് മണ്ണ് കീറിപ്പിളര്ന്നിടാം,രാമഴയ്ക്കും രോഷം തുടരാം, ഈ ഇരവ് മൂലയില് തന്റെ മുന്നില് വിധിയുടെ കളിയാട്ടമുണ്ടാകാം. കമല ചിരിച്ചു, നിര്വികാരത പുറം ചട്ടയിട്ട മരവിച്ച മനസ്സോടെ, പിന്നെ...കലങ്ങി ചുവന്ന കണ്ണുകളില് കൂരിരുട്ടിനോടും പകയോടെ, അവളിറങ്ങി നടന്നു, ചേറും, മലവെള്ളവും പുണര്ന്നിഴയുന്ന രാവിറമ്പിലേയ്ക്ക്.. ഇനിയും പുലരികള് വേണ്ടെന്ന കരളുറപ്പോടെ..! </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-627116869459626804?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-52523500404147378052007-03-26T09:52:00.000+04:002007-03-26T10:06:43.118+04:00മഴക്കാലമില്ലാതെ.<span style="font-size:130%;"><br />മഴയ്ക്കൊപ്പമായിരുന്നു നീ കടന്നു വന്നത്. ആദ്യം പുതുമഴയായും, പിന്നെ സൗഹൃദത്തിന്റെ ചാറ്റല് മഴയായും നീ എന്നിലേയ്ക്കെത്തി. ഒടുവില്, തിരിച്ചറിവില്ലാതെ പോയ എന്റെ കനവില് കലക്കങ്ങള് കോറിയിട്ട്, നിന്റെ ഓര്മത്തളിരുകളുടെ സുഖ ശീതളിമയില് എന്നെ തനിയെ വിട്ട്,എങ്ങോ പെയ്തൊഴിഞ്ഞു പോയി . അറിഞ്ഞിട്ടും അറിയാതെ പോയ വികാരങ്ങളുടെ തുടര് മഴയ്ക്കായി കണ്ണ് നട്ടിരുന്നു, ഏറെ നാള്... പക്ഷെ, സുഖമുള്ള നോവുകള് ചൊരിഞ്ഞിട്ട് മഴയ്ക്കൊപ്പം നീ നടന്ന് മറഞ്ഞ വഴിത്താരകള് വിജനമായിരുന്നു, നിന്റെ നിഴലുകളില്ലാതെ. ഇങ്ങകലെ, എന്റെ സായന്തനങ്ങള് വിരസമായിരുന്നു, നിന്റെ പാട്ടുകളില്ലാതെ.<br /><br />മഴ ചാറി നിന്ന സന്ധ്യയില്, കോളെജിനടുത്തുള്ള അമ്പല മുറ്റത്തെ ഇറയത്ത് ഈറന് പടര്ന്ന വേഷത്തിലും ചെറു ചിരിയോടെ ആദ്യമായി നിന്നെ കണ്ടു. കൈയ്യെത്തും ദൂരത്ത്, കാതര ഹൃദയത്തിന്റെ തുടിപ്പിന് മഴത്താളങ്ങളേക്കാള് ചുറുചുറുക്ക്. ഇടയ്ക്കെപ്പൊഴോ പാളി വീഴുന്ന നിന്റെ നോട്ടങ്ങളില് അപരിചിതത്വം അലിഞ്ഞില്ലാതെയാകുന്നു. ഇഷ്ടം തോന്നുന്ന മുഖഭാവങ്ങള്. ഇനിയെന്നും ആ നോട്ടങ്ങള് എന്നെ തേടി വരുമെന്നറിഞ്ഞിരുന്നോ....?<br />.....ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നില്ല..!<br /><br />മഴ തിമിര്ത്ത് പെയ്ത നാളില്, കലാലയ മുറ്റത്ത് കാണുമ്പോള് മിഴികളെ മറച്ച കുടക്കീറില് നിന്നും നിന്റെ മിഴികള് വേറിട്ട് നിന്നു. പിന്നെ കൂട്ടുകാരായപ്പോഴും , കളി പറയുമ്പോഴും മിഴികളില് എന്നും ഞാന് നിറഞ്ഞിരുന്നോ..? മറ്റാര്ക്കുമില്ലാതെ എനിയ്ക്കായ് മാത്രം പാടിയപ്പോള് നിന്റെ ഹൃദയവും തുളുമ്പിയെന്നോ?. 'അറിയുന്നില്ലാത്മാനുരാഗം...' എന്ന് നീ മനോഹരമായി പാടിയതും, അഭിനന്ദനം ചിരിയിലൊതുക്കിയ എന്നെ പരിഭവിത്തില് നോക്കിയതും, പിന്നെയെപ്പൊഴും എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങള്ക്കൊപ്പിച്ച് പാടിയതും എന്തിനായിരുന്നു...?കാണാതിരുന്നാല് അസ്വസ്ഥയായിരുന്നതും, കാണുമ്പോള് കണ് വിടര്ത്തുന്നതും, എന്റെ പിറന്നാളുകള് നീ ആഘോഷമാക്കിയിരുന്നതും, എന്റെ കവിതകള് നിന്റെ ഈണത്തില് പാടിയിരുന്നതും, എന്നോടിഷ്ടം തോന്നിയ പെണ്കുട്ടിയുമായി വഴക്ക് കൂടിയതും, ഞാന് പിണങ്ങിയാല് മിഴികള് തുളുമ്പിപ്പോയിരുന്നതും, എന്റെ വേഷങ്ങളെ വിമര്ശിച്ചിരുന്നതും, എനിക്കിഷ്ടമുള്ള വേഷങ്ങള് നീ അനുദിനം അണിഞ്ഞിരുന്നതും, നിന്റെ എല്ലാ നോട്ടങ്ങളും എന്നില് കൂടി പാളി വീണ് കടന്ന് പോയിരുന്നതും, രാഷ്ട്രീയ വഴക്കുകളില് ഞാന് തല്ല് കൂടിയപ്പോള് നീ ഭയന്ന് കരഞ്ഞതും, നിനക്ക് കിട്ടുന്ന മധുരങ്ങള് എത്ര ചെറുതായാലും എനിക്ക് വേണ്ടി കരുതി വെച്ചിരുന്നതും, സ്നേഹത്തില് പൊതിഞ്ഞതും എന്നാല് ഒന്നും തുറന്നിടാത്തതുമായ ആശംസാ കാര്ഡുകള് എപ്പോഴും തന്നിരുന്നതും, എന്റെ ഹോം വര്ക്കുകള് സ്വയം ചെയ്തിരുന്നതും, എന്തും ഏതും എനിക്കായ് കരുതാന് മടിയില്ലാതിരുന്നതും...എല്ലാം...എന്നോടുള്ള ഇഷ്ടം കൊണ്ടോ..?<br />.....ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നില്ല..!<br /><br />മഴക്കാറ് കൊണ്ട സായഹ്ന വേളയില്, ക്ലാസ്സ് മുറികള് വിജനമായ നാളില്, പിരിയാറാകവേ, എന്റെ ഓര്മ്മത്താളുകളില് കണ്ണീരിലാറ്റിയ വരികള് കോറിയിട്ടതും, അത് തിരികെ തരുമ്പോള് എന്റെ കണ്ണില് നോക്കാതെ നിന്നതും ഉള്ളം തേങ്ങിപ്പോയതിനാലോ..?<br />.....ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നില്ല..!<br /><br />മഴ തോര്ന്ന പുലരിയില്, നിന്റെ മടക്ക യാത്രയില്, മനസ്സ് തുറക്കാത്ത മേഘപാളികള്ക്കും താഴെ, വാകപ്പൂക്കളുടെ കൂട്ടില് നാമിരുന്നു. തണുത്ത് വിറച്ചിരുന്ന നിന്റെ കൈ വിരലുകള്ക്ക് എന്റെ ചൂടറിയാന് വെമ്പലുണ്ടായിരുന്നുവോ? പിന്നീട് നേരം തെറ്റി കടന്നു വന്ന തീവണ്ടിയില് മറഞ്ഞ് മാഞ്ഞകലുന്ന ഇരുമ്പ് വാതിലിനരികല് മിഴിപൂട്ടാതെ, നോക്കി നില്ക്കുമ്പോള് എന്റെ പിന് വിളി തേടിയിരുന്നുവോ? മറഞ്ഞകന്നിട്ടും ദിനം തോറും തേടിയെത്തിയ വിളികളിലും എന്റെ ചിരി മാത്രം നീ തിരഞ്ഞുവെന്നോ..?<br />.....ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നില്ല..!<br /><br />ഇപ്പോള്, വിരസ യാമങ്ങളുടെ നരച്ച നിറങ്ങള് നോക്കി, പണിത്തിരക്കിലും, പട്ടണത്തിരക്കിലും മടുത്ത്, ഏകനായിപ്പോകുന്ന സായാഹ്നങ്ങളില് നിന്റെ പാട്ട് കേള്ക്കാന് കൊതിയ്ക്കുന്നുവോ..? തിരികെയെത്താത്ത ഇഷ്ട കാലങ്ങളുടെ ഓര്മ്മക്കൂട്ടില് നീ മാത്രമെന്നറിയുന്നുവോ? എന്നോ, എപ്പോഴോ നിന്നെ ഞാന് സ്നേഹിച്ചിരുന്നുവെന്നോ..? മരിയ്ക്കുവോളം ഓര്മ്മ വെയ്ക്കാന് മാത്രം സ്നേഹവായ്പുകള് ചൊരിഞ്ഞിട്ട് ഒരുപാടകലേയ്ക്ക് നീ നടന്ന് പോയെന്നോ...?<br />.....ഞാനറിയുന്നു...!!<br /><br />പിന് കുറിപ്പ്:<br />--------------<br />സമര്പ്പണം: രാവെന്നോ, പകലെന്നോ തിരിച്ചറിയാത്ത സന്ധ്യ പോലെ, നിര്വചിയ്ക്കാനാകാത്ത വികാരങ്ങളായി പൊടുന്നനേ പെയ്തൊഴിഞ്ഞ ബന്ധങ്ങളില് ബന്ധിതരായാര്ക്ക്. എല്ലാവര്ക്കുമുണ്ടാകാം ഇതു പോലെ, ഒരു കൂട്ടുകാരി, അല്ലെങ്കില് ഒരു കൂട്ടുകാരന്..!<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-5252350040414737805?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1170662538655224272007-02-05T12:01:00.000+04:002007-02-05T12:02:18.673+04:00കൊറ്റന് വളവ്.<font size =3><br />രാത്രി, കറുത്ത് കാളീ രൂപം പൂണ്ടു. രാഘവന് ഉറങ്ങിയിരുന്നില്ല. ചാറ്റല് മഴയ്ക്കൊപ്പം കൂരിരുട്ടും പെയ്തിറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ചെറിയ ജനല് പാളിയ്ക്കപ്പുറം വെള്ളി വെളിച്ചങ്ങള്. മഴയ്ക്ക് ശക്തി കൂടുന്നു. ഈയാണ്ട് ധാരാളം മഴയുണ്ടായിരുന്നു. എന്നിട്ടുമെന്തേ രാവെല്ലാം ഇരുട്ടില് മുക്കി വെളിച്ചം അണഞ്ഞ് പോകുന്നു? ജലവൈദ്യുതി എന്നാല് ജലത്തില് നിന്നും വൈദ്യുതിയോ അതോ..? ചോദ്യങ്ങള് ഒരായിരം. നെറ്റിത്തടം നനച്ച മഴത്തുള്ളികള് വടിച്ച് കളഞ്ഞ് രാഘവന് അവിടെ തന്നെ ചടഞ്ഞ് കൂടി. മെഴുക്തിരി വാങ്ങാന് മറന്നു. ബീഡി വലി നിര്ത്തിയതിനാല് തീപ്പെട്ടിയുമില്ല. മുന്നിലെ കൊടും വളവ് തിരിഞ്ഞ് ചീറിപ്പാഞ്ഞ് പോകുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ മിന്നല് വെളിച്ചം കണ്ണില് വീണ് പറന്ന് പോയി, ചില വെളിപാടുകള് പോലെ. ക്ഷണ നേര ദര്ശനങ്ങള്..! രാഘവന് ചിന്തിച്ചു. ചില വലിയ വാഹനങ്ങള് കടന്ന് പോകുമ്പോള്, വിള്ളലുകള് വീണ ഭിത്തികള്ക്ക് കുളിരുറയുന്നത് പോലെ. ഒന്ന് വിറ പൂണ്ട് വീണ്ടും പഴയ പടി.<br /><br />കൊറ്റന് വളവെന്ന ഈ കൊടും വളവിനോട് ചേര്ന്ന് ഇതേ സ്ഥലത്ത് ഇത് മൂന്നാമത്തെ വീടാണത്രേ..! മുന്പിരുന്ന രണ്ട് വീടുകളും മരണ വേഗം പൂണ്ട് വന്ന്, തെന്നിത്തെറിച്ച ബഹുചക്ര വാഹനങ്ങള് കൊണ്ട് പോയത്രേ.., ഒപ്പം കുറേ ജീവിതങ്ങങ്ങളും. അതിന് ശേഷം ഈ വളവിനെ കൊല്ലന് വളവെന്നും ആള്ക്കാര് വിളിച്ച് തുടങ്ങിയത്രേ. ഇവിടെ ഭവനവും , ജീവനും വാഴില്ലത്രേ.. അന്ധവിശ്വാസങ്ങള്... രാഘവനോടോ..??<br /><br />കുട്ടിക്കാലം തൊട്ടേ, വെല്ലുവിളികള് രാഘവനിഷ്ടമായിരുന്നു. വിശ്വാസങ്ങളെ പുറം കാലിനടിയ്ക്കാന്, മഹാ തന്തോന്നിയായ മുത്തശ്സന് കാട്ടിത്തന്നിരുന്നു. വിശ്വാസങ്ങളെല്ലാം അന്ധമെന്നും, അതില് വീഴുന്നവര് മൂഢരെന്നും മനസില് അടിവരയിട്ട് വെച്ചു. വീടിന് പിറകിലെ യക്ഷിപ്പാലയ്യ്ക്ക്(?) ചോട്ടിലെ പൊട്ടക്കിണര് രഹസ്യങ്ങളുടെ കലവറയായിരുന്നു. അതിന്റെ വളയങ്ങള് എണ്ണാന് താന് കാണിച്ച ധൈര്യവും, അതിന്റെ പ്രതിഫലനമെന്ന വണ്ണം വിറച്ച് വിളറി പൂണ്ട മുഖങ്ങളും. ഹോ.. രോമകൂപങ്ങളില് ഇപ്പോഴും ഒരു പുലരിയുണര്വ്വ്, ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെ കൊടും നിറവ്.<br /><br />മുത്തശ്ശന്റെ വലത് കരവും, ടോര്ച്ച് ലൈറ്റും, കുറു വടിയും ഭയാനക രാവുകളെ സധൈര്യം നേരിടാന് കൂട്ട് നിന്നു. ഭയമെന്നത് വെറും ഒരു വിശ്വാസം മാത്രം.. അതിലും തനിയ്ക്ക് വിശ്വാസമില്ലല്ലോ. തിരിച്ചറിവുകള്ക്ക് മേലുള്ള കറുത്ത് കനത്ത ആവരണം.. ഛേ..!<br /><br />കേവല വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് ശേഷം, എണ്ണപ്പാടങ്ങള് കാശ് വിളയിക്കുമെന്ന് കേട്ട് കടല് താണ്ടി. വിയര്പ്പും പൊടി മണലും പുരണ്ട നോട്ടുകള് കൂട്ടമായപ്പോള് മതി എന്ന് തോന്നി. കുടുംബം വേണമെന്ന് തോന്നിയില്ല. മുത്തശ്ശനെപ്പോലെ തന്നെ. വഴിയില് നിന്നും എടുത്ത് വളര്ത്തിയതായിരുന്നല്ലോ തന്നെ. മരണം വരെയും പോറ്റി വളര്ത്തി. കയ്യില് കാശുമായി നാട്ടില് തിരിച്ചെത്തിയപ്പോള് ജന്മിയാകാന് മോഹം. ആദ്യം കണ്ട പുരയിടം തന്നെ ചോദിച്ചു, കിട്ടി. ഒപ്പ് വെയ്ക്കുമ്പോള് ഉടമസ്ഥന്റെ കൈകള് ഒന്ന് വിറച്ചോ..? ഹേയ് ... സംശയങ്ങള്..! നാട്ടുകൂട്ടം കൊറ്റന് വളവിനോട് ചേര്ന്ന ഈ നിര്ഭാഗ്യ ഭൂമിയുടെ കഥ പറഞ്ഞ് തന്നു. താന് പതറിയില്ല. ചെറിയ കൂരയും കെട്ടി താമസവും തുടങ്ങി. അകത്തേയ്ക്ക്ക് കയറവേ ചില അപശബ്ഡങ്ങള് കേട്ടുവോ..? ബ്രേക്കുകള് തൊണ്ട കീറിക്കരയുന്നു, മരണം മുന്നില് കണ്ട മനുഷ്യന്റെ ഭീദിതമായ നിലവിളി.. ഹേയ്... തോന്നലുകള്..!<br />മുത്തശ്ശനെ മനസില് ഓര്ത്തു, വലത് കാല് വെച്ച് കയറി.<br /><br />ഇവിടെ എപ്പോഴും ഇരുട്ടാണ്. കൊറ്റന് വളവിന്റെ രൌദ്രതെയോര്ത്താകാം രാവേറിയാല് ആരും ഇതു വഴി വരാറില്ല. താനൊട്ട് ആരെയും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുമില്ല. മുത്തശ്ശന്റെ ഓര്മകളും, വീരസ്യങ്ങള് നിറഞ്ഞ ഗതകാലവും തന്നെ ഇവിടെയും ഏകനായി കഴിയാന് പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. മഴ നിലച്ചിരിയ്ക്കുന്നു ഇപ്പോള്. പക്ഷെ ഇരുട്ടിന്റെ കാഠിന്യം ഒട്ടും കുറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ. വാഹനങ്ങള് ഇപ്പോഴും ചീറിപ്പായുന്നുണ്ട്, തൊട്ട് മുന്നിലൂടെ. വളവെത്തിയാല് അല്പം വേഗം കുറച്ച് കൂടേ ഇവനൊക്കെ..? ധൃതിയുള്ളവരാകാം. കണ്ണുകള് അടയുന്നുണ്ട്, ഉറക്കം വരാന് തുടങ്ങി. എന്നാലും ഈ ജനാലയ്ക്കല് നിന്നും എഴുന്നേല്ക്കാന് തോന്നുന്നില്ല. <br /><br />ഹോ... ബ്രേക്കുകള്ക്ക് ഇത്രയും അരോചകമായ ഒച്ചയോ..? ഭൂമി കുലുങ്ങുന്നുവോ..? എന്താണത്? ദു:സ്വപ്നമാകാം, ഞെട്ടിയുണര്ന്നു. അല്ല, ഒരു പടുകൂറ്റന് ചരക്ക് ലോറി മലക്കം മറിഞ്ഞ് വരുന്നുണ്ടല്ലോ.. ഓടുവാനാകുന്നില്ല, കാലുകള് മരവിച്ച് പോയത് പോലെ...<br /><br />രാഘവന് തെല്ലും അനങ്ങിയില്ല. കുട്ടിക്കരണം മറിഞ്ഞ വാഹനം വീടും തകര്ത്ത് തൊട്ടടുത്തെത്തി നിന്നു. തകര്ന്ന ഭാഗങ്ങള് തെറിച്ച് വീണ വേദനയിലും രാഘവന് പുഞ്ചിരിച്ചു. വിശ്വാസങ്ങള്ക്ക് തന്നെ തൊടാനായില്ലല്ലോ...<br />പെട്ടന്ന്, ഏതോ പഴുതില് തട്ടി നിന്ന വാഹനം ഒന്ന് കൂടി മലക്കം മറിഞ്ഞു...<br />അതാ.. മുത്തശ്ശന്റെ അതേ വലത് കരം, ടോര്ച്ച് ലൈറ്റ്, കുറു വടി. ഇനി ഭയം ഇല്ലല്ലോ തനിയ്ക്ക്. രാഘവന് യാത്ര തുടങ്ങി, കൂരിരുട്ടിനെയും, അന്ധ വിശ്വാസങ്ങളെയും കൂസാതെ....!<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-117066253865522427?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1164015570121460692006-11-20T13:37:00.000+04:002006-11-20T13:39:30.140+04:00കാശി.<font size =3><br />വഴി വിളക്കുകള് പ്രകാശം പൊഴിക്കാത്ത പാതയിലൂടെ കാശി നടന്നു. അന്തി മാനത്തിന്റെ ചോട്ടില് മഴക്കിടാങ്ങളുടെ നടന വേഗത്തിന്റെ കോപ്പ് കൂട്ട്. ദുര്ഗന്ധം വമിക്കുന്ന മറവു മൂലകളില് രാത്രിഞ്ചരന്മാരുടെ നിഴലനക്കം. പകല് വെളിച്ചത്തെ പറിച്ചെറിഞ്ഞ്, രൌദ്ര ഭാവം പൂണ്ട രാത്രിയുടെ മണിമുഴക്കം. പതറിപ്പോകുന്ന പാദവേഗത്തില്, ഇടിഞ്ഞ് തൂങ്ങിയ മിഴിപ്പാതയില്, ദിക്കറിയാതെ കാശി നടന്നു. ലോകത്തിന്റെ കറുത്ത നിറം കാശിയെ ഭയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കാഴ്ച മങ്ങുന്ന കൂരിരുട്ടില് നിഴലുകള്ക്ക് കനം വെയ്ക്കുന്നു. പേരറിയാത്ത, പൊരുളറിയാത്ത ബന്ധങ്ങള്. പുറമേ നിന്നും പല്ലിളിക്കുന്ന വികൃത ലോകത്തിന്റെ ഗര്വ്വിനു മുന്നില് കാശിയുടെ കണ്ണുകള് തോറ്റു പോയി.<br /><br />ഇരുട്ടില് പിറന്നു വീണപ്പോള്, തകര രൂപം പൂണ്ട മേലാകാശം കണ്ടു കരഞ്ഞ കാശി, പിന്നീട് കരായാതിരിക്കാന് ശീലിച്ചു. പെറ്റമ്മയെ കടലെടുത്തപ്പോഴും, പറക്ക മുറ്റാത്ത പ്രായത്തില് പണിയെടുക്കേണ്ടി വന്നപ്പോഴും കരഞ്ഞില്ല. അലറി തിമിര്ക്കുന്ന കടലാഴങ്ങളിലെവിടെയോ സൂര്യതേജസ്സാര്ന്ന മുത്തുകളുണ്ടെന്നും, അവയെല്ലാം കൈ വെള്ളയില് കോരിയെടുത്ത് ചിരിച്ചുല്ലസിക്കുമെന്നും കാശി കിനാവു കണ്ടിരുന്നു. എപ്പോഴൊ താങ്ങായി നീണ്ടു വന്ന കരങ്ങള്ക്ക് മനം മടുപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. മാന്യ പുംഗവര് തൊടാനറയ്ക്കുന്ന വിളിപ്പേരില് അയാള്ക്കൊരു കൂട്ടായി കാശിയും കൂടി. കാശി എന്ന വിളിപ്പേര് മറവിയില് മാഞ്ഞ് പോയി. 'തോട്ടി' എന്ന് ചിരിച്ചും ചിരിക്കാതെയും പലരും വിളിച്ചു. വൈരങ്ങള് പെറുക്കുന്നവനെന്ന ആര്ഭാട നാമത്തില് അവന് തന്നെ അതെല്ലാം മുക്കിക്കളഞ്ഞു. പിന്നെ പതിവു കിനാവുകളില് മുഴുകി. മുത്തുകള്, വൈരങ്ങള്...<br /><br />പലനിറത്തില് ഭക്ഷിച്ച് ഒരേ നിറത്തില് കാഷ്ഠിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ ഉച്ഛിഷ്ഠങ്ങള്, വൈരങ്ങള് പെറുക്കുവാന് കാത്ത കൈവെള്ളയാല് കാശി ചുമന്നു. മറ്റൊരു മനുഷ്യക്കൂട്ടില്ലാതെ, പകലന്തിയോളം ദുര്ഗന്ധ ലോകത്തും രാവേറവേ കിനാവുകളിലും കുടിയേറി പാര്ത്തു. വിയര്പ്പിന്റെ വില കണക്കെണ്ണി വാങ്ങി ചിരിയോടെ നടക്കാന് ശീലിച്ചു. ഓരോ ദിവസവും ഓരോ തെരുവുകള്. ഒരേ തൊഴില്, ഒരേ പണിയായുധങ്ങള്, ഒരേ ഗന്ധം..! മടുപ്പ് തോന്നിയിരുന്നില്ല. ദൈവം കരുതി വെച്ചതെല്ലാം കൈ നീട്ടി വാങ്ങുന്നവന് എന്ന് വിനയത്തോടെ ഓര്ത്തു. പിന്നെ അന്നന്നത്തെ അപ്പം വയര് നിറയെ കഴിച്ചും, എണ്ണമില്ലാ കിനാവുകള് മനം നിറയെ നിറച്ചും മരച്ചുവടുകളില് കിടന്നുറങ്ങി. കൂലിയില് നീക്കിയിരുപ്പുകള് വന്നപ്പോള് പുറമ്പോക്കില് ചെറു കൂര കെട്ടി, മഴയും, മഞ്ഞും, വെയിലുമേല്ക്കാതെ കിടന്നു.<br /><br />ഒന്നിലും കണ്ണുടക്കത്ത പ്രകൃതമായിരുന്നെങ്കിലും, പുറമ്പോക്കിനരുകിലെ സമ്പന്ന മാളിക എന്തിനോ ദൃഷ്ടിയില് പതിഞ്ഞു. തുറന്നിട്ട ജാലകപ്പഴുതിനപ്പുറം നിര്വികാരതയുടെ സുന്ദരീ രൂപം. പ്രൌഢവും, അതി സുന്ദരവുമെങ്കിലും വിടര്ന്ന കണ്ണുകളിലെ നിസ്സംഗത വീണ്ടും വീണ്ടും ആകര്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ശൂന്യതയില് കണ്ണ് നട്ടുള്ള നില്പ്പിലും, കാറ്റിലാടി പറക്കുന്ന മുടി നാരുകളിലും മനോഹാരിത തുളുമ്പി നിന്നു. പിന്നെ അത് ഒരു പതിവ് കാഴ്ചയായി മാറി. സായാഹ്നങ്ങളില് അവിടേയ്ക്ക് നോക്കാതിരിക്കന് കാശിക്കായില്ല. എങ്കിലും അനന്താകാശത്തിലെ പൂര്ണേന്ദു കണ്ട് കണ് കുളിര്ന്നാലും സമീപത്ത് പോലും എത്തുവാനാകാത്തവന്റെ അന്തരം, അതൊരുപാട് കാതങ്ങളെന്ന് കാശി ഓര്ത്ത് കൊണ്ടിരുന്നു. <br />പിന്നെയെപ്പൊഴും ദിന ചര്യകളിലെ വഴികളുടെ തുടക്കം ആ വീടിന് മുന്നില് നിന്നുമായി മാറി. കേവലം കുതൂഹലമെന്ന് വിവരിക്കാവുന്ന ചിന്തകള് വീണ്ടും വീണ്ടും ആ വഴി തന്നെ നയിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നു.<br /><br />ചിലപ്പോഴൊക്കെ അത്യാഡംബര വാഹനങ്ങളുടെ നിരയും, മദ്യ ചഷകങ്ങളുടെ പൊട്ടിച്ചിരിയും, ആര്ത്തട്ടഹസിച്ച് ചിരിക്കുന്ന സമ്പന്നതയുടെ ധാര്ഷ്ട്യവും കാശി കണ്ടു. ഭര്ത്താവും കൂട്ടുകാരുമാകാം, നിനച്ചു. പിന്നെയൊരിക്കല് പാതിരാവില് വേദനയില് നീറുന്ന സ്ത്രീ ശബ്ദവും കേട്ടു. ഉറങ്ങാനായില്ല, കണ് തുറന്ന്, കാതോര്ത്ത് അടഞ്ഞ ജാലകപ്പാളികളില് മിഴി നട്ടിരുന്നു. <br /><br />പിന്നെയുള്ള നാളുകളില് ജാലകങ്ങള് തുറന്നില്ല, പൂര്ണേന്ദു തെളിഞ്ഞുമില്ല. ഒരോ രാവിലും, ഓരോ പകലിലും ഒരു നോക്കിനായി കണ്ണുകള് തുടിച്ചു. <br />പിന്നെയെന്നും അടഞ്ഞ വാതിലില് തട്ടി നിന്ന കണ്ണുകള് തിരികെയെടുത്തായി യാത്രകളുടെ തുടക്കം. കുറെയേറെ നാളുകള് മനുഷ്യ വാസമില്ലാത്ത മാളികയില് ഇരുട്ട് മാത്രം കാവലായി. കാശി എല്ലാം മറന്നു.<br /><br />പൊടുന്നനേ ഒരു നാള് അവിടെ പുതിയ ഉടമസ്ഥര് വന്നു. അന്നൊന്നുമില്ലാതിരുന്ന കളിയും ചിരിയും ജാലകങ്ങളും കടന്ന് പുറമേയെത്തി പടര്ന്നു പോയി.<br />ഒരിക്കല് തന്റെ തൊഴിലിനായി അവിടെയും പോകേണ്ടി വന്നു. പതിവ് പോലെ, ചുണ്ടില് ബീഡിയും, മൂളിപ്പാട്ടും നിറച്ച് സംഭരണികള് തുറന്നു. അറപ്പ് തോന്നുവാന് യാതൊന്നുമില്ലാത്തതിനാല് നിസ്സംശയം പണി തുടങ്ങി. വിയര്പ്പ് പൊടിയുമ്പോഴും തകരപ്പാട്ടകള് നിറഞ്ഞും ഒഴിഞ്ഞുമിരുന്നു. ഇടയ്ക്കെപ്പൊഴോ, നിറഞ്ഞ കോരിയില് എന്തോ വെളുത്ത് കണ്ടപ്പോള് കൌതുകം തോന്നി. അതൊരു തലയോട്ടിയാണെന്ന തിറിച്ചറിവില് കാശി വിറച്ചു പോയി. കൈ വിട്ട ധൈര്യം തിരികെയെടുത്ത്, വീണ്ടും നോക്കിയപ്പോള്, ഇടത് കാതിന്റെ കുഴിയില് കുരുങ്ങിക്കിടന്ന ചുവന്ന കല്ലുകള് പതിപ്പിച്ച താലി കണ്ടു.<br />ഒരിക്കല് അന്തിമാനത്തിന്റെ ചുവപ്പിനും മേലേ ജാലകപ്പഴുതിന്നുമപ്പുറം തിളങ്ങിച്ചിരിച്ച അതേ ചിരിയോടെ. ഒരു നിമിഷം ഞെട്ടി വിറ പൂണ്ട ശരീരം മരിച്ച് മരവിച്ച് പോയി. <br /><br />പ്രജ്ഞ വീണ്ടെടുത്ത് സ്ഥലകാല ബോധമില്ലാതെ തിരികെ നടക്കുമ്പോള്, ലോകം ചിരിക്കുന്നതായും, പല്ലിളിക്കുന്നതായും കാശിക്ക് തോന്നി...<br /><br />കാശി നടന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു, മിഴിയറ്റമെത്താത്ത ദൂരങ്ങളിലേയ്ക്ക്, വഴി വിളക്കുകള് പ്രകാശം പൊഴിക്കാത്ത പാതയിലൂടെ....!<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-116401557012146069?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1154409898785392132006-08-01T09:24:00.000+04:002006-08-01T09:25:13.370+04:00നീയില്ലയെങ്കിലും..<font size =3><br />നിനക്കെന്നും മഴയുടെ രൂപമായിരുന്നു.<br /><br />അറിവിലേയ്ക്ക് ആദ്യാക്ഷരങ്ങങ്ങള് പുതുമഴയായി പെയ്തിറങ്ങവേ, നാവില് കുറിയ്ക്കപ്പെട്ട മലയാണ്മയ്ക്ക് മുന്നില് പതറിപ്പോയിരുന്നു ഞാന്. ചിതറിപ്പോയ മിഴിപ്പാതകളില് എവിടെയോ നിന്നെ കണ്ടിരുന്നു. എന്നെപ്പോലെ, പുതുമയുടെ ലോകത്ത് കണ് മിഴിച്ച്... നിഷ്കളങ്ക മിഴികളില് അഴക് നിറച്ച്. കൌതുകം തോന്നിയെങ്കിലും അടുപ്പങ്ങള് ഇഴ പിരിച്ചറിയാന് അപക്വ മനസിനാകുമായിരുന്നില്ല.<br />എങ്കിലും ചാറി വീണ് തുള്ളിക്കളിച്ച് കാറ്റിലാടിപ്പറക്കുന്ന മഴക്കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ നിഷ്കളങ്കത... കണ്ടറിഞ്ഞിരുന്നു ഞാന്.<br />എന്റെയൊപ്പം കുന്നിക്കുരു തേടിയലയുമ്പൊഴും അതേ ഭാവം, അതേ രൂപം.<br />ഇഷ്ടപ്പെട്ടുപോയിരുന്നു അന്നേ നിന്നെ.<br /><br />അറിവിന്റെ പടവുകളിലെല്ലാം നീയും ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നു.<br />തണല് മരങ്ങള് ഏറെയില്ലാതെ, പുല്നാമ്പിനെ പ്രണയിച്ച, വിദ്യാലയത്തിന്റെ നടുമുറ്റങ്ങളില്..<br />നിശബ്ദത നിറഞ്ഞ് വിങ്ങുന്ന കലാലയത്തിന്റെ നീളന് ഇടനാഴികളില്..<br />ഇരുവശങ്ങളിലും വയലേലകളെ പേറി വളഞ്ഞും പുളഞ്ഞും പോകുന്ന നാട്ടു വഴികളില്..<br />ഒക്കെ.<br /><br />പുഴയോരത്ത്, നെല്ലിക്ക പങ്കിട്ട്, നിഴലുകള് മങ്ങുന്നതും നോക്കിയിരിക്കുമ്പോള് നിന്റെ കൂട്ട് ഞാനാസ്വദിച്ചിരുന്നു. പിന്നീട്, കൈക്കുമ്പിളില് ആവോളം നുകര്ന്ന തെളിനീരിനല്ല, നിന്റെ സാമീപ്യത്തിനായിരുന്നു അതി മധുരമെന്നുമറിഞ്ഞു. ഇലഞ്ഞി മരങ്ങള് ഇല പൊഴിച്ച വഴിത്താരകളില് കൈ കോര്ത്ത് നടക്കുമ്പോള് നിന്റെ വിരലുകളുടെ കുളിര്മ്മ ഉള്ളിലേക്കാവാഹിച്ചു ഞാന്. പിന്നെ രാത്രി മയങ്ങുമ്പോള് അതേ കൈവെള്ളയില് മുഖമണച്ചുറങ്ങി. ഒരു മാത്ര പോലും അകലാന് ആശിച്ചില്ല ഞാന്. ജന്മങ്ങളുടെ സൌഹൃദം, അതിന്റെ സുഖ ശീതളിമയില് മയങ്ങാന് കൊതിച്ചു. <br /><br />പിണങ്ങാന് നിനക്ക് മാത്രം അറിയുന്ന സങ്കേതങ്ങള്. ചിലപ്പൊഴൊക്കെ പിണങ്ങിയും, പിന്നെ അതിലേറെ ഇണങ്ങിയും നാള് വഴികള് താണ്ടിയപ്പോള് നീയും ഞാനും പ്രണയത്തിന്റെ തോരാമഴയില് നനഞ്ഞുപോയിരുന്നു. അതിന്റെ കുളിരും, കുതൂഹലവുമെല്ലാം പതിയെപ്പതിയെ കനവിലേക്കും ചേക്കേറിയിരുന്നു. <br />പരസ്പരം തുറന്നിടാത്ത ജാലകങ്ങള്, എങ്കിലും കാറ്റിന്റെ ഒഴുക്ക് ഒരേ ദിശയിലായിരുന്നു. അതില് നാം മയങ്ങി, കിന്നാരം ചൊല്ലി, നിലാവുള്ള രാവുകളില് പൂര്ണ്ണേന്ദുവില് മുഖം നോക്കി. അറിഞ്ഞിട്ടും അറിയാത്ത വികാരത്തിന്റെ നിറവ്, അതെന്റെ വാതായനങ്ങള്ക്കും അപ്പുറം നിന്റെ നീള് മിഴികളോളം പരന്നു. കുഞ്ഞ് കാലത്തെ കുസൃതികള് കാറ്റില് പറന്നു പോയി. അവിടേയ്ക്ക് നനുത്ത അസ്വസ്ഥതയുടെ കുരുവികള് ചേക്കേറി. എന്നിട്ടും ചിരികളില് നാം എല്ലാം മറച്ചു, മിഴികളില് മാത്രം പേരറിയാ ചിത്രങ്ങള് നിറഞ്ഞു നിന്നു. ഞാനടുത്തെത്തുമ്പോള് നിന്റെ കണ്ണില് തിളക്കങ്ങള് കൂട് കൂട്ടുന്നതും, അകലുമ്പോള് നിഴല് പരക്കുന്നതും ഞാനറിഞ്ഞു. <br />പ്രണയിക്കുകയാണ് ഞാന് എന്ന തോന്നല് ഉള്ളിന്റെയുള്ളില് പലയാവര്ത്തി സുഖമുള്ള നോവുകളില് കോര്ത്തിട്ടു. പിന്നെ നീ സ്വന്തമാകുന്നതും കാത്തിരുന്നു....<br /><br />പക്ഷെ, ഗുല്മോഹര് പുഷ്പങ്ങള് പുഞ്ചിരിക്കാത്ത സായന്തനത്തില്, വര്ണ്ണമേഘങ്ങള് മിഴി തുറക്കാത്ത വേളയില്, വ്യഥിത നൊമ്പരങ്ങളുടെ കൂട്ടില് എന്നെ തനിച്ചാക്കി നീ എങ്ങോ വിട പറഞ്ഞകന്നു. എന്തിനെന്നും, എവിടേയ്ക്കെന്നും ആരാഞ്ഞില്ല ഞാന്. വാക്കുകളില് കനത്ത മൌനം കറുത്ത ചായം പൂശിയതു പോലെ. നീ മറന്നിട്ട പ്രണയത്തിന്റെ മണ് തരികളിലൂടെ ഞാന് തിരികെ നടന്നു. ഇരുളും ഏകാന്തതയും കണ് തുറിക്കവേ മൂകനായ് കരഞ്ഞു. മനസിലെ മണ്കൂടിനുള്ളില് തിരിയൊരുക്കി വെച്ചിട്ടും, കണ് ചിമ്മാതെ കാത്തിട്ടും കരിന്തിരി മാത്രം ബാക്കിയായി. എന്റെ മിഴികള്ക്കും എത്തിപ്പിടിക്കനാകാത്ത വണ്ണം, ആര്ദ്ര വികാരങ്ങളുടെ തെളിയൊഴുക്കെല്ലാം ഇടമുറിച്ചെറിഞ്ഞ്, ഒരു നാള് പൊടുന്നനേ മറഞ്ഞത് എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് മുറിപ്പാടുകളായി. നീ എന്തിനെന്നെ വിട്ടകന്നെന്നും, എവിടേയ്ക്ക് മറഞ്ഞെന്നും തിരയാനാഗ്രഹിച്ചില്ല ഞാന്. ഇന്നിനെ ഇന്നലകളില് മുക്കി, അതിലൂടെ ബഹുദൂരം നടന്ന്, നീ ചൊരിഞ്ഞ പ്രണയത്തിന്റെ ശേഷിപ്പുകള് നെഞ്ചിലേറ്റി, ഞാനും നടക്കുന്നു...<br />ഒരു നാള് നീ തിരികെ വന്നെത്തുമെന്നുറച്ച്.....!!<br /><br />(സമര്പ്പണം: അകലാനാകാത്ത വണ്ണം അടുത്തിട്ടും, മുറിച്ചെറിയപ്പെട്ട കിനാവുകളുടെ കണ്ണീര് താങ്ങി, പിന്നെയും കരളില് കിനാവ് കൂട്ടി, കനവിനും പ്രിയപ്പെട്ടയാളിന്റെ വിളിയൊച്ച കാതോര്ത്തിരുന്നവര്ക്ക്.)<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-115440989878539213?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1153391222696499242006-07-20T14:26:00.000+04:002006-07-20T14:27:02.716+04:00ഒരു കാലവര്ഷ കണ്ഫഷന്..!<font size = 3><br />മുന്നറിയിപ്പ്: ഈ കഥയിലെ നായകന് കോഴിക്കോട്,കണ്ണൂര് ഭാഗങ്ങളിലെ വെള്ളപ്പൊക്കക്കെടുതി നിരീക്ഷിച്ചും പരീക്ഷിച്ചും അറിയാനെത്തിയ ഉന്നത 'തല' സംഘത്തിലെ ഏതെങ്കിലും അംഗത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും അംഗത്തോടെങ്കിലും സാദൃശ്യം തോന്നുന്നെങ്കില് അത് യാദൃശ്ചികമല്ല, മന:പൂര്വമാണ്.<br /><br />ഞാന് കിട്ടുണ്ണി.<br />കെടുതികള് നേരിട്ട് കണ്ട് ബോധ്യപ്പെടാനും അതിന്റെ എസ്റ്റിമേഷന് നടത്താനും കേന്ദ്രം നിയോഗിച്ച ഉന്നതതല സംഘത്തിലെ പ്രമുഖന്. അഹങ്കാരം കൊണ്ട് പറയുകയല്ല, എനിയ്ക്ക് അതി ഭയങ്കര കഴിവാണ്. ഒറ്റ നോട്ടം കൊണ്ട് ഞാന് എല്ലാം അറിയും. പൊറുതി മുട്ടിക്കുന്ന കെടുതികളുടെ കൂമ്പാരങ്ങള് എനിയ്ക്ക് മുന്നില് വെറും കുന്നിക്കുരുക്കള് മാത്രം. എനിക്ക് പരുന്തിന്റെ കണ്ണുകള്. അവ പ്രകാശ വര്ഷങ്ങള്ക്കപ്പുറം നിന്ന് പോലും നിരീക്ഷണ യോഗ്യം.<br /><br />പണിയൊന്നുമില്ലാതെ തെക്ക് വടക്ക് നടക്കുന്ന കാലത്ത് പോലും എന്റെ കണ്ണുകള്ക്ക് അതീവ കാഴ്ച ശക്തിയായിരുന്നു. കാഴ്ച ശക്തി ക്രമാതീതമായി കൂടിയപ്പോള് നാട്ടുകാര് കണ്ടു പിടിച്ച് അടിച്ചോടിച്ചു കളഞ്ഞു, വിവരമില്ലാത്തവന്മാര്. പിന്നെ ആറാം തമ്പുരാനെപ്പോലെ ഊരുതെണ്ടി ഓട്ടക്കീശയുമായി അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു. ആ ജെനുസ്സില് പെട്ടവര്ക്ക് ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ തൊഴിലായ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ നടുമുറ്റത്തേയ്ക്ക് എടുത്തു ചാടി. വേണ്ടാതീനങ്ങള് പണ്ടേ കൈമുതലായിരുന്നതിനാല് നല്ല വണ്ണം ശോഭിച്ചു. കൂട്ടിക്കൊടുപ്പിലും, കുതികാല് വെട്ടിലും മാസ്റ്റര് ഡിഗ്രിയുണ്ടാരിരുന്നതിനാല് അങ്കം പലതും ജയിച്ച് ഇവിടെ വരെ എത്തി.<br /><br />കേരളത്തില് വ്യാപകമായ കാലവര്ഷക്കെടുതി. നേരെ വിട്ടോളാന് കേന്ദ്രത്തില് നിന്നും ഉത്തരവ്. ഇന്തോനേഷ്യയിലെ ഭൂകമ്പം പഠിക്കാന് മലേഷ്യ വഴി അവിടെ പോയിട്ട് വന്നതേ ഉള്ളൂ. ക്വാലാലമ്പൂരിലെ കാഴ്ചകള് കണ്ട് നടന്ന് സമയം തീര്ന്നപ്പോഴാണ് മടങ്ങി വരും വഴി ഫ്ലൈറ്റില് തന്നെയിരുന്ന് ഇന്തോനേഷ്യന് ഭൂകമ്പം താഴോട്ട് നോക്കി പഠിച്ച് കളഞ്ഞത്. റിപ്പോര്ട്ട് കൊടുത്തപ്പോള് 'കിട്ടുണ്ണിയ്ക്ക് മാത്രം ചെയ്യാന് കഴിയുന്ന കാര്യം' എന്നും പറഞ്ഞ് ചീഫ് സെക്രെടറി പുറത്തൊരു തട്ട്. ഹോ.. പുളകം കൊണ്ട് ഇരിക്കാന് മേലാത്ത പരുവം. അങ്ങനെ പുളകിതഗാത്രനായി കണ്ണാടിയില് നോക്കിയിരുന്നപ്പോഴാണ് അടുത്ത ഉത്തരവ് വന്നത്. ഇനിയിപ്പോ ഡാര്ജിലിംഗ് വഴി കേരളത്തിലേക്ക് പോവുക തന്നെ. ജന്മ നാടല്ലേ.. അവിടെന്തോന്ന് കാണാന്...!<br /><br />എന്നാലും മൂന്നാല് സഹ നിരീക്ഷകരെയും കൂട്ടി ഫ്ലൈറ്റ് പിടിച്ചു. നേരെ മൂന്നാര്, തേക്കടി വഴി സകലമാന കെടുതികളും നിരീക്ഷിച്ചറിഞ്ഞു. പിന്നെ, പത്തു മണിയ്ക്ക് കോഴിക്കോട്ടെത്തുമെന്നറിയിച്ച പ്രകാരം കിറു കൃത്യമായി രണ്ടു മണിയ്ക്ക് കണ്ണൂരെത്തി. വന്നപാടേ സ്ഥലത്തെ പ്രഥാന പയ്യന്സിന്റെ വക സ്വീകരണം, ഫോട്ടോയെടൂപ്പ്. വേണ്ടാന്ന് പറയാനാകുമോ..? പിന്നെ ഒന്നാന്തരം ഊണ് വേറൊരു ലോക്കലാന്റെ വക. അത് കഴിഞ്ഞപ്പോള് വിളി വന്നു, ഒന്ന് മയങ്ങാന്. 'ന്നാ പിന്നെ..' എല്ലാരോടും പറഞ്ഞ് നീണ്ട് നിവര്ന്നു കിടന്നു. എണീറ്റപ്പോള് അഞ്ച് മണി. എന്നാലിനി കെടുതികള് കാണാം എന്നും നിരീച്ച് ഇറങ്ങി. ഇന്ന് തന്നെ തിരിച്ച് പോണേ...!<br />നെരെ ബേക്കല് കോട്ടയിലെത്തി പ്രകൃതിയുടെ വരവ് വിലയിരുത്തി. പിന്നെ കുറച്ച് ഫോട്ടോകളെടുത്തു, ഞങ്ങളുടേം കോട്ടയുടേം..ഏത്..! അവിടന്ന് നേരെ മട്ടലായി കുന്നിന് മുകളില് കയറി ദൂരെ നെല്പ്പാടങ്ങള് അടിഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന കാഴ്ച കണ്ട് കണ്ണീര് പൊഴിച്ചു. അപ്പോഴാണ് അടുത്ത സ്വീകരണം, വേണ്ടെന്ന് പറയാന് ശീലിച്ചിട്ടില്ല, അതും കഴിഞ്ഞപ്പോള് ക്ഷീണിച്ചു പോയി. പക്ഷെ കര്മ്മ നിരതനാവാന്, ഉള്ളിരുന്ന് മുതുമുത്തശ്ശന് കള്ളന് കോന്തുണ്ണി ഓര്മ്മിപ്പിച്ചു. രാവിലെ പത്തു മുതല്, പരാതികളും പായാരങ്ങളും പറയാന് കാത്ത് കെട്ടി നിന്ന നാട്ടാരെപ്പറ്റി ഒരു നിമിഷം ഓര്ത്തു. ഇന്റര്വ്യൂവിന് തിക്കിത്തിരക്കുന്ന പത്രക്കാരെ അതിലേറെ ഓര്ത്തു. എല്ലാ വി ഐ പി കളെയും വിളിച്ചറിയിച്ചു, കൃത്യം 7 മണി സന്ധ്യക്ക് എത്തുമെന്ന്. <br /><br />ഓസിന് കിട്ടിയ ഹെലികോപ്ടറില് ചാടി കയറി, പതിവ് ആകാശനിരീക്ഷണത്തിനിറങ്ങി. ഒരൊറ്റ റൌന്ഡ് മതി, എല്ലാം ഓക്കെ.. ഞാനാരുടെയൊക്കെയാ മോന്..!<br />കുറെ സ്ഥലങ്ങളുടെയൊക്കെ മുകളിലൂടെ പോയി. ഒന്നും കാണാന് തലസ്ഥാനത്ത് നിന്നും മൊബൈലില് വിളിച്ച വാമഭാഗം സമ്മതിച്ചില്ല. അവസാനം അതെല്ലാം ഒന്നവസാനിപ്പിച്ച് ഭാരതപ്പുഴയുടെ മുകളിലെത്തിയപ്പോ വീണ്ടും കര്മ നിരതനായി. ഒരു കൈ കമ്പിയില് പിടിച്ചു, താഴേയ്ക്ക് നോക്കി. ഹോ, എന്താ ഭംഗി, ഒരു ഫോട്ടൊയെടുത്താല് വീട്ടില് ഫ്രെയിം ചെയ്ത് വെക്കാം. താഴേയ്ക്ക് നോക്കി ക്യാമറ ക്ലിക്കി...<br />..<br />പിന്നൊന്നും ഓര്മയില്ല...<br />അല്ല... ഞാനിപ്പോളെവിടാ..?<br />ഇവിടെ കുറെ കറുകറുത്ത തടിമാടന്മാരൊക്കെ..<br />ആകപ്പാട് നാറ്റം..<br />പോത്തിന്റെ ഒരു ചൂര്..!<br />ഏതാപ്പാ ഈ സ്ഥലം...?<br />ഇത് നിരീക്ഷിക്കാന് കേന്ദ്രം പറഞ്ഞിരുന്നില്ലല്ലോ..<br />അങ്ങ് താഴെ... മേഘപാളികള്ക്കും അടിയില് അവ്യക്തമായി കാണുന്നത് എന്റെ നാടു തന്നെയോ...<br />അറിയില്ല...!!<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-115339122269649924?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1152682778655577092006-07-12T09:36:00.000+04:002006-07-12T09:39:38.670+04:00 ലങ്കപ്പന് <font size =3><br />സമ്പന്നരും, ദരിദ്രരും, ഇടത്തട്ടുകാരും ഇടതിങ്ങിപ്പാര്ക്കുന്ന നാട്ടിലേക്ക് ഒരു നാള് പൊടുന്നനേ ലങ്കപ്പന് വേച്ച് വേച്ച് കടന്നു വന്നു.<br />ഇടതു കൈ നെഞ്ചോട് ചേര്ത്ത് പറ്റിച്ച്, കാറ്റിലാടിപ്പറക്കുന്ന കുപ്പായക്കയ്യില് മറു കരം സങ്കല്പ്പിച്ച്, പച്ചപ്പ് കലര്ന്ന കാക്കി പാന്റ് സിന്റെ അവശിഷ്ട ഭാഗങ്ങളില് നാണം മറച്ച്, ആരെയും നോക്കാതെ, ഗതകാലം വിണ്ടു കീറപ്പെട്ട മരവിച്ച മിഴികളോടെ.<br />ഒത്ത ശരീരമായിരുന്നു ലങ്കപ്പന്. ഉദ്ദേശ്ശം ആറടിയ്ക്കടുക്കെ പൊക്കവും, അതിനൊത്ത വണ്ണവും. എങ്കിലും ചുമല് കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് വളഞ്ഞ്, മുറിവും, ചോരയും,അഴുക്കും പാളികള് തീര്ത്ത് പെരുപ്പമേറിയ വലതു കാല് മണ്ണില് നിരക്കി വലിച്ച്, താഴേയ്ക്ക് നോക്കി നിര്വികാരമായ നടത്ത. ഉറച്ച ശരീരവും, ഒറ്റക്കൈയ്യിലെ കെട്ടു പിണഞ്ഞ ഞരമ്പുകളും, വടിവൊത്ത ചുമലുകളും, വികൃത മുഖമെങ്കിലും പ്രൌഢമാര്ന്ന നെറ്റിത്തടവും, എല്ലാം പൊരുത്തക്കേടുകളുടെ ഒരു കൂമ്പാരം തന്നെയായിരുന്നു.<br /><br />ലങ്കപ്പന് എവിടെ നിന്നു വന്നെന്നോ, ഏതു ദേശക്കാരനെന്നോ, ഏതു ഭാഷക്കാരനെന്നോ യാതൊന്നും ആര്ക്കും അറിയുവാനായില്ല. ലങ്കപ്പന് എന്ന പേര് തന്നെ പറഞ്ഞറിവു മാത്രം. എന്തെങ്കിലും ചോദിച്ചാലും കോടി വികൃതമായിപ്പോയ ചുണ്ടുകളില് വാക്കുകളുണരില്ലായിരുന്നു. സംസാര ശേഷിയില്ലാത്തവനാകാം, എല്ലാവരും കരുതി. ചോദിച്ച് വശം കെട്ടവര് ചിലര് കയ്യോങ്ങിയും, കാലുയര്ത്തിയും താഢിക്കാനാഞ്ഞു. അപ്പോഴും നിര്വികാരത തുളുമ്പുന്ന മിഴികളുമായി ലങ്കപ്പന് ഒഴിഞ്ഞു മാറി, വേച്ച് നടന്നു. തിരിച്ചറിവുകള് പലതും നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയ മനസിന്, വാക്കുകള് കൂടി വരണ്ടുണങ്ങിപ്പോയപ്പോള് പിടിച്ചു നില്ക്കാനായിട്ടുണ്ടാവില്ല.<br /><br />ക്രമേണ, ലങ്കപ്പന് ഒരു സ്ഥിരം കാഴ്ചയായി മാറി. വീട്ടുകള്ക്കും, കടകള്ക്കും വെളിയില് ദൂരെ മാറി നിന്ന് അസ്പഷ്ടമായി 'ചാ', 'മ്പസ്സാ' എന്നും പറയുമായിരുന്നത് 'ചായ കുടിക്കാന് അമ്പത് പൈസ ..' എന്നായിരുന്നെന്ന് മനസിലാക്കാന് നാളുകളേറെയെടുത്തു. ഇത് മാത്രമായിരുന്നു ലങ്കപ്പന്റെ ഏക ആശയ വിനിമയം. വീടിന് വെളിയില് വിലപിടിപ്പുള്ള എന്ത് തന്നെ കണ്ടാലും അതിലൊന്നും നോട്ടം പതിപ്പിക്കാതെ, പതിവു ജല്പനം നടത്തി, കിട്ടിയാലും ഇല്ലെകിലും യാതൊരു ഭാവഭേദവുമില്ല്ലാതെ തിരിച്ച് നടക്കുന്ന കാഴ്ച നൊമ്പരമുണര്ത്തിയിരുന്നു. നാണുവിന്റെ ചായക്കടയില് നിന്നും ചിരട്ടയിലായിരുന്നു ലങ്കപ്പന് ചായ് കൊടുത്തിരുന്നത്, അതും മറ്റ് എല്ലാവരെയും പോലെ പണം കൊടുത്തിട്ട് കൂടി. കുടിച്ച ചിരട്ട കഴുകി തിരികെ കൊടുക്കാന് അയാള് ഒരിക്കലും മറന്നിരുന്നില്ലത്രേ.<br /><br />പൊരുത്തക്കേടുകള് കണ്ടെത്താന് വ്യഗ്രതപ്പെടുന്ന മനസിന് കാണും തോറും മരീചികയായി വളര്ന്നുകൊണ്ടിരുന്നു ലങ്കപ്പന്റെ അവസ്ഥാന്തരങ്ങള് തിരഞ്ഞു പിടിക്കാന് വെമ്പല്. വടക്കേ ഇന്ത്യയില് എവിടെയോ ദേശമെന്നും, ദിക്കറിയാതെ ഇവിടെ വന്നു പെട്ടു എന്നും ആരൊക്കെയോ ഊഹങ്ങള് പറഞ്ഞു. പട്ടാളക്കാരനായിരുന്നെന്നും, ഏതോ യുദ്ധമുഖം സമ്മാനിച്ചതാണ് വൈരൂപ്യവും;വൈകല്യവുമെന്നും, നഷ്ടപരിഹാരത്തുക വസൂലാക്കിയ വേണ്ടപ്പെട്ടവര് പൂച്ചയെ ചന്തയില് കളയുന്ന ലാഘവത്തോടെ ഈ ചുറ്റുപാടിലെവിടെയോ കൊണ്ടു വന്ന് ഉപേക്ഷിച്ചു പോയതാണെന്നും കേട്ടു. പിന്നീട് എല്ലാവരും ലങ്കപ്പന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കുവാന് തുടങ്ങി, കേട്ടറിഞ്ഞ കഥകളുടെ നേരു തിരയാനെന്ന വണ്ണം. പക്ഷെ കണ്ണുകളോടിടയാത്ത നിര്വികാര മിഴികള്ക്ക് ഉത്തരം നല്കുവാന് ശേഷിയില്ലായിരുന്നു. സഹികെട്ട ചിലര് തടഞ്ഞ് നിര്ത്തി ചോദിക്കുക തന്നെ ചെയ്തു. ചെറുതായൊന്നുയര്ന്ന മുഖം പെട്ടന്ന് തന്നെ താഴ്ന്നു, ഞെട്ടലില് ചെറുതായി വിറ കൊണ്ടുവോ വളഞ്ഞ ശരീരം ..? അറിയില്ല. മറുപടികള് മരിച്ച മരവിച്ച മുഖവുമായി ലങ്കപ്പന് നടന്നു മറഞ്ഞു.<br /><br />പൊരുളുകള് തിരഞ്ഞ് ശീലമില്ലെങ്കിലും, ലങ്കപ്പന് എന്ന സമസ്യ ഇടയ്ക്കിടെ ഉള്ളിലെവിടെയോ നൊമ്പരങ്ങളിലൂടെ ദൈന്യതയുടെ ചിത്രം കോറിയിട്ടു. പൊരുത്തക്കേടുകള്ക്കുത്തരം കണ്ടെത്തണമെന്ന തോന്നല് ഉള്ളിലുറച്ചു.<br /><br />പക്ഷെ പിന്നീട് ലങ്കപ്പനെ കണ്ടതേയില്ല. ഊഹങ്ങള്ക്കും, ഉത്തരങ്ങള്ക്കും അതീതമായ ചിന്തയായി തന്നെ ലങ്കപ്പന് അവശേഷിച്ചു. ആരെയും ദ്രോഹിക്കാത്ത പെരുമാറ്റവും, ചിരിയും കരച്ചിലും ഒന്നും തെളിയാത്ത മുഖവും എല്ലാം...<br /><br />കുറെ നാളുകള്ക്ക് ശേഷം പത്രത്തില്, ഏതോ അജ്ഞാതന് ട്രെയിന് തട്ടി മരിച്ച വാര്ത്ത കണ്ടു.ശാരീരിക വിവരണങ്ങള് ലങ്കപ്പനിലേയ്ക്ക് വിരല് ചൂണ്ടി.പക്ഷെ അവസാനത്തെ വരികള് മനസിനെ പിടിച്ച് നിര്ത്തി<br />'നിര്ത്തിയിട്ടിരുന്ന ട്രെയിനിനു നേര്ക്ക് ആരെയോ കണ്ടിട്ടെന്ന വണ്ണം ഓടിയടുത്തപ്പോള്, മറു പാളത്തില് കൂടി വന്ന ട്രെയിന് തട്ടി ...'<br />ആരെ കണ്ടിട്ടാകാം അയാള് ട്രെയിനിനു നേര്ക്ക് ഓടിയടുത്തത്..? തിരിച്ചറിവുകള് നഷ്ടപ്പെട്ട മനസിന് സ്നേഹം മാത്രം തിരിച്ചറിയുവാനായോ..? വലിച്ചെറിഞ്ഞ് പോയ വേണ്ടപ്പെട്ടവര് ഇന്നും മനസിന്റെ വേദനയാണെന്നോ..? അവരെയാരെയെങ്കിലും മിന്നായം പോലെ കണ്ടുവെന്നോ..?<br />ലങ്കപ്പനെന്ന സമസ്യക്ക് ഉത്തരമായോ..?<br />ഇല്ലെങ്കിലും അയാളെപ്പറ്റി കേട്ട കഥകളില് തന്നെ വീണ്ടും ഞാന് കടിച്ചു തൂങ്ങി.<br />പിന്നെ, ലങ്കപ്പന് എന്ന, പൊരുള് തിരയാനാകാഞ്ഞ ചോദ്യം മനസിന്റെ ഉള്ക്കോണിലെങ്ങോ അടച്ചു മൂടി...!!<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-115268277865557709?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1151408516040824182006-06-27T15:39:00.002+04:002011-04-10T07:19:56.077+04:00 മഴപ്പക്ഷികള്. <span style="font-size:100%;"> പൂമുഖവാതിലിനുമപ്പുറം പുതുമഴയുടെ പൂവിളികള്.. ചാവടിയില് പാളിവീണ്, പലവഴി പിരിഞ്ഞ് പോകുന്ന നീര് മണി മുത്തുകള്. ചെറുകാറ്റില് കുളിരുറയുന്ന ഉന്മാദം. വെറുതേ ശൂന്യതയില് കണ്ണെറിയുമ്പോള്, മടങ്ങിയെത്താന് മടിക്കുന്ന മിഴികള്ക്ക് മുന്നില് വര്ദ്ധിതവീര്യം പൂണ്ട ജലച്ചാര്ത്തുകളുടെ നടന വേഗം. മധ്യാഹ്ന സൂര്യന് മറഞ്ഞ് നില്ക്കുമ്പോള്, മത്സരിച്ച് പെയ്യുന്ന മഴക്കുഞ്ഞുങ്ങള്ക്ക് ഉന്മാദതാളം. പുതുമഴയേറ്റ് കുളിര്ക്കുന്ന മണ്ണിന്റെ രോമാഞ്ചം മഴപ്പാട്ടിലലിഞ്ഞു ചേരുന്നു. മണ്ണ് പ്രണയിച്ച് തുടങ്ങുന്നു..., ഊഷരതയുടെ മടിത്തട്ടിലേയ്ക്ക് കുളിരിന് കിടാങ്ങളെ പ്രസവിച്ചിട്ട മഴമേഘങ്ങളെ..! ഇരുളും; വെളിച്ചവും; മഴയും കലര്ന്ന് പരന്ന സായന്തനങ്ങളിലേയ്ക്ക്, കണ്ണും കരളും നിറച്ച ഗതകാല വഴിത്താരകളിലേയ്ക്ക്, സുഖവും;ദു:ഖവും,പ്രണയവും ഇഴപിരിഞ്ഞ ഹൃദയ താളങ്ങളോടെ കോലായിലെ നിഴല്ക്കാടുകള്ക്കിടയില് ഞാനേകനാണ്. ഹേമന്ത രാവുകള് വറ്റി വരണ്ട നാള് വഴികളില് നിന്റെ ഓര്മകള്ക്ക് നെഞ്ചിലെ ചൂടും, കനവിലെ കുളിരും നല്കി വളര്ത്തി ഞാന്. എഴുതുവാനറിയില്ലായിരുന്നെനിയ്ക്ക്, അല്ലെങ്കില് അറിയുമെന്നറിയില്ലായിരുന്നെനിയ്ക്ക്. വലത് കാല് വെച്ച് നീ പടി കടന്ന നാള് മുതല് ഇരുളിന്റെ കാളിമ നിറഞ്ഞ എന്റെ സങ്കല്പ്പങ്ങളും തളിര്ത്ത് തുടങ്ങി. എന്റെ കാമനയെ നീ അമൃതൂട്ടിയുണര്ത്തി, നിന്റെ ചിലങ്കയുടെ താളത്തിനൊപ്പം. നിന്റെ പാദങ്ങള്ക്കൊപ്പം എന്റെ വാക്കുകളുണര്ന്നു. വരികളെ പ്രണയം പുതപ്പിച്ചു, കണ്ണിമ വെട്ടാതെ അരികെ നീയുള്ളപ്പോള് ഇരുള് മാറി തെളിമ പരന്നതറിഞ്ഞു ഞാന്. പിച്ച നടന്ന കാലത്തെങ്ങോ, ഇനി വരില്ലെന്നോതി എന്റെ പൈതൃകത്തിനൊപ്പം പിരിഞ്ഞ് പോയ ശിശിരമൊട്ടാകെ വീണ്ടും വിളിപ്പുറത്ത്. കണ്ണുകള് തുറന്നു, കനവുകള് കണ്ടു. അതിലെല്ലാം നിന്നെ നിറച്ചു. പക്ഷെ വര കീറിയവന് വിധിയെന്ന വാക്കും വെറുതേ തന്നിരുന്നു. പ്രണയിച്ച് മനം നിറയും മുന്പ്, നിന്നെ തിരികെയെടുത്ത് അകലെ നിന്നും അവന് അദൃശ്യനായി ചിരിച്ചു, ഒരിക്കല് എന്നെ അനാഥനാക്കിയ അതേ ചിരി. കരഞ്ഞില്ല ഞാന്.. കരയില്ലെന്നുറച്ചു ഞാന്. നിരാശയുടെ നരച്ച നിറം പാകിയ സായന്തനങ്ങളില്പ്പോലും ലഹരികള് തേടിയലഞ്ഞില്ല, മറിച്ച്, നിന്റെ കരുതലുകളേറ്റു വാങ്ങി തളിരിട്ട് തഴച്ച എന്റെ ഭാവനകള്ക്ക് കൂട്ടിരുന്നു. അവ തുളുമ്പാന് വെമ്പവേ പകര്ന്നെടുത്തു. നീ പിരിഞ്ഞ നാള് മുതല്, എഴുതുന്നതെല്ലാം നീ മാത്രമായിരുന്നു. എന്റെ തൂലിക നിന്റെ അദൃശ്യ സാമീപ്യമറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതില് മുഴുകി, കനവിന്റെ അങ്ങോളം ചെന്ന് വാക്കുകളെ ചൂഴ്ന്നെടുക്കാന് അവന് ശീലിച്ചിരുന്നു. അതിന്റെ നിറവില് ഞാനെന്തൊക്കെയോ എഴുതി നിറച്ചു. നഷ്ടപ്പെടലുകളുടെ വേദന, അത് വരികള്ക്കും വാക്കുകള്ക്കും അപ്പുറം തിരശീലയില്ലാതെ ആടിത്തിമിര്ക്കുന്നതുമറിഞ്ഞു. എങ്കിലും, ആശ്വസിച്ചു, കല്പ്പനകളുടെ ഇടമുറിയാ പ്രവാഹത്തില് നീ നിറഞ്ഞിരുന്നതിനാല്. പിന്നീട്, വര്ഷങ്ങള് കൊഴിഞ്ഞു വീണപ്പോള് വരികളില് നിന്നും നീ മറഞ്ഞു നിന്നു. എങ്കിലും, മനസിന്റെ കോണില് മാത്രം നിറഞ്ഞു നിന്നു. നിന്റെ ഓര്മ്മകള് വാക്കുകളാകാതെ വന്നപ്പോള് തൂലികയെ തഴഞ്ഞു, പിന്നെ നെഞ്ചോടടുക്കാന് നിന്നോര്മ്മകള് മാത്രം കരുതി വെച്ച് ദിനങ്ങള് വിരസമായൊഴുക്കി വിട്ടു. എപ്പൊഴോ, എവിടെയോ അച്ചടി മഷി പുരണ്ട എന്റെ സൃഷ്ടികള് അധികമാരും വായിച്ചില്ല, ഒരാളൊഴികെ. ഞാനെഴുത്ത് തുടരുവോളം പ്രോത്സാഹനമാകാന്, പിന്നെ തുടരാതെയായപ്പോള് പ്രചോദനമാകാന് ഒക്കെ അവളുണ്ടായിരുന്നു, ഏതോ നാട്ടില് നിന്നും സ്വരമായെങ്കിലും. പേരറിയാത്ത, ഊരറിയാത്ത കൂട്ടുകാരി...! അത് എന്നോ എന്നെ തനിച്ചാക്കി മറഞ്ഞ നീ തന്നെയോ..? കരളില് മരവിപ്പ് ചിതറാതെ കാത്ത പ്രണയിനി തന്നെയോ..? അറിയില്ല... അറിയാന് ശ്രമിച്ചുമില്ല.. ഇപ്പോള് വീണ്ടും വിരലുകള് തുടിയ്ക്കുന്നത് ഞാനറിയുന്നു. വിളികള്ക്ക് കാതോര്ക്കുന്നതുമറിയുന്നു. മനസുണരുന്നതറിഞ്ഞു... മഴ നീരു വറ്റിയ മണ്ണിന്റെ തുടിപ്പ് പോലെ. എന്റെ അരികിലെ കടലാസുകള്ക്കും അതേ അഭിനിവേശം. മഴയെ പുല്കാനുള്ള മണ്ണിന്റെ ആവേശം. അവയ്ക്ക് ചിറക് വെച്ച് തുടങ്ങുന്നു, എന്റെ അരികിലേയ്ക്കാകാം, അക്ഷരങ്ങള്ക്ക് പെയ്തിറങ്ങാന് നിലവും നിലാവുമൊരുക്കി വെച്ച്. ഞാനെഴുതാന് തുടങ്ങുന്നു.. പ്രണയവും, മൃദുല വികാരങ്ങളും പുതഞ്ഞ വാക്കുകളുടെ പെരുമഴയിലേയ്ക്ക്.....! </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-115140851604082418?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1150696153385182012006-06-19T09:46:00.000+04:002006-06-19T09:54:11.556+04:00പാഞ്ചാലിപ്പാച്ചു.<font size = 3><br />പാസ്പോര്ട്ട് വിളി: പാട്ടവിളയില് ചുപ്രന് കണാരന്.<br />നാട്ടിലെ വിളി: പാച്ചു<br />വയസ്: 35-40<br />സെക്സ്: വല്ലപ്പോഴും, മഴയുള്ളപ്പോള്.<br />നിറം: അഴകുള്ള കറുപ്പ്<br />ഹൈറ്റ്: ഇച്ചേച്ചി മുക്കിലെ ചുമടു താങ്ങി സമം(അതെന്താ ഇച്ചേച്ചി മുക്കിലെ ചുമടു താങ്ങി ?ആരാ ഇച്ചേച്ചി ?അവരും പാച്ചുവും തമ്മില് ? ചുമടു താങ്ങിയുടെ ഹൈറ്റും പാച്ചു ഹൈറ്റും തമ്മില് മാച്ച് കണ്ടെത്തിയതെങ്ങനെ ? തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങള് നേരിട്ട് ചോദിക്കാവുന്നതാണ്).<br />വെയ്റ്റ്: ഉത്സവകാലത്ത് 120 അല്ലാത്തപ്പോ 55.<br />വിദ്യാഭ്യാസം: രണ്ടാം ക്ലാസ് കമ്പ്ലീറ്റ് (കോഴ്സ് സര്ട്ടിഫിക്കറ്റ് മാത്രം)<br />തൊഴില്: കയ്യിലിരിപ്പിന് വഴങ്ങുന്നതെന്തും.<br />കുടുംബം: ???.<br /><br />ഇത് കണാരന് എന്ന പാച്ചുവിന്റെ സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്സ്.<br />പാച്ചു ഒരു വ്യക്തിയോ,പ്രസ്ഥാനമോ,സംഭവമോ ഒന്നുമല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് സ്വവിശേഷണത്തില് ഒരു നടന വിജൃംഭിതന് ആയിരുന്നു. <br />അതിന്റെ കാരണവും അതീവ നാടകാഭിനയ ഭ്രമമുള്ള പാച്ചു തന്നെ പറയും.<br />'സ്റ്റേജില് കയറിയാല് പിന്നെ യാതൊന്നുമില്ല, ലോകവും,കാഴ്ചക്കാരും യാതൊന്നും. അഭിനയം ഒരു ഫുള് ബോട്ടിലായി തലയ്ക്ക് പിടിച്ചാല് പിന്നെ നമ്മള് വിജൃംഭിതരാവണം... എന്നാലേ മുഖത്ത് കല തെളിയൂ..!<br />കൊറസോവ,സത്യജിത്ത്(സത്യജിത്ത് റായ് യോ ..?),മണ്ടന് ബ്രാലോ(തള്ളേ മാര്ലണ് ബ്രാന്ഡോ..) തുടങ്ങിയ മഹാന്മാരൊക്കെ എന്നെപ്പോലെ വിജൃംഭിതരായിരുന്നു..!'<br />ഈശ്വാരാ.... എന്ന് വിളിച്ചോ...<br />പാച്ചു വായ്ക്ക് എതിര്വാ ഇല്ല. <br />വേലിപ്പാക്കല് ഷാപ്പില് നിന്നും കലാ ചഷകം 2-3 എണ്ണം ഒറ്റ വലിയ്ക്ക് മോന്തി, ഫാ...വലിപ്പിക്കല് ഷാപ്പ്...എന്നും വിളിച്ച് പറഞ്ഞ്, ഇടയ്ക്കിടെ ഷാപ്പിനുള്ളില് തന്നെയും,ചിലപ്പോള് നടു റോഡിലും പാച്ചു വിജൃംഭിതനായിക്കൊണ്ടിരുന്നു.<br /><br />അങ്ങനെയിരിക്കെ നാട്ടിലെ അമ്പലത്തില് ഉത്സവം വന്നു. നേരത്തെ പറഞ്ഞ പ്രകാരം പാച്ചു വെയ്റ്റ് കൂട്ടാന് തയ്യാറെടുത്തു.കാരണം തട്ടിക്കൂട്ട് നാടക സഭയുടെ അക്കൊല്ലത്തെ നാടകത്തിലും പ്രധാന വേഷം പാച്ചു തന്നെ.<br />നാടകം 'പാഞ്ചാലീ ഹൃദയം'.<br />വേഷത്തില് അതീവ ശ്രദ്ധാലുവായ പാച്ചു അടിപൊളിയായി ഒരുങ്ങി.<br />ഷേപ്പൊത്ത ചിരട്ട,ബ്ലൌസ് എന്നിവ കൂന്താനത്ത് കമലാക്ഷി വക.<br />രണ്ട് സാരി, തിരുപ്പന് എന്നിവ നാട്ടിലെ മുടിച്ചി പത്മിനി വക.<br />വസ്ത്രാക്ഷേപ സീനിലേക്ക് ബാക്കിയുള്ള സാരികളും തടുത്ത് കൂട്ടി.<br />പിന്നെ, പാച്ചുവിന്റെ അലര്ജി ലിസ്റ്റില് പെട്ടതും, സ്പെഷ്യല് ഒക്കേഷനുകളില് മാത്രം ധരിക്കാറുള്ളതുമായ അണ്ടര്വെയര് പുതുപുത്തനൊരെണ്ണം ഉത്സവപ്പറമ്പില് നിന്ന്.<br />ദൈവമാണല്ലോ വേഷം കെട്ടിയ്ക്കുന്നത്.... എല്ലാം താല്ക്കാലിക വേഷങ്ങള്.<br />മുറുമുറുപ്പോടെ പാച്ചു ഒരുങ്ങി.<br />'കുപ്പത്തോട്ടില് നിന്നും വന്ന ഷാജിയെത്തിരക്കി ജോര്ജ്ജൂട്ടി ലവിടെ നില്ക്കുന്നു' എന്നും മറ്റും വെച്ച് കാച്ചുന്ന, മൈക്ക് കണ്ടാല് ചാടി വീഴുന്ന തൊഴിലില്ലാ യുവജനങ്ങളെ തള്ളി മാറ്റി പാച്ചു തന്റെ ഘനഗംഭീര ശബ്ദത്തില് അനൌണ്സ്മന്റ് നടത്തി.<br />സ്ത്രീയായാല് പാഞ്ചാലിയുടെ ശുഷ്കാന്തി വേണമെന്ന് കൂടി ഓര്മിപ്പിച്ചു.<br /><br />പാഞ്ചാലീവേഷത്തില് ഇറങ്ങി വന്നപ്പോള് നിലയ്ക്കാത്ത കരഘോഷം.<br />നാടകം തുടങ്ങി... വിജൃംഭിതനായി മാറിയ പാച്ചു, പാഞ്ചാലീ വേഷത്തില് അരങ്ങ് തകര്ത്തു തുടങ്ങി.<br />വസ്ത്രാക്ഷേപ സീനിനു മുന്പ് അഞ്ചു സാരികള് കൂടി ഉടുത്തു. കൂട്ടിക്കെട്ടാന് ഉടമസ്ഥാനുവാദമില്ലാത്തതിനാല് ഒന്നിനു മേലേ ഒന്നെന്ന കണക്കിനുടുത്തു. പിന്നെ അഞ്ചു സാരിയില് വലി നിര്ത്താന്, വലിക്കാന് പോകുന്ന ലഹരിയിലും, വേലിപ്പാക്കല് ലഹരിയിലും അര്മാദിച്ച് തിളയ്ക്കുന്ന ചെമ്പന് ദുശ്ശാസ്സനനെ ശട്ടം കെട്ടി.<br />സീന് തുടങ്ങി..<br />ചെമ്പന് വലിയും തുടങ്ങി..<br />ഒന്ന്.. കൃഷ്ണാ..<br />രണ്ട് .. കൃഷ്ണാ..<br />അങ്ങനെ അഞ്ചാമത്തേതും വലിച്ചു.<br />ചെമ്പന് വലി നിര്ത്തിയില്ല, ഏതോ ലഹരിയില് തല മുകളിലേക്കുയര്ത്തി കണ്ണുകളുമടച്ച് അടുത്ത സാരിയ്ക്കും പിടിത്തമിട്ടു.<br />വിളി മാറി... ചെമ്പാ...!<br />അതും പോയി... കൂട്ടത്തില് സാരിയുടെ കൂടെ ചേര്ത്ത് കെട്ടിയിരുന്ന ബ്ലൌസും..<br />പാഞ്ചാലിയുടെ ഹൃദയങ്ങള് ഇടത്ത്, വലത്ത് എന്ന ക്രമത്തില് താഴെ വീണു ചിതറി...!<br />അതു വരെ ഭക്തി പുരസരം 'കൃഷ്ണാ ഒന്നു വേഗം വാ..' എന്ന മട്ടിലിരുന്ന തൈക്കിളവിമാര് വരെ ആഞ്ഞറഞ്ഞു ചിരി തുടങ്ങി..<br />കെട്ട് വിട്ട പാച്ചു ഒറ്റ പീസിന്റെ വള്ളി കാട്ടി ഗര്ജ്ജിച്ചു..<br />'എന്നാ ഇതൂടഴിക്കെടാ... ****മോനെ...'<br />ചെമ്പന് വലി ലഹരിയില് തന്നെ ആയിരുന്നു..<br />അതേ പോസില്, കിട്ടിയ ചരടില് പിടിച്ച് ഒറ്റ വലി.....<br />സ്റ്റേജില് കയറിയാല് യാതൊന്നുമില്ല എന്നുറക്കെ പ്രഖ്യാപിച്ച പാച്ചു അത് അന്വര്ത്ഥമാക്കി...<br />നാടകം ശുഭം...<br />പാഞ്ചാലീ ഹൃദയവും, പാഞ്ചാലീ ശുഷ്കാന്തിയും കണ്ട് വിജൃംഭിതരായ നാട്ടുകാര് സമാധാനത്തോടെ പോയിക്കിടന്നുറങ്ങി.<br /><br />പാസ്പോര്ട്ട് പേരില് മാത്രം അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന പാച്ചു പൊടുന്നനേ ഒരു നാള് അതി പ്രശസ്തനും,അതീവ ശുഷ്കാന്തിയുള്ളവനും, പിന്നെ പാച്ചുവിന്റെ തന്നെ ഭാഷയില് ജഢികാസക്തിയുള്ളവനും ആയി മാറി.<br />ബഹുമാനപുരസരം നാട്ടുകാര് പാച്ചുവിനെ പാഞ്ചാലിപ്പാച്ചു എന്നു വിളിച്ചു.<br /><br />അതുകൊണ്ടും തീര്ന്നില്ല പാച്ചു പുരാണം.<br />കണാരന് എന്ന പേര് ക്രമേണ മണ് മറഞ്ഞു പോയി. അവിടെ പാഞ്ചാലിപ്പാച്ചു പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ടു.<br />ആറ്റു നോറ്റിരുന്ന് പാച്ചു പെണ്ണു കണ്ടു.<br />എല്ലാം വീണ്ടും വിജൃംഭിതം.<br />അയല് നാട്ടില് നിന്നും പെണ്ണ് വീട്ടുകാര് ഭാവി മരുമകന്റെ സ്വഭാവ ഗുണങ്ങള് തിരക്കാന് കവലയിലെത്തി.<br />ചായപ്പീടികയില്, 'കണാരന് ആളെങ്ങനെ?' എന്നു തിരക്കി.<br />യാതൊരു വിവരവും കിട്ടാത്തതിനാല് വീണ്ടും തിരക്കി.<br />'ഓ.. പാഞ്ചാലിപ്പാച്ചു...!'<br />എന്ന് കേട്ടതും, കാരണവന്മാര് പൊടിയും തട്ടി സ്ഥലം വിട്ടു.<br />കാരണം,<br />പാഞ്ചാലി അവരുടെ നാടിന്റെ രോമാഞ്ചവും, ശ്രദ്ധാകേന്ദ്രവും, ക്രൌഡ് പുള്ളറും, പുഷറും, വാസവദത്തയുമൊക്കെയായിരുന്നു...!<br /><br />തന്റെ കുടുംബ ജീവിത കോളത്തില് ക്വസ്റ്റ്യന് മാര്ക്ക് തന്നെ എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ജീവിതം മടുത്ത പാച്ചു അജ്ഞാതവാസത്തില് ശിഷ്ട കാലം കഴിച്ചു കൂട്ടി.<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-115069615338518201?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1149583252683468452006-06-06T12:39:00.000+04:002006-06-06T17:57:17.066+04:00അസ്തമയം കാത്ത്..!<font size =2><br />ഇരുട്ടാണിവിടെ, രാവും പകലും.<br />മിഴികള് തോറ്റുപോകുന്നു, വഴി തെളിക്കുവാനാവാതെ. <br />ഇവിടെ, നാലു ചുറ്റും ഇരുളിന്റെ ഭിത്തികള്, ചുടുകാറ്റിന്റെ ഭൂമി ഗന്ധം.<br />മറ്റാരുമില്ലിവിടെ, അരിച്ചിറങ്ങുന്ന മണല്ച്ചൂടും, ഇരുളും ഞാനുമൊഴികെ. ഭൂഗര്ഭ അറയുടെ അടച്ചുമൂടല് ശ്വാസം മുട്ടിയ്ക്കുന്നു, വല്ലാതെ<br />.<br /><br />അഴികള്ക്കപ്പുറം ലോകമുണ്ടോ..?<br />അറിയാനാകുന്നില്ല.<br />അതില് എന്റെ ഉറ്റവളുണ്ടോ..?<br />അതും അറിയാനാകുന്നില്ല.<br />നിനക്കും എനിയ്ക്കുമിടയില് സമുദ്രമുണ്ട്, മണലാരണ്യങ്ങളുണ്ട്, പിന്നെ തിമിര്ത്ത് പെയ്തിറങ്ങി ഇടയ്ക്കെപ്പൊഴോ മുറിഞ്ഞു പോയ പ്രണയമഴയുടെ ബാക്കി പത്രങ്ങളും.<br />ഉറ്റവരെ ധിക്കരിച്ച് എന്റെ നെഞ്ചില് ചാഞ്ഞ് പടിയിറങ്ങുമ്പോള് പ്രണയസാഫല്യത്തിന്റെ കുളിരില് നീ വിറച്ചിരുന്നു. എന്റെ കരുതലിലേയ്ക്ക് ഒതുങ്ങിക്കൂടുമ്പോള് കുഞ്ഞരി പ്രാവിനെപ്പോല് കുറുകിയിരുന്നു. പിന്നെ നാം മാത്രമായ ലോകത്ത് കിനാക്കള് നെയ്യുമ്പോഴും ജീവിതം കരുപ്പിടിപ്പിക്കാന് വെമ്പലായിരുന്നു.<br />എണ്ണപ്പാടങ്ങളില് പൊന്ന് വിളയുമെന്നോര്ത്ത് അറബി നാട്ടില് പറന്നിറങ്ങുമ്പോള്, അങ്ങകലെ എന്റെ സ്നേഹത്തിരകള് ശേഷിപ്പിച്ച പതകളില് കനവു നട്ട് പൊടുന്നനേ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ നീയായിരുന്നു മനം നിറയെ.<br />എങ്കിലും ആശ്വസിച്ചു, നാളുകള്ക്കുള്ളില് നിന്നെയും കൂട്ടാമെന്ന്. നിമിഷങ്ങള് കൂട്ടി വെച്ചു ഞാന്, എന്റെ സമ്പാദ്യങ്ങള്ക്കൊപ്പം. പിന്നെ, ഈന്തപ്പനകള് നിറഞ്ഞ വഴിത്താരകളില് വെറുതേ കണ്ണ് നട്ടു... വെറുതെ..<br /><br />എന്റെ കിനാവിന്റെ കണ്ണികള് അടര്ന്നുപോയിട്ട് ഇപ്പോള് നാളുകളേറെയായിരിക്കുന്നു. വര്ഗ വിദ്വേഷത്തിന്റെ കൊടും വിഷം തുപ്പുന്ന തോക്കുകളുമായി അവര് അതെല്ലാം നിര്ദ്ദാക്ഷിണ്യം അടിച്ചു തകര്ത്തു.എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം അടര്ത്തിമാറ്റിയവര് വിശുദ്ധയുദ്ധത്തെ പുകഴ്ത്തുന്നു. കറുത്ത ശീലയാല് മുഖം മൂടിയവര്, എന്റെ സന്തോഷങ്ങള്ക്ക് മേലേ കനത്ത കാരിക്കറുപ്പിന്റെ മൂടുപടം നിര്ദ്ദയം നീട്ടിയെറിഞ്ഞു.<br />അതിലൂടെ പ്രകാശത്തിന്റെയോ, പ്രതീക്ഷയുടെയോ കണികകള് കടന്നു വരില്ലായിരുന്നു. തളര്ന്നുപോയി ഞാന്.<br />ഞാനിവിടെയാണ്...<br />പേരറിയാ നാടിന്റെ പ്രതലപാളികള്ക്കടിയില്..<br />വെളിച്ചമെത്താത്ത, വര്ണങ്ങളില്ലാത്ത അറയില്..<br />ജിഹാദ് എന്നുറക്കെ പുലമ്പുന്ന മനുഷ്യ രൂപികള് എന്റെ നാളുകള്ക്ക് വില പറയുന്നു.<br />ജിഹാദിനെതിരെ ഞാനെന്തു ചെയ്തു..?<br />നിസ്സഹായതയില്, ജീവനു വേണ്ടി കേഴുമ്പോള്, മരിക്കാതെ മരിക്കുന്നു ഞാന്.<br />ഇവിടെ തോക്കുകള് ചിരിക്കുന്നു, ക്രൂര വിനോദം പുരണ്ട പടുചിരി. <br />അതൊരു നാള് വീണ്ടും ചിരിക്കും,..<br />അതുമല്ലെങ്കില് വാള്മുനകള് നാവു നീട്ടും..<br />എന്റെ കബന്ധം ചുടുമണല് പുല്കും..<br />അറിയാമെനിയ്ക്ക്.<br /><br />ജനമെന്തെന്നറിയാത്ത ജനനേതാക്കള്ക്ക് അപലപിക്കാന്, ഞെട്ടിത്തരിക്കാന് ഒരു ടെലിവിഷന് വാര്ത്ത ..<br />പ്രചാര കണക്കെണ്ണുന്ന പത്ര വര്ഗ്ഗങ്ങള്ക്ക്, നാലു നാള് തലക്കെട്ട്... <br />തച്ചും തകര്ന്നും പോയ റോഡിനും കലുങ്കിനും, വീരമൃത്യു പൂകിയ എന്റെ നാമം..<br />ദൃഷ്ടികോണില് നിന്നും അകറ്റി നിര്ത്താനാശിച്ച ഉറ്റവര്ക്ക്, നഷ്ടപരിഹാരത്തിന്റെ തിളക്കം മറച്ച കനമുള്ള ദുഖം...<br />ജീവിതം തീരുവോളം പ്രണയിക്കാനാശിച്ചവള്ക്കോ...<br />വിട്ടുപിരിയാത്ത വൈധവ്യ ദുഖം..!!<br /><br />ഇനിയൊരു തിരിച്ചുപോക്കില്ല.<br />അറവുമാടിന്റെ ദയനീയത, കഴുത്ത് വെട്ടുന്നവന് നോക്കാറില്ലല്ലോ..<br />കാത്ത് കിടക്കന്നു ഞാന്......!!<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-114958325268346845?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1148025422907868892006-05-19T11:55:00.000+04:002006-05-19T11:57:02.926+04:00ഒരു രക്തസാക്ഷിയുടെ ഹൃദയ വേദനകള്.<font size=2><br />"സമാരാധ്യനും, സാത്വികനും സര്വോപരി ദിവംഗതനുമായ പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡന്റ് അവര്കള്,....."<br />ആശംസാ പ്രസംഗത്തിന് ഇടിച്ച് കയറിയ കണ്ണപ്പനെന്ന ഡിക്ക് പുലി, വേദിയില് പച്ച ജീവനോടിരുന്നുറങ്ങുന്ന പ .പ്ര യെ നോക്കി പതിവു വിവരക്കേടുകളുമായി ആഞ്ഞറഞ്ഞ് തുടങ്ങി.<br />ദിവംഗതനായ പ. പ്ര കണ്ണുരുട്ടുന്നതോ, കേള്ക്കാനിരിക്കുന്ന പൊതുജനക്കൂട്ടം ടിപ്പര് ലോറി കാരിയര് പൊക്കും പോലെ വായും പൊളിച്ച് തല മുകളിലേക്കുയര്ത്തുന്നതോ യാതൊന്നും, വരാതിരുന്ന് വെള്ളം വന്ന മുനിസിപ്പാലിറ്റി പൈപ്പ് പോലെ തടയിടാനാകാത്ത വാക്കുകള് പ്രവഹിപ്പിച്ച പുലി ഗൌനിച്ചില്ല. <br /><br />കണ്ണപ്പകുമാരന് അങ്ങനെ സ്ഥിരമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംഹിതയൊന്നുമില്ല. ഏത് ചാക്കിലേക്കും സ്വയം കയറി ഇരുന്ന് 'എന്നാല് പോകാം' എന്ന് പറഞ്ഞ് കളയും, ഇഫ് ചില്ലറ പ്രൊവൈഡഡ്. പാര്ട്ടിയില് ചേര്ക്കാന് ആരൊക്കെയോ ആര്ക്കൊക്കെയോ എന്തൊക്കെയോ കൊടുക്കുന്നുണ്ടെന്നറിഞ്ഞ് ഓടിയെത്തി ഡിക്കില് ചേര്ന്നതാണ് കണ്ണപ്പന്. എന്താണെടാ ഈ ഡിക്ക് എന്ന് ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാല് 'മുരളീധരന്റെ ഡി യും, കരുണാകരന്റെ ക യും' എന്നാണ് മറുപടി. ഇനി 'മുരളീധരനെവിടെ ഡി?' എന്ന സംശയം ഉള്ളില് തന്നെ ഒതുക്കിയാല്, അക്ഷരശുദ്ധി തൊട്ടു തീണ്ടാത്ത തെറിയഭിഷേകത്തില് നിന്നും ബുദ്ധിപൂര്വം ഒഴിവാകാം.<br />അക്ഷരങ്ങളെ പണ്ടേ വെറുപ്പായതിനാല് പത്ര വായന, എഴുത്ത് ഇതൊന്നും കണ്ണപ്പന് ആകര്ഷണീയമായി തോന്നിയിരുന്നില്ല. 'നല്ല തടിയുണ്ടല്ലോ വല്ല പണിയും ചെയ്ത് ജീവിക്കെടാ' എന്ന് ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞാല് 'ഞാന് സര്ക്കാര് ജീവനക്കാരനാണ്' എന്നാകും മറുപടി. ഭരിക്കുന്ന പാര്ട്ടി ഏതായാലും കണ്ണപ്പന് ബൈ ഡീഫാള്ട്ട് ഇങ്ക്ലൂഡഡ് എന്ന പതിവ് അറിയാവുന്നവര് നേരത്തെ പറഞ്ഞ അസംസ്കൃത പദാര്ത്ഥങ്ങളില് നിന്നും വീണ്ടും വെട്ടിയൊഴിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.<br />ഇങ്ങനൊക്കെയാണേലും പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന പാര്ട്ടിക്ക് വേണ്ടി മരിക്കും കണ്ണപ്പന്.<br />അങ്ങനെ ഒരിക്കല് അന്നത്തെ പിടിവള്ളിയായ ഇടതു പക്ഷത്തിന് വേണ്ടി മരിച്ചതിന്റെ പേരില് കണ്ണപ്പന് ശവപ്പന് എന്നൊരു പേരും കൂടി വീണു. കണ്ണൂരില് പാര്ട്ടി വളരുന്നുണ്ടോ എന്നറിയാന് തെക്കു നിന്നും ഓടിപ്പിടച്ച് വന്ന കണ്ണപ്പന്, ദുരിതാശ്വാസം കിട്ടാത്ത അഭയാര്ത്ഥികളെപ്പോലെ പേരിനെങ്കിലും ഒരു രക്തസാക്ഷിക്കായി വരണ്ടുണങ്ങി കാത്തിരിക്കുന്ന സഖാക്കളെ കണ്ടു.<br />ചോര തിളച്ച കണ്ണപ്പന് തല്ക്കാലം രക്തസാക്ഷിയായി അഭിനയിക്കാമെന്നേറ്റു. പാര്ട്ടി പതാക പുതപ്പിച്ച അഭിനയ കലയിലെ ഭരത് ശവം കണ്ണടച്ച് കിടന്നു. സംഭവം മണത്തറിഞ്ഞ എതിര് കക്ഷികള് ദുഖ ബാന്ഡ് മേളത്തോടു കൂടി, ടൌണ് പ്രദക്ഷിണം നടത്തി പട്ടടയില് കൊണ്ട് വെച്ച് തീകൊടുത്തെന്നും, മൂട്ടില് തീ പിടിച്ച രക്തസാക്ഷി അനേകം ജനങ്ങളെ സാക്ഷികളാക്കി ഉരുണ്ട് പിരണ്ടെണീറ്റോടിയെന്നും, കലി പൂണ്ട പൊതുജനം പെറുക്കിയെറിഞ്ഞ കല്ലുകളില് ഒന്ന് കൊണ്ട് മുറിഞ്ഞ് പോയതാണ് വലത്തെ ചെവിയുടെ ഒരംശം എന്നും, അതില് പിന്നെ സ്വദേശ പ്രവര്ത്തനങ്ങളില് മാത്രം ഒതിങ്ങിക്കൂടിയെന്നും ഒക്കെ കേട്ടറിയുന്നു. തഴക്കം വന്ന പൊളിട്രിക്സ് പ്രവര്ത്തകനെപ്പോലെ തല വെട്ടിച്ച് പുലി പറയും 'എല്ലാം വളച്ചൊടിക്കപ്പെട്ട വസ്തു വകകള്'. വസ്തുതകള് എന്നായിരിക്കാം ഉദ്ദേശിച്ചത്, ഉല്പ്രേക്ഷ അലങ്കാരം മനസിലുറപ്പിച്ച് കേള്വിക്കാര് പിന് വാങ്ങും.<br /><br />അങ്ങനെ ശവപ്പന് കത്തിക്കത്തി കയറുകയാണ്. മുന്നിലിരിക്കുന്ന ശ്രോതാക്കളെ ഉമിനീരില് അഭിഷേകം ചെയ്ത്, സകലമാന എതിരാളികളെയും വാക്കുകളുടെ അമേദ്യം വാരിയെറിഞ്ഞ് നിര്ദ്ദാക്ഷിണ്യം അരിഞ്ഞ് തള്ളി. ഡിക്ക് സ്ഥാനാര്ഥിയുടെ പ്രചരണാര്ത്ഥം കൂടിയ പൊതു യോഗത്തില് ഇടത് പക്ഷത്തെ വാനോളം പുകഴ്ത്തി പ്രസ്തുത പുലി. പിന്നെ, കൂട്ടുകുടുംബത്തില് നിന്നും രണ്ടര സെന്റും കൊടുത്ത് പുറത്തെറിയപ്പെട്ട പെങ്ങളുടെയും ഭര്ത്താവിന്റെയും വീറുറ്റ പായാരങ്ങള് പോലെ കോണ്ഗ്രസ്സെന്ന കരിംകാലിയെ കണ്ണടച്ച് തെറിയഭിഷേകം നടത്തി. ടിപ്പര് ലോറിയുടെ കാരിയറുകള് വീണ്ടും പൊങ്ങുന്നതും, പലരും ചാടിയെഴുന്നേല്ക്കുന്നതും കണ്ണപ്പന് കണ്ടില്ല. ലക്ഷ്യമാണ് പ്രധാനം, മാര്ഗ്ഗമല്ല. ദിവംഗതനായ പ. പ്ര ചാടി വന്ന് വായ് പൊത്താന് ശ്രമിച്ചിട്ടും വീറോടെ 'ഇല്ല എനിക്ക് പറയണം... ഞാന് പറയും' എന്ന മട്ടില് കോണ്ഗ്രസ്സ് പ്രവര്ത്തകര് കഴുതകളാണെന്ന് വരെ വെച്ചടിച്ചു. ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് ബഹളം വെയ്ക്കുന്ന പ്രവര്ത്തകര് ആഹ്ലാദപൂരിതര് എന്നും, ഓടിയടുത്തവര് ആരാധനയില് തന്നെ എടുത്തുയര്ത്തുന്നവര് എന്നും ധരിച്ച പുലി അഭിഷേകം അനസ്യൂതം തുടര്ന്നു.<br />അതുവരെ, വനിതാ ബീച്ച് വോളിബോളിലെ ബോളെന്ന പോലെ വല്ലപ്പോഴും മാത്രം ശ്രദ്ധ കിട്ടിയിരുന്ന കണ്ണപ്പന് പൊടുന്നനെ അതേ ബോള് പോലെ പൊങ്ങിയും താണും എല്ലാവരുടെയും ശ്രധയാകര്ഷിച്ചു...<br /><br />പിന്നെ കാറ്റു പോയ ബോള് കണക്കെ സര്ക്കാരാശുപത്രിയില് ഇരുമ്പു കട്ടിലില് പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ട കണ്ണപ്പന്, രാവിലെ പത്രം വായിക്കാത്തതിന്റെ വൈഷമ്യത്താലും,'ഞങ്ങളെ സഹായിക്കുന്നവരെ ഞങ്ങളും സഹായിക്കും' എന്ന മുരളീ വചനത്തിന്റെ ഉള് പൊരുളുകളാലും, പുലി വേഷം അഴിച്ച് വെച്ച് പറഞ്ഞു<br />'എല്ലാം അച്ഛന്റെയും മോന്റെയും ലീലാവിഭൂഷിതങ്ങള്..'.<br />ലീലാവിഭൂഷിതങ്ങളിലെ ഉല്പ്രേക്ഷയെ വീണ്ടും കണ്ടറിഞ്ഞ്, നാഴികയ്ക്ക് നാല്പത് വെട്ടം അഭിപ്രായം മാറ്റുന്ന വന്ദ്യ വയോധികനും മകനും മനസില് നൂറ് നന്ദിയും പറഞ്ഞ് പാവം നാട്ടാര് പൊടിയും തട്ടി സ്ഥലം വിട്ടു.<br />കണ്ണപ്പനോ... വീണ്ടും രക്തസാക്ഷി...!!<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-114802542290786889?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1147160454474592732006-05-09T11:39:00.000+04:002006-05-09T11:40:54.493+04:00പ്രണയനാളുകള്ക്കപ്പുറം...!<font size =2><br />ചക്രവാളം ശാന്തമായിരുന്നു.<br />കടലിന്റെ കാണാത്ത ചുഴികളില് താണു പോകുന്ന പകലോന്റെ കണ്കളില് പിന് വിളികള് തേടുന്ന ദൈന്യ ഭാവം.<br />കിളികള് പറന്നിരുന്നില്ല, കൂടണയാന് തിരക്കിട്ടുമില്ല.<br />പകലിന്റെ മറവു മൂലകളില് എങ്ങു നിന്നോ മൃദുല വിഷാദം പുരണ്ട ചെറു കാറ്റിറങ്ങി വന്നു. മുടിയിഴകളില് തൊട്ട്, ആര്ദ്രതകള് തേടിപ്പിടിച്ച്, മനസിലേക്കിറങ്ങി നിന്നു.<br />എന്റെ കനവിന്റെ കൂട്ടില് ഓര്മകള് തിക്കി തിരക്കി, ചിറകടിയൊച്ചയില് ഉള്ളുണര്ന്നു പോയി. ഏതോ തലങ്ങളില് വിരി വെച്ചുറങ്ങുന്ന പ്രണയവും; നോവും, മിഴികളില് നനവിന്റെ വര കോറിയിട്ടു. നനവു പാളികള്ക്ക് പിന്നില് അവ്യക്ത മിഴികള് നിന്നെ തേടുന്നതും, നിരാശയില് ഉള്വലിഞ്ഞുരുകുന്നതും ഞാനറിഞ്ഞു. ഇവിടെ, സായന്തനമറിയുന്നവര്ക്കായിട്ട ബഞ്ചുകളിലൊന്നില് ഇരിക്കുമ്പോള്, കണ്ണുകള് പിടഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു, പ്രതീക്ഷകളുടെ നേര്ത്ത പടലങ്ങളില് മുറുകെപ്പിടിച്ച്..!<br /><br />അപക്വമായ കലാലയ നാളുകള് പ്രണയം പൊതിഞ്ഞ് സമ്മാനിച്ചതായിരുന്നു നിന്നെ. ചുറ്റും ആരാധനയില് വിടര്ന്ന കണ്ണുകളേറെയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ നിന്നെ കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു. പക്ഷെ, എപ്പോഴോ അറിയാതെയെങ്കിലും കൈ നീട്ടി ഞാന്. തീവ്രമല്ലെങ്കിലും, പ്രണയിച്ചു തുടങ്ങി നാം. അനേകം കമിതാക്കള്ക്കിടയില് നമ്മളും പിച്ച വെച്ചു, പിന്നെ പിണങ്ങിയും ഇണങ്ങിയും നാളുകള് പ്രണയിച്ചു തീര്ത്തു.<br />പുതുമകളുടെ ലോകത്തില് കണ് മിഴിച്ചു പോയ ഞാന് പുതു നാമ്പുകള് തേടുമ്പോള് നിന്റെ നിറ മിഴികള് കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു. പക്ഷെ നിന്റെ പ്രണയം അചഞ്ചലമെന്നറിഞ്ഞപ്പോള് വൈകിപ്പോയിരുന്നു.പലവുരു തട്ടിയെറിഞ്ഞ്, വീണ്ടും പെറുക്കിയെടുത്ത മണ് പാളികള്ക്ക് രൂപം നഷ്ടമായിരുന്നു. വീണ്ടും കൂട്ടിയിണക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല. ഇരുവരും വേണമെന്നു കരുതിയിട്ടു കൂടി, സാഹചര്യങ്ങള് അതിനനുവദിച്ചുമില്ല. <br /><br />അന്നും ചക്രവാളം ശാന്തമായിരുന്നു...!<br />കിളിക്കൂടും;കിളിക്കൂട്ടും നഷ്ടപ്പെട്ട തണല് മരങ്ങള് നിഴല് നീട്ടി വിരിച്ച പാതയില്, എന്റെ കരളിന്റെ കനവുകള് പറിച്ചെടുത്ത്, 'ഇനി കാണില്ല' യെന്ന് പറഞ്ഞ്, എന്റെ മിഴികള്ക്കും എത്തിപ്പിടിക്കാനാകാത്ത ദൂരത്തേക്ക് നീ നടന്നു മറഞ്ഞു..!<br />ഞാനോ, വൈകിയെങ്കിലും പ്രണയിച്ച് തുടങ്ങിയപ്പോഴേയ്ക്കും, ഹൃദയം പറിച്ചെറിയപ്പെട്ട ഉള് നോവ് താങ്ങി നിശ്ചലം നിന്നു. നഷ്ടബോധത്തിന്റെ കാരമുള്ളാല് ഹൃദയം മുറിഞ്ഞു. പിന്നെ, വിതച്ചവന് കൊയ്യുമെന്ന ചൊല്ല് നിനച്ച്, കണ്ണില് കലക്കവും; കരളില് കദനവും നിറച്ച് യാത്ര തുടര്ന്നു.<br />ദേശാന്തരങ്ങള് തേടുമ്പോള്, നിന്റെ ഓര്മകള് കടന്നെത്താതിരിക്കട്ടെ എന്നാശിച്ചു. പക്ഷെ ഓര്ക്കുവാനേ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ, എന്നും എപ്പൊഴും...!<br /><br />അനേക നാളത്തെ അജ്ഞാത വാസത്തിന് ഇടവേളയിട്ട്, ഇന്ന് ഞാന് മടങ്ങിയെത്തി.<br />ഇവിടെ, ഈ വിളുമ്പില് ഏകയായ് നീ പലപ്പൊഴുമുണ്ടായിരുന്നെന്ന് പഴയ സഹപാഠിയില് നിന്നറിഞ്ഞു.<br />ഒരു വേളയെങ്കിലും കാണാന് കൊതിച്ചു.<br />ഇനി, പകലറുതികള് വീണുറയുവോളം, പകലോന് ചിരിച്ചു കൊണ്ടെത്തുവോളം..<br />ഇവിടെ ഞാനുമുണ്ടാകും ...<br />എവിടെയോ, എന്നോ കൈ വിട്ടു പോയ എന്റെ മുത്ത് തേടി, കണ്ണില്; കെടാത്ത പ്രതീക്ഷയുടെ കൂടു കൂട്ടി...!!<br /><br />(സമര്പ്പണം: ചുടു ഞരമ്പുകളില് തീഷ്ണ യൌവ്വനം ചുര മാന്തുമ്പോള്, നേരമ്പോക്കിന്റെ നിറവില് ബന്ധങ്ങളുടെ ആഴവും പരപ്പും അറിയാതെ പോയവര്ക്ക്..!) <br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-114716045447459273?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1145368280225795532006-04-18T17:50:00.000+04:002006-04-18T17:51:20.250+04:00മഴ നിലയ്ക്കുമ്പോൾ.<font size=2><br />രാത്രിമഴ പെയ്ത് തോർന്നിരുന്നില്ല. പാളിവീണ് പടർന്നു പോകുന്ന രാമഴയുടെ ബാക്കിപത്രങ്ങൾ..!<br />അങ്ങകലെ, ഒളിച്ചുകളിക്കുന്ന മിന്നൽപിണരുകൾക്കപ്പുറം മഴമേഘങ്ങളുടെ കലാശക്കൊട്ട്.<br />അത്രയൊന്നും ഗോചരമല്ലാതെ,ചെറുകാറ്റിനൊപ്പം മേനിയിലേക്ക് പാറി വീണ്, തെല്ല് നോവിച്ച്,പിന്നെയെങ്ങോ ഉൾവലിഞ്ഞുപോകുന്ന മഴനീർത്തുള്ളികൾ.<br />അനന്തു ഇറങ്ങി നടന്നു.<br />ഇടതു കയ്യിലെ പേപ്പർ കവർ നനഞ്ഞു തുടങ്ങുന്നത് അവനറിഞ്ഞില്ല. ഉള്ളിൽ ചൂടേറുന്നതും,കണ്ണിൽ കലക്കങ്ങളേറുന്നതും അറിയുവാനാകുന്നു. ഇരു തലങ്ങളിൽ സുഖവും ദു:ഖവും ഒരു പോലെ തെളിയുന്ന പ്രതലങ്ങളിൽ മരവിപ്പ് പടരാൻ തുടങ്ങുന്നു.<br /><br />അവയിലെവിടെയോ വെള്ളാരങ്കണ്ണുകളും,സ്വർണത്തലമുടിയും,നനുത്ത ചിരിയുമായി അവളെത്തുന്നതറിഞ്ഞു. റോസ് നിറം തന്നെയായിരുന്നു ജർമൻ കാരിയായ റോസിന്. കുമരകം കാണുവാനെത്തിയ അവൾക്ക് താൻ ഗൈഡാകുമ്പോൾ ഭാഷ പ്രതിബന്ധമായിരുന്നു. ആംഗ്യങ്ങളും മുറിവാക്കുകളും ആശ്രയമായിരുന്ന ആദ്യ നാളുകൾക്കൊടുവിൽ ലളിതവും,ഒഴുക്കുള്ളതുമായ ഒരു ഭാഷ രൂപപ്പെട്ടു,ഹൃദയത്തിന്റെ..! എന്തിനും ഏതിനും തന്റെ സാമീപ്യത്തിൽ അവൾ ആഹ്ലാദിച്ചിരുന്നു. പിന്നെയെപ്പൊഴോ സൌഹൃദം വളർന്നപ്പോൾ പരസ്പരം അതിർ വരമ്പുകളില്ലാതെയായി. ചിന്തകൾ പലപ്പൊഴും ഒരേ ബിന്ദുവിൽ തന്നെ എത്തിപ്പെട്ടു. മനസുകളുടെ തുടരൊഴുക്ക്-അത് ക്രമേണ ശരീരങ്ങളിലേയ്ക്ക് വ്യാപിച്ചപ്പൊഴും തൃപ്തരായിരുന്നു. മെല്ലെ മെല്ലെ അവൾ തന്റെ ജീവന്റെ ഭാഗമായി മാറി. ഒടുവിൽ ഇനിയുമെത്തുമെന്ന വാക്കിൽ അവളകന്നു പോയപ്പോൾ ഉള്ളിലെവിടെയോ ഒരു കനൽ അവശേഷിച്ചു,ഇടയ്ക്കിടെ ചുട്ടു പൊള്ളിക്കാൻ..! അതിന്റെ ചൂടിൽ വിയർത്തൊഴുകുമ്പൊഴും ഇനി കാണുമെന്നും,മനസും;ശരീരവും ത്വരകളകറ്റുമെന്നും വെറുതെ പ്രതീക്ഷിച്ചു. പക്ഷെ പ്രതീക്ഷകൾ പുകവലയങ്ങളായി പറന്നുപോയി. ഉള്ളിലെ പുസ്തകത്താളുകൾ അടയ്ക്കുവാനായില്ല.<br /><br />പിന്നെ ഈ നഗരത്തിരക്കിന്റെ കൊടും പടർപ്പുകളിലേയ്ക്ക് പറിച്ചു നടപ്പെട്ടപ്പോൾ ജീവിതം പതിയെ ഒഴുകാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവളെ ഓർക്കുന്ന ഇടവേളകൾ നേർത്തു വന്നു. സായാഹ്നങ്ങൾ ലഹരികളിലൂടെ ഓടിപ്പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവയിൽ മാംസ ലഹരി തേടിയിറങ്ങിയ സായന്തനത്തിൽ, നഗര കൌതുകങ്ങളുടെ പിറകിൽ നാറുന്ന ലോകത്തിലെത്തിപ്പെട്ടു. ഒറ്റമുറി കൂരകൾക്കിടയിലൂടെ,ഇടനിലക്കാരൻ തെളിച്ച വഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്ത തുടിപ്പ്. കുളിമുറിയോളം പോലും വലിപ്പമില്ലാത്ത കുടുസ്സു കൂരയ്ക്ക് മുന്നിലെത്തി നാടൻ ഭാഷയിൽ എന്തോ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ട് അവൻ തിരികെപ്പോയി.<br />വാതിൽ തുറന്ന വെളുത്തു മെല്ലിച്ച ഉത്തരേന്ദ്യൻ വനിതയെ പതിവു ദാഹത്തോടെ തന്നെ നോക്കി. തെല്ലും കൂസാതെ അകത്തേയ്ക്ക് ക്ഷണിച്ച് അവൾ ഒതുങ്ങി നിന്നു. അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ ശ്രദ്ധിച്ചു, ഭംഗിയുള്ള മുഖം. എങ്കിലും എവിടെയോ ദുഖച്ഛവി പടർന്ന കണ്ണുകൾ..! കണ്ണുകൾ കണ്ണിലിടയാതെ പിൻ വലിച്ച് അവൾ കാട്ടിത്തന്ന ഇരുമ്പ് കട്ടിലിലിരുന്നു. കാലുകൾ നിലത്ത് കുത്താൻ ഇടയില്ലാത്ത തറയിൽ എന്തോ ചുരുട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. കണ്ണുകളാൽ ഇടുങ്ങിയ ലോകത്തെ അളക്കാൻ തുടങ്ങി. അത് അവളിലെത്തിപ്പെട്ടപ്പോൾ ശരീര വടിവുകളുടെ നിറവിൽ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും തുടിപ്പുകളുണർന്നു. ഒറ്റപ്പാളി ഷീറ്റിന്, പറിഞ്ഞു തൂങ്ങിയ ഓടാമ്പൽ വലിച്ചിടുമ്പോൾ നാടൻ ഹിന്ദിയിൽ അവൾ പറഞ്ഞു<br />"സാബ്, പെട്ടന്നു തീർത്തിട്ടു വേണം മകനെ ആസ്പത്രിയിലെത്തിക്കാൻ"<br />വല്ലാതെ വിറയ്ക്കുന്ന,ചുരുണ്ടുകൂടിയ രൂപത്തെ ഒന്ന് നോക്കി,കയ്യിലെ നോട്ടുകൾ മുഴുവൻ കട്ടിലിലിട്ട് പെട്ടെന്നിറങ്ങിപ്പോകുമ്പോൾ ഇച്ഛാഭംഗത്തെ മനസിലടക്കിപ്പിടിച്ചു. പിന്നെ അവളുടെ മുഖം കടന്നു വരുന്ന രാവുറക്കത്തെ മദ്യത്തിലാഴ്ത്തി അലിയിച്ചു തീർത്തു...!<br /><br />ഇപ്പോൾ,തെല്ലു മുൻപ് ഇറങ്ങിപ്പോന്ന ആസ്പത്രി വരാന്തയും അവനും തമ്മിൽ ദൂരമേറിയിരിക്കുന്നു. രാമഴ തോർന്നു തുടങ്ങി.<br />ഇടതു കയ്യിലെ നനഞ്ഞു കുതിർന്ന പേപ്പർ കവറിൽ പണ്ടെന്നോ റോസ് തനിക്കായിട്ടു പോയ മാരക രോഗത്തിന്റെ കണ്ടെത്തലുകളുടെ അക്ഷരത്തെളിവുകൾ..!<br />ഉള്ളിൽ, നിമിഷാർത്ഥനേരത്തെ തിരിച്ചറിവിൽ ഒരു മകന് അമ്മയെ തിരിച്ചു നൽകിയതിന്റെ കുളിരുറവകൾ...<br />മരവിപ്പ് കടന്നെത്തുമ്പൊഴും ഉള്ളറകൾ ശാന്തം.<br />അനന്തു നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു....! <br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-114536828022579553?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1143801951849585582006-03-31T14:44:00.000+04:002006-03-31T14:45:51.903+04:00വേഷങ്ങളഴിക്കാതെ.<font size=2><br />നാട്യങ്ങളേറെ തിമിർക്കുന്ന നഗരത്തിരക്കിനും മേൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന നക്ഷത്ര ഹോട്ടലിന്റെ അത്യാഢംബര സ്യൂട്ടിൽ ഞാനിപ്പോൾ ഏകൻ.<br /><br />അനസ്യൂതം ജയ് വിളിച്ചും ഹാരമണിയിച്ചും പൃഷ്ഠമുറപ്പിക്കാനിടം കൊതിച്ചെത്തിയവർ, ഒത്തുതീർപ്പും കുതികാൽ വെട്ടും കുളം കലക്കും കുശുമ്പും കുന്നായ്മയുമായെത്തിയ രാഷ്ട്രീയ സഹചാരികൾ, മുഖദാവിലെത്താൻ ഊഴം കാത്ത് പകലിനെയും കണ്ണടച്ചിരുട്ടാക്കാൻ പ്രലോഭനങ്ങൾ കുത്തിനിറച്ച ഭാണ്ഡങ്ങളേന്തി പതുങ്ങിയെത്തിയ രാത്രിഞ്ചരന്മാർ, അധികാര മേലാൾപ്പടയെ നാവും ചലനങ്ങളും ബന്ധിച്ച് കാൽക്കീഴിലാക്കാൻ സൂത്രവാക്യങ്ങളുറപ്പിച്ച ഉപജാപ സംഘങ്ങൾ, അന്തരാത്മാവിന്റെ ആഴങ്ങളോളമെത്തി വേരുറപ്പിക്കാൻ കെൽപുള്ള വിദേശമദ്യ ചഷകങ്ങൾ, ജനങ്ങളെ കുപ്പിയിലിറക്കി കുതിരപ്പവൻ നേടാൻ; മടിയേതുമില്ലാതെ മടിക്കുത്തഴിച്ചിട്ട് കൊതിയുള്ള പദവിപ്പേരുകൾ കാതുകളിൽ സീൽക്കാരമായ് ചൊരിഞ്ഞിട്ട നവയുഗ രാഷ്ട്രീയ സിംഹിണികൾ.. ആരുമില്ല ഇപ്പോൾ.അരങ്ങൊഴിഞ്ഞപ്പോൾ സൂത്രധാരൻ ഏകൻ.<br /><br />ഉറങ്ങുവാനാകുന്നില്ല ..<br />നാളെ പുലരുമ്പോൾ വീണ്ടും തുടങ്ങേണ്ടുന്ന മുഖം മൂടി നാടകമല്ല ഉള്ളിൽ, നേടുവാനൊട്ടൊന്നുമിനിയില്ലാത്ത പദവികളുമല്ല മനസിൽ.പകലന്തിയോളം പരിദേവനങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ തുറക്കാതെ, ഇവിടെ ഇരുട്ടിൽ മാത്രം തുറന്നിട്ട കാതുകളിൽ മറ്റെന്തോ മുഴങ്ങുന്നു...<br />അറിയുന്നു ഞാൻ...!<br /><br />അങ്ങ് താഴെ,അടിത്തറകൾക്കും അടിയിൽ കുഞ്ഞു രോദനം മുഴങ്ങുന്നു,<br />അനേക വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് നഗരരാവിന്റെ പിറകിൽ നാറ്റം വമിക്കുന്ന ഓടയ്ക്ക് ചേർന്ന് നിരയൊത്ത തകരപ്പാളികളിലൊന്നിനുള്ളിൽ വാവിട്ട് കരഞ്ഞ് പിറന്നു വീണ ഞാനെന്ന അഴുക്കുചാൽ കുമിളയുടെ രൂപത്തിൽ നിന്നുമാകാം.<br />ഒരു കുഞ്ഞു കരിമ്പൂച്ചക്കുട്ടിയുടെ രൂപമായിരുന്നത്രേ എനിയ്ക്കന്ന്.<br />മുൻസിപ്പാലിറ്റി തൊഴിലാളിയായി ജീവിതാവസാനം വരെ അഴുക്കുകൾ വാരി അതേ അഴുക്കുകളുടെ വിഷഫണങ്ങളാൽ കാൻസർ ബാധിതനായി മരിച്ചു പോയ അച്ഛന് ശേഷം, അതേ പണിയ്ക്കിറങ്ങി ഞാനൊരു കരയെത്തും മുൻപേ പൊലിഞ്ഞു പോയ അമ്മ പറഞ്ഞറിയാം.<br /><br />പിന്നീട്, രക്ഷാധികാരിയായ അമ്മാവന്റെ ശിക്ഷണത്തിൽ വേലിക്കെട്ടുകൾ എന്നെ വല്ലാതെ അലോസരപ്പെടുത്തി. നിയന്ത്രണങ്ങളില്ലാത്ത ലോകമായിരുന്നെനിയ്ക്കിഷ്ടം.അക്ഷരങ്ങളെ അന്നും വേറുപ്പായിരുന്നെനിയ്ക്ക്.സ്കൂളിൽ കയറാതെ വഴിവക്കിൽ പതുങ്ങിയിരുന്ന്, പഠിയ്ക്കാനും സുഖിയ്ക്കാനും ജനിച്ച സമ്പന്ന പുത്രന്മാരെ കരിങ്കല്ല് കാട്ടി ഭീഷണിപ്പെടുത്തി അനാമത്ത് ചിലവുകൾക്കുള്ള ചില്ലറകളൊപ്പിക്കുമ്പോൾ, നിനയാത്ത നേരത്ത് എവിടെ നിന്നോ ചാടി വീണ് രക്തം നുണഞ്ഞ് തിരികെയോടുന്ന കടിയൻ നായയുടെ രൂപമായിരുന്നത്രേ എനിയ്ക്ക്.<br /><br />കലാലയ ജീവിതത്തിന്റെ കരകാട്ടങ്ങൾ എന്നെ ആകർഷിച്ചിരുന്നില്ല.എന്റെ വളർച്ചയുടെ വർഷങ്ങൾ അതിനുള്ളിൽ തളച്ചിടാൻ ആശയൊട്ടുമില്ലായിരുന്നു.എങ്കിലും അതിനുള്ളിലെ രസമുകുളങ്ങൾ ഞാനിടയ്ക്കിടെ ആസ്വദിച്ചിരുന്നു. നാളുകളുടെ ഇടവേളയിട്ട് ഞാൻ മതിൽ ചാടിയെത്തിയാൽ ക്യാമ്പസിൽ പൂക്കൾ വിരിയുമായിരുന്നു, പല ആകൃതികളിൽ പടർന്ന് വീഴുന്ന രക്തവർണപ്പൂക്കൾ..!<br />പലപ്പോഴായി ചിന്നം വിളിച്ച് കടന്നെത്തി, ശാന്ത ജീവിതം നിർദാക്ഷിണ്യം ചവുട്ടി മെതിച്ച് താറുമാറാക്കുന്ന ഒറ്റയാന്റെ രൂപമായിരുന്നു എനിയ്ക്കന്ന്.<br /><br />കുടുംബ ബന്ധങ്ങളുടെ മതിലകങ്ങൾക്കുള്ളിൽ നിന്നും പുറത്തെറിയപ്പെട്ട എനിയ്ക്ക് അരവയർ നിറയ്ക്കാൻ മാർഗങ്ങളില്ലാതെയായി. എന്റെ ശരീരവും അദ്ധ്വാനവും മറ്റൊരുവന് തീറെഴുതാൻ താൽപര്യമില്ലായിരുന്നു. സ്വയം എളുപ്പ വഴികൾ കണ്ടെത്തി.... കയ്യൂക്കിന്റെയും,കൊള്ളയുടെയും വഴികൾ.<br />പിന്നെയെപ്പോഴോ ലഹരിയും;വഴി വിട്ട നേരമ്പോക്കുകളും ഇടവേളയിട്ട യാമങ്ങളിൽ, ഇതൊന്നും നിത്യവൃത്തിക്കായ് ശാശ്വത മാർഗങ്ങളല്ലെന്നു കണ്ട സായന്തനങ്ങളിൽ എന്റെ ജീവിതം ജനസേവനമെന്നറിഞ്ഞു.കൂട്ടിപ്പറഞ്ഞും, കൂട്ടിക്കൊടുത്തും,കുളിപ്പിച്ചെടുത്തും, കള്ളന് കഞ്ഞി വെച്ചും, പുറം തടവിക്കൊടുത്തും, മുന്തിയ വീട്ടമ്മമാരുടെ വിടു പണി ചെയ്തും, മേലാളന്മാർ ചവച്ചു തുപ്പിയ അവശിഷ്ടങ്ങൾ പെറുക്കിയെടുത്ത് സ്ഥാനമാനങ്ങൾ നേടിയ കാലത്ത് കഴുതപ്പുലിയുടെ രൂപമായിരുന്നത്രേ എനിയ്ക്ക്..!<br /><br />പിന്നീട് അവരൊക്കെ വരച്ചിട്ട വഴികളിലൂടെ വല്ലപ്പൊഴും നടന്നും,ഇടയ്ക്കിടെ സ്വയം വെട്ടിത്തെളിച്ചും കടന്നു കയറി അക്ഷൌഹിണികൾക്കും നാഥനായി ഞാൻ. ഇടവിട്ട് മാറിമറിയുന്ന എന്റെ പാഴ് വാക്കുകൾ നെഞ്ചേറ്റി ജയ് വിളിക്കാൻ ചാവേറുകളനവധി...<br />അമരക്കാരന്റെ കയ്യിലെ ഇടം വലം മറിയുന്ന വൻ തുഴ എത്രയാഴങ്ങളിലെത്തുമെന്നവർക്കറിയില്ലല്ലോ.<br />എന്റെ വാക്കുകളിൽ, ആഹ്വാനങ്ങളിൽ അവർ ജ്വലിച്ചു, കർമ നിരതരായി. രാഷ്ട്രീയമറിയാത്ത കുഞ്ഞു കിടാങ്ങൾ സമര മുഖങ്ങളിൽ എങ്ങുമെത്താതെ പൊലിഞ്ഞു പോയി. രക്തസാക്ഷികൾ പിറന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു, ഞാനടക്കമുള്ളവർക്ക് ഉന്നതിയിലേക്കുള്ള ചവിട്ടുപടികളായി.<br />അന്നും ഇന്നും എനിയ്ക്ക് രുധിരം നുണഞ്ഞിറക്കുന്ന സൂത്രശാലിയായ കുറുക്കന്റെ ഭാവഹാവാദികൾ...<br />കയ്യിൽ കരിങ്കല്ലും,കത്തിയും <br />ആയുധമല്ല ... മറിച്ച് ഇന്നത്തെ എതിരാളിയെ, കൂട്ടാളിയാക്കാനുതകുന്ന, തെളിവുകളെന്ന മാരകായുധങ്ങൾ.. അത് ഞാൻ നേരവും കാലവും നോക്കി പ്രയോഗിക്കുന്നു...<br />ആയുധം മാറിയാലും, ആളുകൾ മാറിയാലും, അക്ഷൌഹിണികൾ മാറിയാലും എന്റെ പോരിനെന്നും ഒരേ രീതി, ഒരേ ആവേഗം.<br /><br />ഇനിയുറങ്ങാൻ നേരമില്ല. നേരം വെളുക്കുന്നു. ഇന്നിന്റെ സ്ഥിതിവിവരങ്ങൾക്കനുസൃതം എന്റെ ഇന്നത്തെ കാൽ വെയ്പ്പ്.<br />കോലം തുള്ളാൻ എന്റെ അക്ഷൌഹിണികളും......!!<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-114380195184958558?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1143111930306845472006-03-23T15:04:00.000+04:002006-03-23T15:05:30.443+04:00സിന്ധി മത്തായി..!<font size=2><br />ന്റുപ്പുപ്പാക്കൊരു സിന്ധിയുണ്ടാർന്നു....!<br />എന്ന് പറഞ്ഞ് തുടങ്ങാൻ മത്തായിയ്ക്ക് അഥവാ സിന്ധി മത്തായിക്ക് കോണ്ടെക്സ്റ്റുകൾ ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു.<br />പരമ്പരാഗത പശു എണേബിൾഡ് സർവീസ് തൊഴിലാളികളായിരുന്നു മത്തായി കുലം.അതിന്റെ ശേഷിപ്പായി കിട്ടിയ ഒരു സിന്ധിയടക്കം അഞ്ചെട്ടെണ്ണത്തിനെ മത്തായി സ്വന്തം കെട്ടിയോൾ നാട്ടാരുടെ ശ്രീവിദ്യയായ സാറാമ്മയെ (സാറാമ്മയുടെ പിൻ ബലമാണത്രെ മത്തായിയുടെ വിജയം..!)നോക്കുന്നതിനേക്കാൾ(നാട്ടിലെ നയനാനന്ദ പുളകിതന്മാർ പ്രായഭേദമന്യേ അതിലും വൃത്തിയായി നോക്കുമായിരുന്നു എന്നും കേൾവി) വൃത്തിയായി പരിപാലിച്ചിരിന്നു.<br />ഭൂലോകത്തിലെ കണ്ട കുടച്ചാണി ജന്തുക്കളിൽ വെച്ച് ശ്രേഷ്ഠയും,ഉന്നത കുല ജാതയും തന്റെ സിന്ധിയാണെന്ന് മത്തായി ഇടയ്ക്കിടെ അലാറം വെച്ച് ഓർക്കുകയും അത് കണ്ണിൽ കാണുന്നവരെയൊക്കെ അറിയുക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ദിവസം ഇരുപത്തിനാല് ലിറ്റർ പാൽ ചുരത്തുന്ന സിന്ധിയുടെ സിദ്ധിയെപ്പറ്റി മത്തായിക്ക് സംശയം ലവലേശമില്ലായിരുന്നു.അതിൽ വെള്ളം ചേർക്കാതെ, അത് വെള്ളത്തിലേക്ക് ചേർത്ത് മുപ്പത്തി നാലും നാൽപ്പത്തി നാലും ഒക്കെയാക്കി വിൽക്കുകയായിരുന്നു മത്തായിയുടെ സ്വയം തൊഴിൽ, അത് വാങ്ങി ഉപയോഗിക്കുന്നവന് സ്വയം തൊഴിയും...!<br />അക്കാലത്ത് മറ്റെങ്ങും പാൽ കിട്ടാനില്ലാഞ്ഞതിനാൽ മത്തായിയുടെ സിദ്ധിയും,സിന്ധിയുടെ സിദ്ധിയും കൂടിച്ചേർന്നുള്ള ശുഭ്ര വർണ ദ്രവം ഗ്ലാസ്സ് കണക്കിന് കോരിയൊഴിച്ച് നാട്ടാർ ചായയിലും,പാലിലും ചാടി നീന്തിത്തുടിച്ചു.<br />മത്തായിപ്പാൽ കിട്ടിയാലുടനെ ചായക്കടക്കാരൻ കേശവൻ നാനാവിധ എച്ചിലുകളാൽ ചിത്രവർണ രൂപിയായ തന്റെ വലത് ചൂണ്ടു വിരൽ കടയോളം മുക്കി നിവർത്തി വൃഥാ നോക്കി ആണ്ടവനോട് പറയുമായിരുന്നു<br />'പാല് കാട്ടിത്തരണേ കൃഷ്ണാ.....!'<br /><br />പൊതുജനത്തെ മലവെള്ളപ്പാലിൽ മുക്കിയെടുത്ത കാശെണ്ണിയടുക്കുമ്പോൾ മത്തായി ഇടതടവില്ലാതെ പറയും<br />'ഈശ്വരൻ സിന്ധിയുടെ രൂപത്തിലാ...!'<br />ഈ സ്റ്റേറ്റ് മെന്റിൽ മുളച്ചതും കിളിച്ചതും കണ്ടെത്തിയ കലുങ്ക് മേൽ കാമുകന്മാർ, പാലുമായി സാറാമ്മയെ കാണാത്തതിന്റെ നിരാശയിലും,ഇടം വലം നോക്കാതെ കലുങ്കെത്തുമ്പോൾ കാർക്കിച്ച് തുപ്പി പാലുമായി കടയിലേക്ക് പോകുന്ന മത്തായിയെ കണ്ണിൽ പിടിക്കാത്തതിന്റെ വീർപ്പുമുട്ടലാലും ഇപ്രകാരം കമന്റുമായിരുന്നു<br />'ഈശ്വരൻ നിന്റെ മുന്നിൽ സിന്ധിയായി തെളിയുമ്പോൾ അതിന്റെ നേരെ കാർക്കിച്ച് തുപ്പരുതു മത്തായീ....'<br />മത്തായി കേട്ട ഭാവമില്ലാതെ ഒറ്റ വരയിലൂടെ മുന്നോട്ട് ഗമിക്കും, നോട്ടം തെറ്റി തുള്ളി പാലെങ്ങാൻ നിലത്ത് വീണാൽ... അത് കോമ്പൻസേറ്റ് ചെയ്യാൻ അടുത്തെങ്ങും വേറെ വെള്ളം കിട്ടില്ലല്ലോ...!<br /><br />പശുക്കളിൽ സിന്ധിയെ മാത്രം മത്തായി എന്നും കുളിപ്പിക്കുമായിരുന്നു, അതും പഞ്ചായത്ത് കുളം തീറെഴുതിയെടുക്കാറുള്ള ഒറ്റക്കൊമ്പൻ മണിയനോടും അവന്റെ പാപ്പാൻ കുടിയനെന്ന അപരനാമത്തിലുള്ള ശങ്കരനോടും മത്സരിച്ച് ജയിച്ച്...!ശങ്കരൻ ലോകത്തിൽ ഒരേ ഒരു ദ്രാവകം മാത്രമേ കുടിക്കാത്തതായുള്ളൂ... മത്തായിയുടെ സംസ്കരണ ശാലയിലെ സിന്ധിപ്പാൽ...!!<br />മത്തായി അതിന്റെ ഈർഷ്യ കുട്ടകത്തിൽ വീണ ചക്ക പോൽ ചാഞ്ഞ് കുളിക്കുന്ന മണിയന്റെ പുറത്തിട്ട് തൊഴിച്ചു നീക്കിയും,സിന്ധിയെ ഉള്ള ഗ്യാപ്പിൽ തള്ളി കയറ്റിയും തീർത്തുകൊണ്ടിരുന്നു...!<br />ആഴമുള്ള ഭാഗത്തേക്ക് നീങ്ങാതെ കിട്ടിയ ഗ്യാപ്പിൽ കുശാലായി കുളിയും പാസ്സാക്കി സിന്ധി സുഖിച്ച് കയറിപ്പോരും... സിന്ധി ആരാ മോൾ.......!<br /><br />ഒരിക്കൽ മത്തായി പതിവു പോലെ സിന്ധി സമേതനായി കുളക്കരയിലെത്തി.<br />നാട്ടിൽ പുതുതായെത്തിയ ആരോടോ നാലു കാലിൽ നിന്ന് കാലുകൾക്കിനിയും ആവശ്യമുണ്ടെന്ന മട്ടിൽ കുളത്തിലേക്ക് ചൂണ്ടി 'ഞാൻ മണിയൻ... ആ കുളത്തിൽ കിടക്കുന്ന കുടിയന്റെ പാപ്പാൻ....'<br />എന്ന് തട്ടിവിടുന്ന കുടിയൻ ശങ്കരനെ നോക്കി കാർക്കിച്ച് തുപ്പി മത്തായി തന്റെ സിന്ധിയെ കുളത്തിലേക്ക് തള്ളിയിറക്കി.<br />തേച്ച് കുളിപ്പിക്കേണ്ടയാൾ കരയിൽ ടൂ വീലർ ലൈസൻസ് പരീക്ഷാർത്ഥി 8 എടുക്കുന്നത് പോലെ നടന്നും വയുവിൽ പിടിച്ചുയർന്നും തത്രപ്പെടുന്നതിന്റെ അമർഷം ഉള്ളിലൊതുക്കി മണിയൻ സ്വയം വെള്ളമൊഴിച്ച് കുളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.<br />ഇടയ്ക്ക് പാളി നോക്കിയപ്പോൾ ശരപഞ്ജരത്തിലെ കുതിരയും ജയനും കണക്ക് സിന്ധിയെയും, ഇടിഞ്ഞ് തൂങ്ങിയ മാംസള മസിലും തൂക്കി ചകിരിയിട്ട് തേച്ച് കോടുക്കുന്ന മത്തായിയെയും കണ്ട് ദീർഘനിശ്വാസം തുമ്പിക്കൈ വഴി വെള്ളത്തിനടിയിലേക്ക് വിട്ട് പതപ്പിച്ച് മണിയൻ അലസനായി കിടന്നു.<br />ഇടയ്ക്ക് തനിക്കിട്ട് കിട്ടിയ മത്തായി പാദ സ്പർശവും മണിയൻ കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു....!<br />കുളിച്ച് കയറിയ സിന്ധി മുൻ കാൽ കരയിലും പിൻ കാലുകൾ വെള്ളത്തിലും വിട്ട്, വെറുതെ കിടക്കുന്ന മണിയനെ ജയഭാരതി ബാലൻ കെ നായരെയെന്ന പോലെ നോക്കി....<br />മണിയൻ സംഭരിച്ച് വെച്ചിരുന്ന സകല ക്ഷമയും ക്ഷണ നേരത്തിൽ വെള്ളത്തിലലിഞ്ഞു പോയി...<br />ഓടി കരയിലേക്ക് കയറി സിന്ധിയെ പിൻ കാലിൽ തൂക്കി കുളത്തിന് നടുവിലേക്ക് ഒറ്റ ഏറ്....!!<br />നിലയില്ലാക്കയത്തിൽ മുങ്ങിയ സിന്ധി കൃത്യം ഒരു മിനിറ്റിന്റെ ഇടവേളയിട്ട് രണ്ട് പ്രാവശ്യം കൂടി കരയിൽ ഓടാനൊരുങ്ങി നിൽക്കുന്ന മത്തായിയെ നോക്കിയ ശേഷം താഴ്ന്നു പോയി...!<br />അടുത്തത് തന്റെ ഊഴമാണെന്നറിഞ്ഞ മത്തായി ഉരിയാൻ മുട്ടി നിൽക്കുന്ന ഉടുമുണ്ടും ചേർത്ത് പിടിച്ച് ഞൊടിയിടയിൽ അപ്രത്യക്ഷനായി....!<br />പിന്നീട് തന്റെ പാൽ-ഇറിഗേഷൻ ബിസിനസ് മുന്നറിയിപ്പില്ലാതെ നിർത്തലാക്കിയ ശേഷം മത്തായി ആരോടെന്നില്ലാതെ പറഞ്ഞു...<br />'ഈശ്വരൻ ഇപ്പോ മണിയന്റെ രൂപത്തിലാ.....!!'<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-114311193030684547?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1142499658612422552006-03-16T12:59:00.000+04:002006-03-16T13:00:58.633+04:00ഈരടികളില്ലാതെ...!<font size=2><br />ഒരു ഞായറാഴ്ച വൈകുന്നേരം..!<br />ചുമതലകൾ അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെടാത്ത സായന്തനം...<br />മധ്യാഹ്നവേളയിൽ, പതഞ്ഞും നുരഞ്ഞും അതിർത്തികളില്ലാതെ കുതിച്ചിറങ്ങി മനവും ശരീരവും കുളിർപ്പിച്ച ബിയറിന്റെ ഗന്ധം ഇപ്പോൾ നിശ്വാസവായുവിൽ വമിഞ്ഞുയരുന്നു...!<br />പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും ചെയ്യാനില്ലാത്തവന്റെ നിസ്സംഗത.. മട്ടുപ്പാവിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്നപ്പോൾ കുളിരുന്ന കാറ്റിൽ മുടിയിഴകളുണർന്നപ്പോൾ മനസിലെവിടെയോ സുഖാനുഭൂതികളുടെ തിരയിളക്കം..!<br />അതിൽ പ്രണയം തിരയാനാണ് എന്നും മനസിന്റെ വെമ്പൽ..<br />ഓർമിക്കാൻ, ഓമനിക്കാൻ പ്രണയത്തിനുമുപരി ഒരുപാടുണ്ട്...<br />പക്ഷെ ഒന്നും കാണാറില്ല, ഒരു വേള കണ്ടെന്നാലും ഉള്ളുടക്കാറില്ല, തെന്നി നീങ്ങാനാണ് വെമ്പൽ... പ്രണയവും, പരിദേവനങ്ങളും പുൽകും വരെ...!<br />എങ്കിലും ഇന്ന് ഞാൻ വഴിമാറി നടക്കാനിഷ്ടപ്പെടുന്നു... <br />അന്നും,ഇന്നും,എന്നും എന്റെ ആദ്യാഭിനിവേശം പാട്ടിനോടാണ്.<br />വിഷാദങ്ങളുടെ,പ്രണയത്തിന്റെ ഒക്കെ സ്വരങ്ങൾ അമൃത വർഷമാണെനിക്ക്..!<br />ഒറ്റയ്ക്കാകുമ്പോൾ ഇഷ്ടമുള്ള പാട്ടു കേട്ടിരിക്കാൻ, സുഖങ്ങൾ തിരയാൻ ത്വരയേറുന്ന മനസിന്റെ ആഹ്വാനം... <br />എന്റെ കുഞ്ഞു പാട്ടുപെട്ടി ഇഷ്ടഗാനങ്ങൾ തുറന്നിടുന്നു...!<br /><br />സായാഹ്ന സൂര്യനെ നോക്കി മങ്ങിത്തുടങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ഇളം കാറ്റിനൊപ്പം കൂട്ടുകൂടവേ കരളിന്റെ ക്യാൻ വാസിൽ വർണങ്ങൾ മിന്നി മറയുന്നു, വീണു പടരുന്നു....!!<br />'മാനസനിളയിൽ... പൊന്നോളങ്ങൾ...'<br />തൊട്ട് തലോടി ഓടിക്കളിക്കുന്ന തളിർ കാറ്റിനേക്കാൾ സുഖകരം... കണ്ണുകളടച്ചു, കാതുകൾ അതിനായി മാത്രം പൂട്ടിയിട്ടു...<br />പ്രണയാർദ്ര ചിന്തകൾക്ക് പകരം മനസൊരു മാത്ര വഴി മാറി നീങ്ങി... ഒരു മിന്നൽ പോലെ കൺ മുന്നിലേക്കോടിയെത്തി മറഞ്ഞവർ നിമിഷാർദ്ധ നേരത്തിൽ ഓർമകളിൽ പുനർജ്ജനിച്ചു......<br /><br />അവയിലെവിടെയോ നിന്റെ രൂപം കാണുവാനാകുന്നു...<br />കൈകളുടെ ചലനം മിഴികൾക്കറിയാത്ത വഴി വെട്ടി തെളിക്കുമ്പോൾ,അത്യാകർഷകമായ ഭൂവും നിറങ്ങളും കിനാവിൽ മാത്രം നിറച്ച്,കാഴ്ചയില്ലാത്തവന്റെ നിരാശ തെല്ലും തൊട്ടു തീണ്ടാതെ,മരവിച്ചു പോയ കൺ കോണുകളിൽ ജീവിത പ്രതീക്ഷയുടെ ചെറു തിളക്കം സൂക്ഷിച്ചു വെച്ച്,ഉള്ളിലെ താളലയങ്ങൾ പല്ലവികളാകുമ്പോൾ സ്വയം മറന്ന് പാടി നീങ്ങുന്ന നിന്റെ രൂപം...! <br />തീപ്പെട്ടിക്കൂടിന്മേൽ നെടുകെ വരിഞ്ഞ റബ്ബർ ബാൻഡിനിടയിൽ കുറുകെ കുരുക്കിയ ഈർക്കിലിൽ വിരലുകളാൽ അനക്കി താളമിട്ട്, ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന ബസുകൾക്കുള്ളിലേയ്ക്ക് പരസഹായമില്ലാതെ പിടിച്ച് കയറി,താഴേയ്ക്ക് കുനിഞ്ഞ് ചെരിഞ്ഞ തല ചെറുതായനക്കി നീ പാടുമ്പോൾ സഹതാപമായിരുന്നില്ലെനിയ്ക്ക്... മറിച്ച്, നിന്റെ നാവിൽ പിറവിയെടുക്കുന്ന പാട്ടുകളുടെ ഒഴുക്കിൽ പെട്ടലിഞ്ഞ് കാതുകൾ അതിനായി മാത്രം തുറന്നിട്ട അവസ്ഥ... അത് അനിർവചനീയം...!<br />ഭാവഭേദങ്ങളേതുമില്ലാതെ <br />'മാനസനിളയിൽ...'<br />എന്ന് നീ പാടിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ പലപ്പൊഴും ഞാനോർത്തിരുന്നു<br />'യേശുദാസ് ഇത്ര മധുരമായി പാടിയിരുന്നോ...?'<br />പാടിത്തീരും വരെ പ്രായഭേദമന്യേ ലയിച്ചിരുന്ന യാത്രക്കാരിൽ ഭൂരിപക്ഷവും, പാട്ട് നിർത്തി നീയടുത്ത് ചെന്നാൽ നിന്നെപ്പോലെ അന്ധന്മാരാകുന്നത് കാണുവാൻ ഞാനിഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.അതുകൊണ്ട് തന്നെ, കോളേജിലേയ്ക്കുള്ള യാത്രയിൽ ഉച്ച ഭക്ഷണത്തിനായി അച്ഛൻ കനിഞ്ഞേകിയ പത്ത് രൂപയെ പകുക്കാൻ ശങ്കയേതുമില്ലായിരുന്നെനിയ്ക്ക്.<br />ക്രമേണ നിന്റെ പാട്ടുകൾ എന്റെ ദിവസങ്ങളുടെ ഭാഗമായിത്തുടങ്ങി,എന്റെ ചേതനയുടെ പൂവിളികളായിത്തുടങ്ങി..!<br />ശോകം പുരണ്ട ആർദ്ര ഗാനങ്ങളും,പ്രണയം പുരണ്ട വശ്യ ഗാനങ്ങളും എല്ലാം എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങളുമായി ഇണങ്ങിപ്പോകുന്നവ..!<br />നീയെത്തുവോളം കാത്ത്,ക്ലാസ്സിൽ താമസിച്ചെത്തി പുറത്ത് നിൽക്കേണ്ടി വന്നാലും ഞാൻ ആഹ്ലാദിച്ചിരുന്നു...കാതുകളുടെ ഉള്ളറകളിലെങ്ങോ നിന്റെ പാട്ടിന്റെ വറ്റുകളുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ....!!!!<br /><br />എന്റെ ഓർമകളെ തല്ലിക്കെടുത്തി ഉള്ളിലെവിടെയോ ഒരു കൊള്ളിയാൻ ആഞ്ഞ് പതിച്ചതു പോലെ... ഞാൻ ഞെട്ടിയുണർന്നു, കാതിലേയ്ക്ക് ഇമ്പമെത്തിച്ചിരുന്ന വയറുകൾ വലിച്ചെറിഞ്ഞു...<br />പിന്നെയറിഞ്ഞു...<br />തലങ്ങളെ പ്രകമ്പനം കൊള്ളിച്ച് അഞ്ഞു പതിച്ച കൊള്ളിമീൻ പാളിക്ക്, ഒരു നാൾ പാട്ട് നിർത്തിയിറങ്ങി പാത മുറിച്ച് കടന്ന നിന്റെ മേൽ മരണ വേഗം പൂണ്ട് ആഞ്ഞിടിച്ച് എങ്ങോ പാഞ്ഞു പോയ വാഹനത്തിന്റെ അതേ ച്ഛായയുണ്ടെന്ന്.....!!<br />ഞാൻ താഴേക്കിറങ്ങി... ലഹരിയുടെ ചഷകം വീണ്ടും നിറയ്ക്കാൻ...സുഖാനുഭൂതികളെ വേദനയിലാറാടിച്ചൊടുക്കുന്ന ഓർമകളുടെ നീരാളിപ്പിടുത്തം പൊട്ടിച്ചെറിയാൻ..!!! <br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-114249965861242255?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1141988226436849472006-03-10T14:55:00.000+04:002006-03-10T14:57:06.460+04:00ചീരന്റെ കളർ സ്വപ്നങ്ങൾ..!<font size=2><br />ചീരൻ സ്വപ്നങ്ങൾ കാണാറുണ്ടായിരുന്നു..<br />കളറിലും ബ്ലാക് ആന്റ് വൈറ്റിലും...!<br />കളറിൽ സുന്ദരിയായൊരു ഭാര്യയും, അതി സുന്ദരന്മാരായ രണ്ട് കുഞ്ഞുങ്ങളും,സമ്പൽ സമൃദ്ധമായ ലോകവും ഒക്കെയുണ്ടായിരുന്നു..!<br />ബ്ലാക് ആന്റ് വൈറ്റിലാകട്ടെ അവന്റെ അച്ഛനും അവനും മാത്രം..!<br />അച്ഛൻ ആജ്ഞാപിക്കുന്നു, അവൻ അനുസരിക്കുന്നു...<br />അച്ഛൻ കോപിക്കുന്നു, അവൻ ചൂളി നിൽക്കുന്നു...<br />അച്ഛൻ ഗർജ്ജിക്കുന്നു, അവൻ ഓടി മറയുന്നു....<br />അങ്ങനെയങ്ങനെ....<br /><br />ഊരിലെ വിരലിലെണ്ണാവുന്ന ആണുങ്ങളിൽ മൂപ്പന്റെ മകനായ താനും വല്ലപ്പോഴും പെട്ടു പോകാറുണ്ടെന്ന് ചീരൻ അവശതയോടെയും, അതിലേറെ ആത്മ നിന്ദയോടും സ്മരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു..!<br />അച്ഛനും ചൂരൽ വടിയുമില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു പക്ഷെ താനൊരു ഒത്ത ആണായിത്തീർന്നേനെ എന്നും നഷ്ടബോധത്തോടെ അവനോർക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.എങ്കിലും തന്റെ കാടിനേക്കാൾ ഊറ്റത്തിൽ വളർന്ന് പന്തലിച്ച മീശ മേൽ തൊടുമ്പോൾ, ഞാനും ആണാണ് എന്ന വസ്തുത അവൻ തന്റെ ബോധമനസിലേക്ക് ആഞ്ഞടിച്ചുറപ്പിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു...!<br /><br />ഒരുനാൾ, അടുത്ത ഊരിലെ മൂപ്പ സന്താനമായ ചോതിയുമായുള്ള ചീരന്റെ പൊട കൊട മൂപ്പൻ തെല്ലുറക്കെ തന്നെ സഭയിൽ അനൌൺസ് ചെയ്തു..!<br />ചീരൻ ഞെട്ടി.. അതിൻ മേലുള്ള പ്രതിഷേധവും അതിന്റെയും മേലെയുള്ള നിസ്സഹായതയും മൂലം ഉടലെടുത്ത ആക്രമണോൽസുകത താനിരുന്ന മരക്കുറ്റിയിൽ ആഞ്ഞാഞ്ഞിടിച്ചാണ് അവസാനിപ്പിച്ചത്...!<br />ഊരിലെ എണ്ണം പറഞ്ഞ സുന്ദരികളിലൊരുവളായ കന്നിയിൽ തനിക്കുണ്ടായിരുന്ന അഭിനിവേശവും അവൾ കടന്നു വന്നിരുന്ന കളർ സ്വപ്നങ്ങളും ചീരൻ നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് മറന്നു... മറക്കേണ്ടി വന്നു..!<br /><br />പിന്നീട്, ചോതിയെപ്പറ്റി മൾട്ടി കളർ സ്വപ്നങ്ങൾ കാണാൻ വൃഥാ ശ്രമിച്ച് വശായതിന്റെ അനന്തരം വീണ്ടും അച്ഛനും വടിയും താനും നിറഞ്ഞ, നീണ്ട ഉറക്കങ്ങളിൽ മാത്രം കടന്നു വരികയും വിട്ടൊഴിയാത്തതുമായ ഇരു വർണ്ണ സ്വപ്നങ്ങളിൽ തന്നെ ദീർഘനിശ്വാസ സമ്മേതനായി ചീരൻ കടിച്ചു തൂങ്ങി..!<br /><br />ഊരുകൾ തമ്മിൽ ബന്ധിച്ച ചടങ്ങുകൾക്ക് ശേഷം ആദ്യ രാത്രിയിൽ, പിറ്റേന്ന് അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് സെക്രട്ടേറിയേറ്റ് പടിക്കൽ കുത്തിയിരിപ്പ് സമരത്തിന് പോകേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയെപ്പറ്റി ചോതി വാചാലയായതും, അന്നേ രാത്രിയുടെ മഹത്വബോധം ലവ ലേശമില്ലാതെ ഗവർണ്മന്റെന്ന കരിങ്കാലിയെ കേട്ടാൽ കാതോടിയൊളിക്കുന്ന തെറിയും പറഞ്ഞ്; സ്വന്തം സംരക്ഷണ സമിതി സമ്മാനമായി തന്ന ഇരുമ്പ് കട്ടിലിലേയ്ക്ക് ചാഞ്ഞ് വീണുറങ്ങിയതും ഒക്കെ ആവറേജ് ആദിവാസിയായ ചീരനിൽ ആത്മ നൊമ്പരമുണർത്തി..!<br />എങ്കിലും ശുഭാപ്തിവിശ്വാസം തെല്ലും നഷ്ടപ്പെടുത്താതെ തന്റെ സ്ഥിരം പുൽ ശയ്യയിൽ കളർ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് കൊതി പൂണ്ട് കണ്ണുകളടച്ചു കിടന്നു ചീരൻ..!!<br /><br />പിറ്റേന്ന്, കാട്ടു കോഴി കൂവിയിട്ടും മടി പൂണ്ട് കിടന്ന് പിന്നെയുമുറങ്ങി പിന്നെയുണർന്നപ്പോൾ വാമഭാഗത്തെ കാണാത്തതിലുള്ള വൈഷമ്യം അവൾ എന്തോ വലിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവൾ എന്ന തോന്നലിൽ അവൻ മുക്കി കളഞ്ഞു... <br />പിന്നെ പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് ചോല ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു... തന്റെ വലിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു തീർക്കാൻ...! <br />അവൾ കുടിയിലുണ്ടാകുക തന്നെ അപൂർവ്വം. അഥവാ ഉണ്ടായാൽ തന്നെ തനിയ്ക്ക് മനസിലാകാത്ത ഭാഷകളിൽ എന്തൊക്കെയോ ആരോടൊക്കെയോ സംസാരിക്കുന്നതും തന്റെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളിൽ തെല്ലും താൽപര്യമില്ലാതെ കണ്ണിൽ കാണുന്ന ചപ്പും പുല്ലും സമയം പോലെ വെച്ചുണ്ടാക്കുന്നതും ചീരൻ തന്റെ രണ്ടാം ഘട്ട നിസ്സഹായതയോടെ കണ്ടു നിന്നു..!പലകുറി സമര മുഖത്തേക്കിറങ്ങാൻ നിർബന്ധിച്ചിട്ടും താൻ വിട്ടൊഴിഞ്ഞതിന്റെ ദേഷ്യത്താൽ നികൃഷ്ട ജീവിയെന്ന പോൽ അവൾ നോക്കിയ നോട്ടവും,കാടായ കാടെല്ലാം കയ്യേറി കുടി കെട്ടാനുള്ള അവരുടെ പദ്ധതികളും,കയ്യിൽ കിട്ടുന്ന ആയുധങ്ങളാൽ പോലീസെന്ന ഏമാന്മാരെ തച്ചുടയ്ക്കാനുള്ള രൂപരേഖയും,എപ്പൊഴും സമര രീതികൾ വിശദീകരിച്ച് തരുന്ന ഏതോ നായികാ-നായകന്മാരും ഒക്കെ കൂടി 'ഇതല്ല തന്റെ ലോകം' എന്നും 'ഇവിടെ താനാരുമല്ല' എന്നും ചീരനിൽ തോന്നലുളവാക്കി..!<br /><br />തന്റെ കളർ സ്വപ്നങ്ങൾ വീണ്ടും പഴയ നരച്ച നിറങ്ങളിലേയ്ക്ക് വഴുതി വീണു പോകുന്നത് ചീരനറിഞ്ഞു... ഇക്കുറി താനും ഭാര്യയും അവളുടെ സമിതി പ്രവർത്തനങ്ങളും...!<br />ആദിവാസികളുടെ ക്ഷേമത്തിനും സുഖ സൌകര്യങ്ങൾക്കും വേണ്ടി അക്ഷീണം പട പൊരുതുന്ന ഝാൻസിമൂപ്പത്തിയാണ് തന്റെ ജീവിത സഖിയെന്ന സത്യം വീണ്ടും ആവറേജിൽ താഴ്ന്നു പോയ ചീരൻ ഞെട്ടലോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു..!<br />ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു പകുതി അച്ഛന് വിധേയനായി കളഞ്ഞു കുളിച്ച താൻ, വിവാഹ ജീവിതത്തെ പറ്റി ധാരാളം കളർ സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ടിരുന്ന താൻ,മറുപകുതിയും കാട്ടിലെ കയ്പ്പ് കിഴങ്ങിന്റെ പരുവത്തിൽ ജീവിച്ച് തീർക്കേണ്ട താൻ....<br />ചീരന്റെ ഉള്ള് വേദനയിൽ വിണ്ട് കീറി...!!<br /><br />പിറ്റേന്ന് സർവസന്നാഹങ്ങളുമായി പോലീസിനെ ആക്രമിച്ച സമിതി പ്രവർത്തകർ അതിരു വിട്ടപ്പോൾ ഗത്യന്തരമില്ലാതെ, ആകാശത്തിലെ പറവകളെ പറക്കാൻ വിട്ട് , നേർക്ക് നേർ നിറയൊഴിക്കേണ്ടി വന്ന കാക്കിയണിഞ്ഞ ഏമാന്മാരുടെ അസ്സൽ വെടിയുണ്ടകളുടെ മുന്നിലേക്ക് നെഞ്ചും വിരിച്ച് എവിടെ നിന്നോ ഓടിക്കയറി ചീരൻ...<br />തന്റെ സാഫല്യമാകാത്ത കളർ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ഭാരവും പേറി...<br />ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവനെന്ന് തന്നെ വിശേഷിപ്പിച്ച ചോതിയടങ്ങുന്ന സമര നിരയ്ക്ക് ആളിക്കത്തുവാൻ രക്ത സാക്ഷിയെ സമ്മാനിച്ച്....<br />അടുത്ത ജന്മത്തിൽ ആണായി പിറക്കുമെന്നും, കന്നിയെ നേടുമെന്നും, കളർ സ്വപ്നങ്ങൾ മാത്രം കാണുമെന്നും കരളുറപ്പിച്ച്...!! <br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-114198822643684947?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1141812774116751432006-03-08T14:06:00.000+04:002006-03-08T14:18:12.463+04:00മഴയിൽ... നനയാതെ..!<font size=2><br />നാമാദ്യം കണ്ടു..!<br />കണ്ട നാൾ മുതൽ പരിചിതരായി,പരിചയം വളർന്നു,പരിമിതികളില്ലാതെ..<br />നിന്നോട് മിണ്ടുവാൻ; കാണുവാൻ ഉപാധികൾ തിരഞ്ഞില്ല ഞാൻ, നീയും ..!<br />കണ്ടു ... അറിഞ്ഞു..!<br />സുഹൃത്തുക്കളായി നാം..!<br />എന്റെ സാമീപ്യം നീയാസ്വദിച്ചു,ഞാൻ തിരിച്ചും.<br /><br />വിശേഷണങ്ങൾക്കപ്പുറമായിരുന്നു നമ്മുടെ ബന്ധം.വാക്കുകളിൽ കെട്ടിയിടാൻ നാമാഗ്രഹിച്ചിരുന്നുമില്ല.ഒരു പേരുമില്ലാത്ത,ഒരു രൂപവുമില്ലാത്ത,ഒരേ താളത്തിലുള്ള ഇഴയടുപ്പം... അത് നമ്മുടെ സ്വകാര്യം..!<br />നിനക്കായി മാത്രം ഞാൻ പാട്ടെഴുതി..<br />എനിയ്ക്കായി മാത്രം നീ പാട്ട് പാടി..<br />ഞാൻ ചിരിക്കവേ നിൻ കരൾ നിറഞ്ഞു..<br />നീ കരയവേ എൻ കൺ നിറഞ്ഞു..! <br />മഴയിറ്റ് വീണ, മണ്ണിന്റെ മണമുള്ള രാവുകളിൽ നിന്റെ സ്വരം സാമീപ്യമായി.. സുഖമുള്ള തെന്നലായി, എഴുതുവാൻ പ്രേരണയായി..!<br />എന്റെ കൽപനകൾ വരികളായി, നിന്റെ മുന്നിൽ വർണങ്ങളായി..<br />നിന്റെ വിമർശനം കരളിങ്കലെവിടെയോ വര കീറി ഞാൻ കാത്തു വെച്ചു, ഇനിയുമെഴുതുമ്പോൾ ഒത്തു നോക്കാൻ...!<br />നീ പാടവേ ഞാൻ കേട്ടിരുന്നു, നിന്റെ സ്വര ചക്രവാളത്തിലലിഞ്ഞു ചേർന്നു.പാടിത്തീരവേ നിന്റെ കണ്ണിലെ ആകാംഷ എന്റെ അഭിനന്ദനങ്ങളാൽ തിളക്കമായി... ചിലപ്പോൾ എന്റെ തിരുത്തലുകളാൽ സംതൃപ്തമായി..!<br />എന്റെ ശീലക്കേടുകൾ നിന്റെ നയനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ നാണിച്ചു നിന്നു... മറ്റെങ്ങുമില്ലാത്ത പോലെ...!<br />സൌഹൃദം നമ്മെ നറുനിലാവൊഴുകുന്ന നാൾവഴികളിലെത്തിച്ചു, നാം ഇണങ്ങി.. പിണങ്ങി... പരിഭവം പറഞ്ഞു തീർത്തു, പിന്നെയോ അതിതീവ്രമായി വീണ്ടുമടുത്തു.<br /><br />ഒരിയ്ക്കൽ നിദ്രാടനത്തിനിടയിൽ നിന്നെ ഞാനെന്റെ വാമ ഭാഗത്ത് കണ്ടു..<br />നിദ്ര വിട്ടിട്ടും, നാളുകൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും കിനാവിലെ വർണങ്ങൾ മാഞ്ഞു പോയില്ല...<br />പിന്നെയെപ്പൊഴും നീയരികിൽ വരുമ്പോൾ ഉള്ളിലെവിടെയോ കുളിരുണരുന്നതും,അനിർവചനീയമായ സുഖമുള്ള അസ്വസ്ത്ഥതയിൽ ഹൃദയം തുടി കൊള്ളുന്നതും ഞാനറിഞ്ഞു. ഞാൻ നിന്റെ കണ്ണുകളുടെ ആഴങ്ങളിലേയ്ക്കിറങ്ങാൻ തുടങ്ങി, നിന്റെ ഭാവങ്ങളെ വേർതിരിച്ചെടുക്കാൻ..!<br />ക്ലാസ്സിൽ നിന്റെ ഇടത് ഭാഗത്ത് പിറകിലായിരുന്നു എന്റെ സ്ഥാനം.<br />മറ്റാരിലുമുള്ള നിന്റെ നോട്ടം എന്നിൽ കൂടിയും ഒരു വൃത്താകാരമായി നിന്നിൽ തന്നെയെത്തുന്നതും,അതു കണ്ട് ഞാൻ പുഞ്ചിരിക്കുമ്പോൾ മയക്കത്തിൽ നിന്നും ഞെട്ടിയുണർന്ന പോൽ നീ തിരികെ ചിരിക്കുന്നതും,തമാശകൾ കേട്ട് നീ ചിരിക്കവേ ചിരികൾക്കിടയിലും നയനങ്ങളെന്നെ തേടുന്നതും,അസുഖത്താൽ ഞാനെത്താതിരുന്നപ്പോൾ ദിനങ്ങൾ ദീനമായിരുന്നെന്ന് നീ പറഞ്ഞതും ഒക്കെ എന്റെ കിനാവിനെ എന്നിൽ തന്നെ അടിയുറപ്പിച്ചു..!<br />എങ്കിലും നമ്മുടെ സൌഹൃദം നിന്റെ സ്വരമാധുരി പോലെ അനസ്യൂതം തുടർന്നു.<br />അടുത്തായിരിക്കെ,വെറും സൌഹൃദം... അകലങ്ങളിൽ ,പ്രണയത്തിന്റെ നനുത്ത വർണങ്ങളാൽ രൂപപ്പെട്ട നറു വികാരം...<br />അതൊരു നിർ വൃതിയായിരുന്നു...!!<br /><br />എന്നിട്ടുമെന്തേ മമതയുടെ ലോകം നാമന്യോന്യം തുറന്നിട്ടില്ല..?<br />മൂടുപടങ്ങളില്ലാത്ത സൌഹൃദത്തിന്റെ പുലർ കാലങ്ങൾ മറകൾ നിറഞ്ഞ പ്രണയത്തിന്റെ സായന്തനങ്ങളെക്കാൾ സുഖകരം എന്നറിഞ്ഞ് കൊണ്ടോ..?<br />ചുറ്റുപാടുകളുടെ അന്തരം കാഠിന്യമെന്നറിഞ്ഞു കൊണ്ടോ..?<br />അറിയില്ലെനിയ്ക്ക്..!!<br />ഒടുവിൽ പിരിയുമ്പോൾ എന്റെ ഓട്ടോഗ്രാഫിൽ 'നിനക്കായി മാത്രം...!' എന്ന് നീ കോറിയിട്ടതും നിന്നെപ്പറ്റി മാത്രമോ..?<br /><br />ഇന്ന് നമുക്ക് തമ്മിൽ ദൂരങ്ങളനവധി... താണ്ടാനാവുന്നതും ആകാത്തതും...!<br />നാമെന്ന വികാരം നീയും ഞാനുമായി പകുത്തു പോയി.<br />പുതു ജീവിതങ്ങൾ തുടങ്ങിയ നമുക്കിരുവർക്കും ഇനിയൊരിക്കലും തിരിച്ചു പോക്കില്ല...<br />എങ്കിലും സൌഹൃദമെന്നോ പ്രണയമെന്നോ വേർതിരിച്ചറിയാനാകാതെ പോയ നമ്മുടെ ബന്ധം... അതിന്റെ നഷ്ട നിർ വൃതികൾ... അതിൽ ഞാൻ നനയുവാനാഗ്രഹിക്കുന്നു....<br />ഇടയ്ക്കിടെ...!!!<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-114181277411675143?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1141630910701749272006-03-06T11:40:00.000+04:002006-03-06T12:42:18.440+04:00ഞാനറിയാതെ..!<font size=2><br />ഞാനറിയാതെയായിരുന്നു എന്റെ ജനനം...!<br />എന്റെ അച്ഛനുമറിയാതെ...<br />അദ്ദേഹത്തിന് അറിയുവാനുള്ള താൽപര്യമില്ലായിരുന്നിരിയ്ക്കാം..!<br />അമ്മയ്ക്ക് പക്ഷെ അറിയാതെ പറ്റില്ലല്ലോ..<br />അമ്മ ആദ്യം അച്ഛനെയറിഞ്ഞു..<br />പിന്നെ സ്വയമറിഞ്ഞു..<br />പിന്നീട് ജീവിതമറിഞ്ഞു...<br />ഇപ്പോൾ എന്നെയും അറിയുന്നു..!<br />എന്റെ അറിവുകൾക്കും കാഴ്ചകൾക്കും ഏകാന്തതയുടെ മൂടുപടമുണ്ടായിരുന്നു. ഒട്ടൊരു മാത്ര നേരം പരതി നോക്കിയാലും മറുപുറം കാണാത്ത അദൃശ്യത..!<br />ഞാനതിൽ നടന്നു, തളർന്നു.. എങ്കിലും പഴുതുകൾ തേടിയലഞ്ഞില്ല...!<br />അവ്യക്തമായ അറിവിൽ, വരകളിൽ ഇട വിട്ട് മായുന്ന മുഖങ്ങളിൽ ദയയിറ്റ് വീഴും കടാക്ഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം ഞാനെന്ന പേക്കോലം...!<br />അമ്മേയെന്നുറക്കെ വിളിക്കാൻ..<br />ചിരി തെളിയാത്ത കണ്ണിലെ മമതയുടെ കൂടേറാൻ...<br />എന്റെ അപക്വ മനസിലും ആശയുണ്ടെന്നറിയുന്നു ഞാൻ...!<br />സുനിമഷങ്ങൾ തേടിയലഞ്ഞ അഭയാർത്ഥി മനസിന്റെ ഒടുങ്ങാത്ത ദാഹം കറുത്ത മുള്ളുകൾ ചൊരിഞ്ഞടക്കിയ ഉടയോന്റെ ക്രൂര വിനോദങ്ങൾ ...<br />അറിയുവാനാകില്ലെനിയ്ക്ക്..!<br />മാംസ ദാഹം മാത്രമുള്ള അച്ഛനെന്ന ആസുരക്കോലം ,<br />മാംസപിണ്ഠം മാത്രമായ ഞാനെന്ന മനുഷ്യക്കോലം... <br />പ്രണയിനി മനസും, പ്രസവിച്ച വയറും വേദന വിങ്ങി വിറയ്ക്കുന്നു... അറിയാമെനിയ്ക്ക്..!<br />സമപ്രായമുള്ളവർ ജീവിതം വീഞ്ഞെന്നു കാണുമ്പോൾ, ഞാനെന്തേ നുണഞ്ഞിറക്കൻ മടിയ്ക്കുന്നു..?<br />അറിയില്ലെനിക്ക്..!<br />എന്റെയും,അവരുടെയും ശരീരങ്ങൾ തുല്യം..<br />എന്റെ ചിന്തകൾ തുല്യമാവത്തതെന്തേ..?<br />അറിയാനാകുന്നില്ല...മൂടുപടങ്ങൾക്ക് മൂർച്ഛയേറുന്നു..!<br />ഇന്നും ഞാനറിയാതെയാണെന്റെ ജീവിതം..<br />കാലുകൾ ബന്ധനം വിട്ടോടാൻ കൊതിക്കുന്നു...<br />കണ്ണുകൾ ജാലക സീമകൾ കടക്കാൻ കൊതിക്കുന്നു...<br />മനസോ.....<br />വളരാൻ കൊതിക്കുന്നു... എന്റെ പ്രായത്തിനൊപ്പം..!!<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-114163091070174927?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1141305223385126222006-03-02T17:12:00.000+04:002006-03-02T17:13:43.403+04:00അയൺ മാൻ..!<font size=2><br />ഈശ്വരൻ ചില നേരത്ത് വേണ്ടാതീനം കാണിക്കും..!<br />അതിന്റെ തെളിവാണ് വിനയൻ..!<br />ഇരുമ്പ് വിനയൻ..!!<br /><br />വിനയൻ ഈശ്വരന്റെ വേണ്ടാതീനമോ മറ്റാരുടെയെങ്കിലും വേണ്ടാതീനമോ എന്നതല്ല തർക്ക വിഷയം.. <br />'നിന്റെ പേരും കയ്യിലിരിപ്പും തമ്മിൽ..' എന്ന വിഷയം ആരെങ്കിലും തുടങ്ങി വെച്ചാലുടനെ തന്നെ വിനയൻ വളരെ ലളിതവും സരളവുമായ ഈ ഒറ്റ മറുപടിയിലൂടെ സകലമാന ഉൽപത്തികളെയും പൂഴിക്കടകനടിച്ച് വീഴ്ത്തുമായിരുന്നു... <br /><br />'നാമം-കർമം എന്നിവയുടെ ആന്ദോളനത്തിന്റെ ഉന്മൂലനത്തിലുണ്ടാവുന്ന സമ്മോഹനത്തിന്റെ ആ ഉൽകൃഷ്ടതയും,വിജൃംഭിതയും കൂടിച്ചേർന്നുണ്ടാവുന്ന ഒരു പ്രഹേളികയുണ്ടല്ലോ...അതിന്റെ ഒരു ഇത്... അത് തന്നെ..!'<br /><br />കയ്യിലിരിപ്പും, നാക്കിട്ടലപ്പും, ചങ്കുറപ്പും അങ്ങനെ എല്ലാം തികഞ്ഞ ഒരു കോമാളിഗാത്രനായിരുന്നു നമ്മുടെ കഥനായകനെന്ന അതീവ ധൈര്യശാലി..!<br /><br />ഇരുട്ടുറഞ്ഞതും;ഇരട്ടക്കൊലപാതകം നടന്നതുമായ പാടവരമ്പിലൂടെ പാതിരാപ്പടം കഴിഞ്ഞ് പാട്ടും പാടി സൈക്കിൾ ചവിട്ടുമെന്നും,പകൽ നേരത്ത് മുല്ലപ്പൂ കല്ല്യാണിയുടെ വീടെന്ന പോലെ രാത്രി കാലങ്ങളിൽ നാട്ടുകാരടുക്കൻ മടിക്കുന്ന യക്ഷിപ്പാലയുടെ ചുവട്ടിൽ ചാക്ക് വിരിച്ചുറങ്ങുമെന്നും(വിനയൻ സ്ഥിരമായി ഉറങ്ങുന്ന ചാക്കായതിനാലും, ജനിച്ചിന്നേരം വരെ തുള്ളി വെള്ളം കാണാത്തതിനാലും രൂപപ്പെട്ട സുഗന്ധ രാവുകൾ യക്ഷിയെ ഐസ്ക്രീം കണ്ട കുഞ്ഞാലിക്കുട്ടിയെന്നോണം ഞെട്ടിച്ചു എന്നും വെർഷൻ ..!),പേയ് പിടിച്ച നായയെ പുറം കാലിനടിച്ച് കൊന്നുവെന്നും,സ്വ രക്തം കൊണ്ട് മാത്രം തിലകം ചാർത്തിയേ സത്യം ചെയ്യാറുള്ളൂ എന്നും,മോഷണത്തിനിടയിൽ എലിക്കെണിയിൽ കാല് പോയ കള്ളനെ വിനയക്കെണിയിലാക്കി ബന്ധിച്ചെന്നും,മാത്തന്റെ കെട്ടഴിഞ്ഞോടിയ പോത്തിനെ ഉടുമുണ്ടഴിച്ച് ചുറ്റി ബന്ധിച്ചെന്നും ഒക്കെ വിനയ ഭാഷ്യം..!<br />'ഇതിനൊക്കെ സാക്ഷികളുണ്ടോ' എന്ന ചോദ്യം വിനയനെ ഇടയ്ക്കിടെ ബധിരനും,മൂകനുമൊക്കെയാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു..! <br /><br />'കാരിരുമ്പൊത്ത ഞാൻ ഭയങ്കരൻ'<br />എന്നദ്ദേഹം ദിവസവും ഇരുപത് പ്രാവ്ശ്യം വീതം ആത്മഗതിക്കുമായിരുന്നു... <br />ആത്മവിശ്വാസം കൂട്ടാൻ..!!<br />ഇതെല്ലാം കൊണ്ട് തന്നെ ഇരുമ്പ് വിനയൻ എന്ന അപര നാമം അദ്ദേഹം അഹങ്കാരമേതുമില്ലാതെ; ഉച്ചയുറക്കത്തിൽ പ്രധാനമന്ത്രി പദം കിട്ടിയ മന്മോഹൻ സിങ്ങിനെപ്പോലെ സവിനയം സ്വീകരിച്ചു പോന്നു..!<br />എന്നിരുന്നാലും ഇരുമ്പൻ മിതസ്വഭാവക്കാരെ കണ്ടാൽ രക്തം തിളക്കുകയും,അതിന്റെ ചൂടിൽ 'ആവണക്കെണ്ണയിൽ ആസനം കഴുകുന്നവർ' എന്ന് പുച്ഛ പുരസരം പുഞ്ചിരിച്ച് മൊഴിയുകയും ചെയ്തിരുന്നു..!<br /><br />ആയിടെ നാഷണൽ ഹൈവേയെന്ന രാജപഥത്തിൽ പാണ്ടി രഥമിടിച്ച് പരുക്കേറ്റ് വീണ, നേരത്തെ പറഞ്ഞ ആവണക്കെണ്ണ ഗണത്തിൽ പെട്ട കുമാരനെ ഗവണ്മെന്റാസ്പത്രിയെന്ന സർവരാജ്യ കൂട്ടിപ്പിരട്ടലിലേക്ക് ആനയിക്കാൻ വിനയൻ നെഞ്ചും വിരിച്ച് പിന്നിലുണ്ടായിരുന്നു.<br />'വിട്ടോ ഞാനുണ്ട്..!' എന്ന വിനയാശരീരി കേട്ട ഓട്ടോ സുഗതൻ പച്ച വണ്ടിയെപ്പോലും കടത്തി വെട്ടി വിജയശ്രീലാളിതനായി ലക്ഷ്യത്തിലെത്തിച്ചെന്നും അറിയാൻ കഴിഞ്ഞു..!<br />ദേഹമാസകലം ചോരയിൽ മുങ്ങി അബോധാവസ്ഥയിലായ കുമാരനെ ഡ്രെസ്സിങ്ങിന് ശേഷം വാർഡിലേക്കെടുക്കൻ ആസ്പത്രി വാർഡന്മാരുടെ തസ്തിക ഒഴിവ് കാരണം ഏറെയാരുമില്ലായിരുന്നു.<br />ഈ ഘട്ടത്തിൽ ഓടിക്കിതച്ചെത്തിയ വിനയനെക്കൂടി വിളിച്ചു സുഗതൻ, ഒരു കൈ സഹായത്തിന്..!<br />സീൻ ഒന്ന്..!<br />------------<br />ഒരുതരത്തിൽ വാർഡിലെത്തിച്ച ശേഷം, വെള്ളരി പ്രാവൊരുവൾ കുമാര ശയ്യയിൽ സാനിയാ മിർസയുടെ ടെന്നീസ് വേഷം മാതിരി എന്തോ ഒന്ന് നികത്തി വിരിക്കാൻ പാട് പെടുന്നു...!<br />പെട്ടന്ന് പിന്നിൽ 'പ് ധോം' എന്നൊരൊച്ച...!!<br />സീൻ രണ്ട്..!<br />------------<br />അബോധാവസ്ഥ വിട്ടുണർന്ന രക്താഭിഷിതനായ കുമാരൻ സ്ട്രെച്ചറിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്ന് തന്റെ ഒപ്പം വന്നവരെ കാണാത്ത വൈക്ലബ്യത്താലും, തനിക്കായൊരുക്കിയ കിടക്കയ്ക്ക് ചുറ്റും വെള്ള വസ്ത്ര ധാരികളും മറ്റും കൂടി നിന്ന് ഇരുമ്പ് വിനയനെ ശുശ്രൂഷിക്കുന്ന കാഴ്ചയാൽ കുതുകിയായും,ചോര കണ്ട് തല കറങ്ങി വീണ കാരിരുമ്പാണതെന്ന തിരിച്ചറിവാലും അവശനില മറന്ന് ചോദിച്ചു..<br />'വിനയനെങ്ങനുണ്ട്..?'<br /><br />പിന്നെടൊരിക്കലും വിനയൻ കുമാരന്റെ വീടിന്റെ പതിനെട്ടയലത്ത് പോലും പോയിട്ടില്ല...<br />പാണ്ടി ലോറിയിടിച്ച് വീണ കുമാരന്റെ മുന്നിൽ തല കറങ്ങി പ്രജ്ഞയറ്റ് വീണ് പേരും, പെരുമയും ആസ്പത്രിക്കിടക്കയിൽ കളഞ്ഞ് കുളിച്ച തന്നെ നോക്കി ഇപ്പൊഴും ശയ്യാവലംബിയായ കുമാരന്റെ ഭാര്യയെങ്ങാനും ചോദിച്ചാലോ..<br />'വിനയനെങ്ങനുണ്ട്..?'<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-114130522338512622?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1141023690762855212006-02-27T11:00:00.000+04:002006-02-27T11:23:28.590+04:00നിഴലുകളില്ലാതെ..!<font size=2><br />ധാരാളം ചിരിമുഖങ്ങൾ കണ്ടു...<br />അവയിലൊരുപാട് പാഴ് ചിരികളുണ്ടായിരുന്നോ..?<br />വേർതിരിയ്ക്കുവാനാകുന്നില്ല..!<br />ഓർമകളിൽ മിന്നി മറയുന്ന അനേകം നിറക്കൂട്ടുകളിൽ എന്റെ ഛായയുമുണ്ടാകാം..<br />ബന്ധങ്ങൾ... കേവലം നിറക്കൂട്ടുകൾ..<br />മിഴിനീരിറ്റു വീണ് പടർന്ന് പോയേക്കാം... പിന്നീട് മങ്ങിപ്പോയേക്കാം,<br />ഒരു വേള വെയിലേറ്റ് ഉറച്ച് പോയീടിലും... കാലപ്പഴക്കത്തിൽ പൊടിഞ്ഞ് പോയേക്കാം..<br />അനുഭവങ്ങൾ വെളിച്ചം പകരുന്നു..!<br />എന്റെ നിറക്കൂട്ടുകളിൽ തീവ്ര വർണം വീണ രക്തബന്ധങ്ങളുണ്ട്..<br />പക്ഷെ അവയും മങ്ങിപ്പോയിരിക്കുന്നു... തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത വിധം..!<br />ഒരുപാട് പരതി... സ്നേഹത്തിന്റെ ശാശ്വത വർണം മാത്രം കണ്ടു കിട്ടിയില്ല..!<br />വെളിച്ചം മാറാല വീഴ്ത്തിയ പിൻ താളുകളിൽ അനേകം രൂപങ്ങൾ.. എല്ലാം കണ്ട് പഴകിയവ..<br />നരച്ച നിഴലുകൾ..!<br /><br />അന്ന് ഞാൻ-<br />കൂട്ടുകുടുംബമെന്ന വൻ വൃക്ഷത്തിന്റെ പെരും തടി, ശാഘകളെ ചേർത്തിണക്കുന്ന ദീർഘകായം..!<br />എന്റെ രാവും പകലും ശബ്ദ മുഖരിതം, ആഘോഷവേളകൾ ആനന്ദപൂർണം, എന്തിനും ഏതിനും രക്തബന്ധങ്ങളുടെ കൂട്ടായ്മ..!<br />അനേകം മുറികളുള്ള തറവാടിന്റെ അറകൾ പോലും വർണാഭം.<br />സഹോദരിമാർ, മരുമക്കൾ, മക്കൾ... എന്റെ ശാഖകൾ പടർന്നിരുന്നു.<br />എനിയ്ക്കൊറ്റ വാക്ക്, ഒറ്റ നോട്ടം.. എല്ലം അറിയുവാൻ മനസുകൾ അനവധി..!<br />എനിയ്ക്കെത്ര ഭൂമി, എത്ര സമ്പാദ്യം.. എല്ലാം അളക്കുവാൻ കണ്ണുകൾ അനവധി..!<br />കൈ താണ് പോയാൽ താങ്ങൻ ചുമലുകൾ.. മനസൊന്നിടിഞ്ഞാൽ ഉണർത്താൻ കൂട്ടുകാർ..!<br />ജീവിക്കുകയായിരുന്നു..!!!<br /><br />ഇന്ന് ഞാൻ-<br />കണ്ണികൾ വേർപെട്ട, ബന്ധങ്ങളുടെ ചങ്ങലയിലെ അവസാന ശേഷിപ്പ്..!<br />ആഢ്യത്തവും; ആഡംബരതയും ആറാട്ടു തിമിർത്തിരുന്ന നായർ തറവാട്ടിലെ നിറം മങ്ങിയ നിഴലിന്റെ കാവൽക്കാരൻ.<br />ഒപ്പം നടക്കുമെന്നുറപ്പേകിയവർ... വാക്കുകൾ കടമിട്ട് തിരിച്ചു പോയി..<br />കൂടെ ചിരിച്ചവർ കണ്ണെത്താ വാതായനങ്ങളിൽ മാഞ്ഞ് പോയി..!<br />പടിയിറങ്ങിയവർ എന്റെ കരളിനെ ഭാഗം വെച്ചെടുത്തു, എന്റെ ചിരികളെ വിലപറഞ്ഞെടുത്തു..!<br />കൈത്താങ്ങിനെൻ നിഴൽ മാത്രമാക്കി നിറപ്പൊട്ടുകൾ മറഞ്ഞു പോയി..<br />ശാഘകൾ കരിഞ്ഞു വീണു.. ഇനി കിളിർക്കാതിരിക്കാൻ..!<br />ഞാനെന്ന പടുമരം തപമേറ്റ് വരണ്ടുണങ്ങി... മഴയേറ്റ് <br />വിണ്ട് കീറി..<br />മനസോ .... മുള്ളുകൾ പെയ്ത് വരഞ്ഞു കീറി..!!<br />ഇനിയെന്ത്..?<br />ശരശയ്യ മേൽ... എന്റെ മൂക കാലം..!!<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-114102369076285521?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1140495031761187422006-02-21T08:09:00.000+04:002006-02-21T08:10:31.783+04:00അരവിന്ദന്റെ 'സത്യാ'ന്വേഷണങ്ങൾ...!<font size=2><br />അരവിന്ദൻ ഒരു പുലി ആയിരുന്നു..!<br />കോളേജിലെ പുലിത്തരങ്ങൾ കൂടിയപ്പോൾ പലരും അദ്ദേഹത്തെ ഭയ-ഭക്തി-ബഹുമാനപുരസരം 'മുഴുവിന്ദൻ' എന്നും വിളിച്ചു പോന്നു..!<br />രണ്ടാം വർഷ പ്രീ ഡിഗ്രി എന്ന സർവജ്ഞപീഠം പാതി കയറിക്കഴിഞ്ഞ ആളാണ് താനെന്ന അഹന്ത അരവിന്ദനെ ആക്രാന്ദ പുളകിതനാക്കി..<br />അതിന്റെ അനുരണനമെന്നോണം എന്തു കാര്യത്തിനും സംശയലേശമന്യേ അരവിന്ദൻ ചാടി വീഴുമായിരുന്നു, എല്ലാവരെക്കാളും മുന്നേ..!<br />അരവിന്ദന് എല്ലാം എളുപ്പമാണ്,<br />എന്ത് കേട്ടാലും 'ഇത്രേ ഉള്ളോ.. ഇപ്പ ശരിയാക്കാം' എന്ന് പപ്പു ശൈലിയിൽ തട്ടി ഒറ്റ ഇറക്കമാണ്... രണ്ടിലൊന്നറിഞ്ഞേ പിന്മാറ്റമുള്ളൂ.<br />അരവിന്ദന്റെ സാമർത്ഥ്യക്കൂടുതൽ കൊണ്ടോ, ഇറങ്ങിയ കാര്യത്തിന്റെ കഠിന്യം കൊണ്ടോ എന്തോ ഉദ്ദിഷ്ട കാര്യത്തിന്റെ ഉപകാരസ്മരണ പലരിൽ നിന്നും ടിയാന് കിട്ടാറില്ലായിരുന്നു...<br />ഉദ്ദിഷ്ട കാര്യം സാധിച്ചിട്ട് വേണ്ടേ സ്മരണ..? എന്ന് ചോദിക്കരുത്, ഉത്തരം റെഡി.. <br />'മനുഷ്യൻ പോക്കാണുണ്ണീ<br />നായല്ലോ നന്ദിവാൻ.!'<br />ചുരിദാർ,പാവാട-ബ്ലൌസ് മുതലായ നാരീ വേഷങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ രോമാഞ്ചകഞ്ചുകിതനായി ലോകത്തിന്റെ അർഥമില്ലായ്മയെക്കുറിച്ചും,മറ്റുള്ള ആൺ പരിഷകളുടെ കഴിവുകേടിനെക്കുറിച്ചും, അതിലെല്ലാമുപരി തന്റെ സദ്ഗുണസമ്പന്ന വീരചരിതങ്ങളെപ്പറ്റിയും മുഴുവിന്ദൻ മുഴുനീളം കത്തിക്കയറുമായിരുന്നു..!<br />ഇടവേളസമയങ്ങളിലും,ഉച്ചഭക്ഷണ വേളയിലും തങ്ങൾക്ക് കരഗതമാകുന്ന ചോക്ലേറ്റ് പീസുകളും,വേഷാലങ്കാര പീസുകളും ഒക്കെ ഓർത്ത് യഥർത്ഥ പീസുകൾ ഇതെല്ലാം ആരാധനാർത്ഥം വെള്ളം തൊടാതെ വിഴുങ്ങിപ്പോന്നു..!<br />അതുകൊണ്ട് തന്നെ അദ്ദേഹം സ്ത്രീസമ്മതനായി സസുഖം വാണു പോന്നു.<br /><br />ഒരിക്കൽ അരവിന്ദനടങ്ങുന്ന ഞങ്ങളുടെ ബാച്ച് ഊട്ടിയ്ക്ക് ടൂറിട്ടു.<br />ആൺ-പെൺ അംഗങ്ങളുള്ളതിനാൽ ഇന്ദിര ടീച്ചറും, സത്യവാൻ സാറുമായിരുന്നു കൂട്ടു വന്നത്.<br />സത്യവാൻ സാർ ഗാന്ധിയൻ,ശുദ്ധൻ,സൌമ്യൻ,ശാന്ത ശീലൻ... വാക്കുകൾ കൊണ്ട് പോലും വിദ്യാർത്ഥികളെ നോവിക്കാത്തയാൾ..!<br />യാത്ര അതിരസകമായിരുന്നു..!<br />ഞങ്ങൾ ആൺ സംഘമെല്ലാം പിറകിലത്തെ സീറ്റുകളിൽ അൽപം വലിയും;സ്വൽപം കുടിയും അതിലേറെ ഓളവുമായി കൂടി.അരവിന്ദനടങ്ങുന്ന പെൺ സംഘം മുൻ സീറ്റുകളിൽ കൈ നോട്ടവും,തിരുവാതിരപ്പാട്ടും,ഡഗൻസും,കടല കൈമാറലും,പൊതികളിൽ കയ്യിട്ടു വാരലും ഒക്കെയായി തകർത്തു വാരി..!<br />അരവിന്ദന്റെ കയ്യിലെ വലിയ ബാഗ് ഇടയ്ക്കിടെ തുറന്നടയുന്നതും,ദുർലഭമായ ഭക്ഷണ സാമഗ്രികൾ വളയിട്ട കൈകളിലിരുന്ന് പിറകിലേക്ക് നോക്കി 'നിനക്കൊന്നും യോഗമില്ലെഡാ മക്കളേ..' എന്ന മട്ടിൽ ചിരിക്കുന്നതും, കൊടുക്കലും;കൈമാറലും;കൂടെക്കഴിക്കലും അരങ്ങു തകർക്കുന്നതും കണ്ടു.<br />അതിരാവിലെ ഊട്ടിയിലെത്തി..!<br />എല്ലാവരെയും ബസിൽ തന്നെയിരുത്തി റൂം ശരിയാക്കാൻ പോയ അദ്ധ്യാപക ജോഡികളിൽ ഇന്ദിര ടീച്ചർ തിരികെയെത്തി ഇറങ്ങാൻ വിസിലൂതി..!<br />കൂടു തുറന്നുവിട്ട കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങളെപ്പോലെ എല്ലാവരും ചാടിയിറങ്ങി, കോമൺ ബാത് റൂമുകളെന്ന ശങ്ക നിർവഹണ കേന്ദ്രം ലക്ഷ്യമാക്കി ശങ്കന്മാരും;ശങ്കികളും ചീറിയടുത്തു...!<br />ഡോർമിറ്ററിയും അതിന് ശേഷം ടോയ്ലെറ്റുകളുടെ നിരയുമായി എൽ ഷേപ്പിലായിരുന്നു പാത.<br />അതിലൂടെ മറ്റു കുതിരകളെ പിന്നിലാക്കി കുതിയ്ക്കുന്ന അശ്വ രാജന്റെ കരുത്തോടെ,അതിലേറെ ആക്രാന്ദത്തോടെ തള്ളി മാറ്റിയും;വകഞ്ഞ് നീക്കിയും മുഴുവിന്ദൻ കുതിച്ചോടി മുന്നിലെത്തി..!<br />മറ്റുള്ളവർ എത്തിയപ്പോഴേയ്ക്കും അശ്വമുഖ്യൻ ആദ്യം കണ്ട വാതിലിൽ പിടുത്തമിട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.<br />'ഈ പുണ്യ ഭൂവിൽ ഞാനാദ്യം.....' എന്ന മട്ടിൽ മറ്റുള്ളവരെ നോക്കി, അധികം പ്രതിരോധമില്ലാത്ത വാതിൽ മുഴുവിന്ദൻ മലർക്കെ തുറന്നു....<br />അതിനുള്ളിൽ ത്രിശങ്കു സ്വർഗത്തിലായ സത്യവാൻ സാറിന്റെ നരച്ച മീശ ഉയർന്നു വിറച്ചു...<br />കിടക്കപ്പായയിൽ നിധി കണ്ട് പ്രജ്ഞയറ്റവനെപ്പോലെ കണ്ണുകൾ തള്ളിയ അരവിന്ദൻ ഒട്ടും സംശയിക്കാതെ വെച്ചടിച്ചു..<br />'ഗുഡ് മോർണിങ്ങ് സർ..!'<br />കുറ്റിയില്ലാത്ത ടോയ്ലെറ്റിൽ നിന്നും പിന്നെ ഒരു അലർച്ച മാത്രം..<br />'അടയ്ക്കെടാ പട്ടീ വാതിൽ...!' ഒപ്പം വേർതിരിച്ചെടുക്കാനാകാത്ത ഭാഷായുടെ പെരുമഴയും....!<br />ചുറ്റും തന്റെ ആരാധികമാരുടെ ആർത്തു ചിരി... ഇനി കയറേണ്ട ആവശ്യമില്ലെന്ന ചിന്തയോടെ അരവിന്ദനുറപ്പിച്ചു...<br />സാറും പുലി തന്നെ...!!<br /><br />തിരികെയുള്ള യാത്രയിൽ സൂചി വീണാലറിയുന്ന നിശബ്ദത .... ബസിൽ രണ്ട് പുലികളുള്ളത് കൊണ്ടാകാം ...!!!<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-114049503176118742?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1139889345322617562006-02-14T07:54:00.000+04:002006-02-14T07:55:45.346+04:00നീ പെയ്യുവോളം..!<font size=2><br />രാവേറെയായി..!<br />ചെറുകാറ്റുണ്ടായിരുന്നു.., രോമകൂപങ്ങളിലാകെ സുഖമുള്ള തണുപ്പ് വിതറി കടന്നു പോകുന്ന കുഞ്ഞിളം കാറ്റ്..!<br />നിശബ്ദമാണ് രാവ്..ചെറുകാറ്റിലുണരുന്ന ദല മർമ്മരങ്ങളില്ലെങ്കിൽ...<br />വിജനമാണ് രാവ്..ചിരി തൂകി നിൽക്കുന്ന പൂർണേന്ദുവില്ലെങ്കിൽ..!<br />നിദ്രാടനം മനസിന് മടുത്തിട്ടുണ്ടാകാം... വാതായനങ്ങളാൽ കണ്ണുകളും...<br />മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി...<br />വെറുതേ നടക്കുവാൻ ഓർമകളുടെ ഒറ്റയടിപ്പാതയുണ്ട്... തിരികെ പോരുവാൻ തോന്നാത്ത വിധം...!<br />അവയിൽ പ്രണയത്തിന്റെ നിറം തിരഞ്ഞ് പിടിക്കൻ മനസിന്റെ വെമ്പൽ...<br />ആർദ്ര വേദനകളുടെ കൂട്ടം തിരഞ്ഞു പോകാൻ ഹൃദയത്തിന്റെ തള്ളൽ...<br />ഒക്കെ ഞാനറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു...!<br />ഏടുകൾ നിറഞ്ഞ പ്രണയകാലങ്ങൾ, അന്തരം നിറഞ്ഞ പ്രണയനാളുകൾ..<br />ഞാനൊരു മാത്ര നിന്നു..<br /><br />അവയിലാദ്യം നീയുണ്ടായിരുന്നു..!<br />ഒരു ചാറ്റൽ മഴ പോലെ..<br />ഏറെ നാൾ കാത്ത്, പൊടുന്നനേ വന്നെത്തി മറയുന്ന ചാറ്റൽ മഴ പോലെ...!<br />നിന്നെയും നിന്റെ പാട്ടിനെയും ഞാനൊരു പോലെ പ്രണയിച്ചിരുന്നു, നിന്റെ പാട്ടുകൾ എനിയ്ക്കായി മാത്രമെന്നും, നീ ഏകയായി നടക്കാറുള്ളത് എന്റെ കൂട്ടിനായെന്നും ചിന്തിച്ചു ഞാൻ...!<br />അന്തർമുഖനെങ്കിലും ഇഷ്ടം തുറന്നു പറഞ്ഞു... നീയെതിർത്തില്ല... ഇല്ലെന്നു പറഞ്ഞില്ല...<br />മൌനമായിരുന്നു നമ്മുടെ പ്രണയം.. ഒരു വാക്കും ഉരിയാടാതെ.. കണ്ണുകളുടെ നൂൽപ്പാലം.......കനവിലേയ്ക്ക്...!!<br />ഉൾഭയമായിരുന്നിരിയ്ക്കാം ഇരുവർക്കും.<br />ഒരുമാത്രയെങ്കിലും മൌനം മടുത്തിരുന്നോ നമുക്ക്....??അറിയില്ല...!<br />എങ്കിലും...ഒന്ന് മാത്രമറിയാം..<br />അതേ മൌനത്തിൽ തന്നെ നാമകന്നു പോയി... ഒന്നും മിണ്ടാതെ... യാത്ര ചോദിയ്ക്കാതെ..!<br />കലാലയ നാളുകളിലേയ്ക്ക് പറിച്ചു നടപ്പെട്ടപ്പോഴും, കൈയ്യെത്തും ദൂരത്തിരുന്നിട്ടും... <br />നാമകന്നു പോയി.......!!<br />മൌനം മാത്രമല്ല പ്രണയം... ഞാനറിഞ്ഞു..!<br /><br />പിന്നെയെപ്പൊഴോ അനുവാദമില്ലാതെ നീ കടന്നെത്തി..<br />പെയ്ത് തിമിർക്കുന്ന മഴ പോലെ..<br />നനയാനാഗ്രഹിച്ചില്ല ഞാൻ, ഈറനാകാതെ നിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.<br />പക്ഷെ നീ പെയ്ത് തോർന്നിരുന്നില്ല... എനിയ്ക്കായി പെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു... ഞാൻ നടക്കുവോളം..!<br />പിന്നെയെപ്പൊഴോ നിന്റെ ആവേഗമെനിയ്ക്ക് പരിചിതമായി.<br />ഞാനിറങ്ങി.. നനഞ്ഞു..!!<br />എങ്കിലും പലപ്പോഴായ് തിരികെ കയറി.<br />നിന്റെ ചിരികളിൽ വിഷാദ മേഘങ്ങൾ, നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ പിന്നെയും പ്രതീക്ഷയുടെ പെയ്യൽ... നിരസിക്കാനായില്ല. <br />പിന്നീട് നടന്നു തുടങ്ങിയപ്പോഴേയ്ക്കും വൈകിയിരുന്നു... ഒരുമിച്ചുള്ള പാത മുറിഞ്ഞ് പോയിരുന്നു.. മുറിയ്ക്കുവാൻ നിർബന്ധിതരായിരുന്നു..!<br />തോരാതെ തരമില്ലായിരുന്നു നിനക്ക്... എന്റെ ദേഹിയിൽ പകർന്നിട്ട നനവുകൾ ബാക്കിയാക്കി, നീയെപ്പൊഴോ തോർന്നു പോയി... എങ്ങോ മറഞ്ഞു പോയി..!<br />പ്രണയം വേദനയാകുന്നു... ഞാനറിഞ്ഞു..!<br /><br />കാണുവാൻ കൊതിച്ചതും, കാണേണ്ടി വന്നതും നീയെന്ന കാൽപനികത മാത്രമോ..?<br />നീയെന്ന ചെറു മഴ.. എന്റെ മണ്ണിന്റെ ഊഷരത ബാക്കിയാക്കി മറഞ്ഞു പോയി..!<br />നീയെന്ന പെരു മഴ.. എന്റെ മണ്ണിന്റെ ഊർവരത കാണാതെ പെയ്തു പോയി..!<br /><br />എന്റെ മഴയെ തിരഞ്ഞ് ഇനിയും അലയില്ലെന്നു നിനച്ചു,<br />എന്റെ ഭൂവിൽ നീ വീണു കുളിർക്കുന്ന നാളിനായ് കാത്തിരുന്നു..!<br /><br />ഒടുവിൽ നീയെത്തി...<br />മണ്ണും മനവുമറിഞ്ഞ്..<br />എന്റെ മഴ...!<br />ചെറുമഴയ്ക്കും, പെരു മഴയ്ക്കും മീതേ...<br />എന്റെ മണ്ണിന്റെ മണമറിഞ്ഞവൾ..<br />എന്റെ മഴ... <br />എന്റെ ജീവിത സഖി...<br />എന്റെ പെണ്ണ്..!!!<br /><br />(ഒരു സമർപ്പണം കടമെടുക്കുന്നു:<br />'ഞാൻ സ്നേഹിച്ച പെണ്ണിന്, എന്നെ സ്നേഹിച്ച പെണ്ണിന്... എന്റെ പെണ്ണിന്..!)<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-113988934532261756?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1139310106786689452006-02-07T15:00:00.000+04:002006-02-07T15:01:46.810+04:00ശലഭ ജന്മങ്ങൾ..!<font size=2><br />ചിത കത്തിയമരുന്നു, ചുടലയിൽ<br />ചിതലിച്ചൊരാത്മാവ് ചുട്ടൊടുങ്ങീടുന്നു<br />ചിതറിപ്പൊടിഞ്ഞൊരാ ചെറുഞ്ഞരമ്പെല്ലാം<br />ചിരകാലമെത്താത്ത ചിത്രം വരയ്ക്കുന്നു<br /><br />***************<br />അവൾ മാത്രമായിരുന്നകതാരിലെല്ലാം<br />അനുരാഗമായിരുന്നാത്മാവു തമ്മിൽ<br />അകലങ്ങളില്ലാത്ത കനവു തമ്മിൽ<br />അടരില്ല നാമെന്ന പടു വാക്കുകൾ..<br /><br />വരണമാല്യത്തിൻ മണമുള്ള രാവുകൾ<br />വഴിയുന്നനസ്യൂതമാഹ്ലാദ നാളുകൾ<br />വരലക്ഷ്മി നമ്മേയനുഗ്രഹിച്ചു..<br />വരളാതിരിക്കട്ടെ വർണ ഭൂവും..!<br /><br />ധനമൊന്നു പോലതാ കുന്നു കൂടി<br />ധാർഷ്ഠ്യബോധങ്ങൾക്ക് നാവു കൂടി.<br />ധാരാളമായിച്ചിലവഴിച്ചു<br />ധർമബോധങ്ങളെ വിറ്റഴിച്ചു <br /><br />സത്വരം സന്തോഷമസ്തമിച്ചു<br />സവിധത്തിലല്ലൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു<br />സരളയാമങ്ങൾ പുകഞ്ഞു നീറി<br />സ്വയമൊടുങ്ങാനുള്ള ചിന്തയേറി...<br /><br />ഓർക്കുവാനൊന്നുമേ ബാക്കിയില്ല<br />ഓമലാളുണ്ടെന്ന ചിന്ത പോലും<br />ഓടിക്കിതച്ചു നീ വീണു പോയി<br />ഓർമകൾ മാത്രമോ ബാക്കിയായി<br /><br />***************<br />മരവിച്ചു പോയൊരീ മനുജന്മമിന്നിതാ<br />മരണത്തിലൂടെയും മറുജന്മമേറുന്നു<br />മറവികൾ മൂടാത്ത മണ്ണിലെന്നും<br />മാൻ മിഴിയാൾ മാത്രമേകയായി<br /><br />കണ്ണുനീരൊഴിയാത്ത കണ്മണിക്കിന്നിതാ..<br />കണ്ണുകൾക്കന്യമാം കാന്ത രൂപം<br />കരിയുന്ന കണ്ണുകൾ കാണുന്നതില്ല..<br />കരയുന്ന കണ്ണിലെ കദനഭാവം..!!<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-113931010678668945?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1138686481223643252006-01-31T09:46:00.000+04:002006-01-31T09:48:01.240+04:00ഒരു അനിയൻ വീരഗാഥ..!<font size=2><br />പത്ത് മുപ്പത്തഞ്ച് കഴിഞ്ഞ അനിയൻ എന്ന കൊച്ചനിയൻ അൽപം അംഗവൈകല്യമുള്ള ആളാണ്..!<br />അനിയന്റെ ഭാഷയിൽ 'കാലിന് ഒരു ചെറിയ ശേഷിക്കുറവ് പോലൊരു തോന്നൽ.. അത്രേ ഉള്ളൂ..!'<br />സ്വയം നടക്കാറില്ലെങ്കിലും ഒരു കിടിലൻ ബാർ അറ്റാച്ച്ഡ്(വിളിക്കേണ്ടവന് വിളി, വലിക്കേണ്ടവന് വലി, പൂസാകണോ..? സോഡയും അനുസാരികളും സന്ധ്യാ നേരത്ത് ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്ത തിണ്ണ ബാറും റെഡി.. ഒപ്പം ഒരു നോട്ടീസും: ബാർ കൊടുക്കുന്നതായിരിക്കും, മദ്യം സ്വയം കൊണ്ടു വരുക..!) സ്റ്റേഷനറി(സോപ്പ്, ചീപ്പ്, കണ്ണാടി...)ടെലഫോൺ ബൂത്ത് യാതൊരു കുഴപ്പവും കൂടാതെ അദ്ദേഹം നടത്തുമായിരുന്നു...!<br />ആരെങ്കിലും 'ദെന്താ പറ്റിയത് ?' എന്ന് ചോദിച്ചാൽ...<br />അനിയൻ പിന്നെ ജ്യേഷ്ഠൻ...!!<br />വഴിയോരക്കാഴ്ച്ചകൾക്കായ്(നാരീ സുഖം നയന മാർഗേ..!) വാതിലിനോട് ചേർത്തിട്ടിരിക്കുന്ന മരക്കസേരയിൽ, സുവർണസിംഹാസിതനായ വിക്രമാദിത്യനെപ്പോലെ ഞെളിഞ്ഞിരുന്ന് പറയും..<br />'ബൈക്കോടിച്ച് പോകുമ്പോൾ ബെൻസിടിച്ചു..,........., ...'<br />സ്വതവേ ചെറുകഥാകൃത്തയ അനിയൻ പേരക്കാ പറിക്കാൻ പെരപ്പുറത്ത് കയറിയപ്പോൽ തെന്നി വീണതാണെന്ന സത്യ്ം അറിവുള്ളവർ 'അനത്തല്ലേഡാ അനിയാ...' എന്നർഥം വരുന്ന ഒരു ചിരിയും ചിരിച്ച് സ്ഥലം വിടും..!<br />ബൂത്തിൽ വിളിക്കാനെത്തുന്നവർക്ക് ബാക്കി എത്രയായാലും മിഠായി രൂപത്തിൽ കൊടുക്കുന്ന അനിയൻ ഏതോ കിളവിത്തള്ളയ്ക്ക് ബാലൻസ് കൊടുത്തെന്നും, മലയാളഭാഷാനിഘണ്ടു വീണ്ടും പുതുക്കേണ്ടീ വന്നെന്നും, ബിസ്കറ്റ് വാങ്ങാനെത്തിയവൻ 'ഇത് പുതിയതാണോടാ?' എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ 'ഡേറ്റ് ഓഫ് ബർത്ത് അതിനല്ലേ പ്രിന്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്?' എന്ന് അനിയൻ തിരിച്ച് ചോദിച്ചെന്നും,വയലിനുമായി കടയിലെത്തിയ ആളോട് 'കിടിലൻ തബലയാണല്ലോ..!' എന്ന് അഭിപ്രായം പറഞ്ഞെന്നും,'ബ്രെഷ് ഉണ്ടോഡാ?' എന്ന ചോദ്യത്തിന് ബ്രെഡെന്നു കരുതി'എടുത്ത് വെച്ചാൽ പഴയതാകും; പിന്നെ ജാമൊട്ടില്ല താനും..!' എന്ന് മറുപടി പറഞ്ഞെന്നും,മൊസ്കിറ്റോ കോയിൽ ചോദിച്ചായാളിന് മസ്കറ്റിന്റെ കോഡ് പറഞ്ഞുകൊടുത്തെന്നും,ബിയറുമായി വന്നവൻ അനുസാരി ചോദിച്ചപോൾ സോഡ കൊടുത്തെന്നും 'കൂമ്പ് വാടാതിരിക്കട്ടെ..!' എന്നുപദേശിച്ചെന്നും,അനിയനെ കണ്ടാണ് കുഞ്ഞിക്കൂനൻ എന്ന പടം ഇറങ്ങിയതെന്നും, ഒക്കെ പലരും പറയുന്നു... അപവാദങ്ങൾ..!!<br />അനിയൻ ചിരിച്ച് തള്ളും..!<br /><br />അനിയന് പെൺ വർഗത്തോടുള്ള താൽപര്യം കുപ്രസിദ്ധമാണ്..!<br />കൊസറക്കൊള്ളി ചുറ്റിക്കളികളുള്ള പെൺപിള്ളേർ അനിയനെ ചിരിച്ച് കാണിച്ച് മണിക്കൂറുകളോളം പേർസണൾ ക്യാബിനിലെ ഫോൺ ഉപയോഗിച്ചു പോന്നു..<br />ഈ സമയത്ത് ആര് വന്നാലും അനിയൻ അതു വരെ നവ വരൻ വധുവിനെ ആദ്യ രാത്രിയിൽ നോക്കുന്നത് പോലുള്ള നോട്ടം ഉപേക്ഷിച്ച് സീരിയസ്സായി ക്യാബിനിലേക്ക് ചൂണ്ടി 'ഐ. എസ്. ഡി വിളിച്ചോണ്ടിരിക്കുവാ...' എന്ന് മൊഴിയും..!<br />ഒരു ദിവസം പതിവു പോലെ ഐ. എസ്. ഡി വിളിയ്ക്കിടയിൽ സ്ഥലത്തെ പ്രധാന കുടിയൻ മണിയൻ(ഫിറ്റായിക്കഴിഞ്ഞാൽ മണിയൻ എവിടുന്നേലും ഒരു കവളൻ മടൽ തപ്പി പിടിയ്ക്കും, പിന്നെ അതും വീശി വിഹരിയ്ക്കും.. അതു കൊണ്ട് തന്നെ അദ്ദേഹത്തെ മടൽ വിഹാരി വാജ് പേയി എന്നും വിളിച്ചിരുന്നു..!) മടൽ സമേതനായി ബൂത്തിലെത്തി വളരെ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു..<br />'പുസ്പ.. പുസ്പ..പുസ്പാംഗ... കോപ്പ്.. ബാബുവിനെ ഒന്ന് വിളിയ്ക്കണം... വിരോധമുണ്ടോ..? ഉണ്ടെങ്കിൽ പറയണം.. ങാ..!'<br />അനിയൻ വിനയാന്വിതനായി പതിവ് മൊഴിഞ്ഞു..<br />'ഐ. എസ്. ഡി വിളിച്ചോണ്ടിരിക്കുവാ...' <br />നിരാശനായ മണിയൻ<br />'ഓ.. നമ്മള് പാവം, ലോക്കലാ..'<br />എന്നും പറഞ്ഞ് അവിടെ തന്നെ കുത്തിയിരുന്നു.<br />കുറെ നേരം ക്ഷമയുടെയും, സഹനത്തിന്റെയുമൊക്കെ നെല്ലിപ്പലക കണ്ട മണിയൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് കണ്ണുകൾ അനിയനിൽ തന്നെ കേന്ദ്രീകരിച്ചപ്പോൾ<br />'അത്യാവിശ്യമായി ആങ്ങളയെ വിളിക്കുകയാ പാവം'<br />എന്ന് പറഞ്ഞ് കണ്ണുകൾ കേന്ദ്രത്തിൽ നിന്നും വലിച്ചു..!<br /><br />അര മണിക്കൂറായിട്ടും അത്യാവിശ്യ വിളി കഴിയാത്തതിൽ ദേഷ്യം പൂണ്ട മണീയൻ ക്യാബിൻ തുറന്ന് നോക്കുകയും, അകത്ത് നിന്ന് പരുങ്ങുന്ന സ്വന്തം മകളെക്കാണുകയും, ഒറ്റ മോളാണല്ലോ.. ആങ്ങളമാരില്ലല്ലോ..അതും പുറം രാജ്യത്തിൽ എന്ന് തിരിച്ചറിയുകയും...എല്ലാം പെട്ടന്ന് നടന്നു..!<br />കുടിയ രക്തം കുടിയ താപത്താൽ ജ്വലിച്ചു...<br />ഓടിപ്പോയ മകളെയൊട്ട് കയ്യിൽ കിട്ടിയതുമില്ല... ഇവിടൊരുത്തൻ ആക്കുന്ന ചിരിയും ചിരിച്ച് ഇരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു...!<br />'എഡാ അത്യാവശ്യ ഐ.എസ്.ഡീ മോനേ....'<br />എന്നും നീട്ടി വിളിച്ച് കയ്യിലിരുന്ന കവളൻ മടൽ ഒറ്റ വീശ്..!<br />അനിയന്റെ മുൻ നിര പല്ലുകൾ നാലെണ്ണം മണിയൻ കൊറിയ്ക്കിടയിൽ നിലത്തിട്ട നിലക്കടലക്കൂട്ടത്തിൽ കിടന്ന് തിളങ്ങി..!<br /><br />പിറ്റേന്ന് മുതൽ ബൂത്തിലെത്തുന്ന പെൺകുട്ടികളോട്, ഫുട്പാത്തിൽ നിന്നും പത്തിന് മൂന്നായി വാങ്ങി നാലഞ്ച് കഴുകിയ അണ്ടർവെയർ പോലെയായ വായ തുറന്ന് അനിയൻ പറയും...<br /><br />'ആങ്ങള,ഭർത്താവ്,അച്ഛൻ ഇവരിലാരെങ്കിലും വിദേശത്തുണ്ടോ..? ഉണ്ടെങ്കിൽ മാത്രം വിളിയ്ക്കാം....!!!'<br /><br />എന്നിട്ട് ഒരാത്മഗതവും...<br />'ഇനി കളയാൻ പല്ലുകളൊന്നുമില്ല...!!!'<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-113868648122364325?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1138075019233376742006-01-24T07:55:00.000+04:002006-01-24T07:56:59.286+04:00മോഷ്ടാവ്..!<font size=2><br />അങ്ങകലെ.. കനവുകൾക്കുമെത്തിപ്പെടാനാകാത്ത ദൂരത്ത് പകലിന്റെ നാളം പൊലിഞ്ഞു തീരുന്നു...!<br />പകലോൻ മറയുന്ന സീമകൾ ദൃഷ്ടിപഥങ്ങളോട് മത്സരിച്ച് ജയിക്കുന്നു..!<br />രാവെത്തുകയായിരുന്നു.. പതിയെ പതിയെ... പകലിനെ പടുകുഴിയിലേക്ക് തള്ളിയിട്ട്, തിരക്കിന്റെ തീരങ്ങളെ കുടിയൊഴിപ്പിച്ച്,തിരകൾക്ക് മീതേ കരിമ്പടം പുതപ്പിച്ച്,ഇന്നിനെ ഇന്നലെകളിലേക്ക് നയിച്ച്...!<br />തീരം വിജനമായി...!!<br />എന്റെ വിശ്രമ വേളകൾ നാളെയെത്താമെന്ന വാക്കോടെ സൂര്യന്റെയൊപ്പം താഴ്ന്നു പോയി...! <br />ഞാനും എഴുന്നേറ്റു...<br />പതിയെ മുറിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ മനസ് ശാന്തമായിരുന്നു..<br />നേടുവാൻ ഏറെയൊന്നുമില്ല, നഷ്ടപ്പെടാൻ അത്ര പോലും... അതുകൊണ്ട് തന്നെ അശാന്തിയുടെ തീരങ്ങളിൽ ഇരിയ്ക്കാറുമില്ലായിരുന്നു..!<br />ജോലി തുടങ്ങുവാൻ സമയമായി.. കൊണ്ട്പോകാൻ വാഹനങ്ങളില്ല, യാതയയയ്ക്കാൻ കൂടെയാരുമില്ല... വേഷം ധരിച്ച് വേഗം പടിയിറങ്ങി... താമസിച്ചുവോ ഞാൻ...?<br />തെരുവ് വിളക്കുകളെ വെറുപ്പാണെനിയ്ക്ക്, വെളിച്ചം ചോദിച്ചില്ലല്ലോ ഞാൻ..!<br />അതിവേഗം അതിദൂരം താണ്ടാൻ മുക്രയിട്ട് പാഞ്ഞ് പോകുന്ന വലിയ വാഹനങ്ങൾ,തള്ളു വണ്ടിയുമായി തിരികെ പോകുന്ന വഴിക്കച്ചവടക്കാർ,സാന്നിധ്യമറിയിച്ച് പൊടിപറത്തിയോടുന്ന പോലീസ് വാഹനങ്ങൾ,ഇരുട്ടിന്റെ അവ്യക്തതകളിലേക്ക് മിന്നി മറയുന്ന ആൺ പെൺ രൂപങ്ങൾ... തിരക്കിന്റെ മറ്റൊരു മുഖം..!!<br />എല്ലാം പതിവ് കാഴ്ചകൾ..!<br /><br />മതിൽ ചാടി ഞാനെന്റെ കർമ കാണ്ഠത്തിലെത്തി..!<br />ഒച്ചയുണ്ടാക്കാതെ നടക്കാൻ നല്ല വശമാണെനിയ്ക്ക്... <br />അതിനി ഒച്ചയുണ്ടാക്കണമെന്ന് നിനച്ചാലും പാദങ്ങൾ പതുങ്ങിയേ പോകൂ... ശീലങ്ങൾ, ശീലക്കേടുകൾ..!!<br /><br />പതിവ് പോലെ താഴെ നിന്നും മുകളിലേയ്ക്ക്, പിന്നെ തിരിച്ച് മുകളിൽ നിന്നും താഴേയ്ക്ക്... ഓടിന്റെ വിടവിലൂടെ...!<br />ഇരുട്ടിൽ ഒന്നും കാണുന്നില്ല..<br />സുഖാലസ്യങ്ങളുടെ സീൽക്കാര ശബ്ദത്തിനൊപ്പം എന്റെ വിളിപ്പേരും പലയാവർത്തി മുഴങ്ങിക്കേൾക്കുന്നു... ചുടു വിയർപ്പിന്റെ മണത്തിനൊപ്പം..!<br />ഊഹിച്ചു ഞാൻ...<br />കാഴ്ചകളിലേയ്ക്കുള്ള കണ്ണുകളുടെ തിരത്തള്ളലിനെ കാലുകളുടെ വേഗത്താൽ നിയന്ത്രിച്ച് കർമനിരതനായി ഞാൻ...!<br />ചെറു ഭാണ്ഠം നിറച്ച് തിരികെയിറങ്ങുമ്പോഴും പഴയ ശബ്ദങ്ങൾ സജീവമായിരുന്നു...!<br /><br />തിരികെയെത്താനുള്ള വ്യഗ്രതയുണ്ടെങ്കിലും പാദങ്ങൾ പതറില്ലായിരുന്നു... അവയും മനസ് പോലെ ശാന്തം..<br />എങ്കിലും തിരികെ മതിൽ കടക്കും മുൻപ് അവയൊന്ന് പതറിയോ..??<br />പറമ്പിലെ ഇരുട്ട് മൂലയിൽ കുഞ്ഞു രോദനം മുഴങ്ങുന്നു... <br />ഇരുട്ടിലും അവന്റെ കണ്ണിലെ തിളക്കം തെളിഞ്ഞു കാണാം...<br />അകത്ത്, അന്നമെത്തിയ്ക്കുവാൻ അമ്മ വിയർപ്പൊഴുക്കുന്നു...!<br />അവർ മടങ്ങിയെത്താത്തതാണവന്റെ വേദന.. വയർ വിശക്കുന്നതാണവന്റെ വേദന..!<br />ഓർക്കാറില്ലാത്ത എന്റെ ബാല്യം ഇരുട്ടിൽ കുഞ്ഞിളം പല്ല് കാട്ടി ചിരിക്കുന്നു..!<br /><br />തിരികെ നടന്നു..<br />പറയാതെടുത്ത പലവകയ്ക്കൊപ്പം ഒന്ന് കൂടിയെടുത്തു കൊണ്ട്...!!!<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-113807501923337674?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1137673472816669272006-01-19T16:18:00.000+04:002006-01-19T16:24:32.830+04:00ഹീര..!<font size=2>ഹീര സുന്ദരി ആയിരുന്നു...<br />തൊങ്ങലുകൾ പിടിപ്പിച്ച ദാവണിയുമണിഞ്ഞ്,നീല കണ്ണുകളിൽ ഒത്തിരി പ്രകാശമൊളിപ്പിച്ച്,നിഷ്കളങ്കമായി ചിരിച്ച് നടക്കുന്ന ഒരു കൊച്ച് സുന്ദരി..!<br />ചെറിയ കൂടയിൽ പൂക്കൾ നിറച്ച്,മുന്നിൽ വന്ന് നാടൻ ഹിന്ദിയിൽ 'പൂ വേണോ സാബ്..?' എന്നവൾ ചോദിയ്ക്കുമ്പോൾ നിരസിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല..!<br />ജീവിക്കുവാൻ വേണ്ടി ചെറു പ്രായത്തിൽ തന്നെ ജോലിക്കാരിയാകേണ്ടി വന്നതിന്റെ യാതൊരു വൈഷമ്യവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.<br />എല്ലാ സായാഹ്നങ്ങളിലും അവളെ കാണാമായിരുന്നു.. ഓടി നടന്ന് ജോലി ചെയ്യുക എന്ന പ്രയോഗം അവളുടെ കാര്യത്തിൽ ശരിയായിരുന്നു.. നിറഞ്ഞ കൂട സായാഹ്നമിരുളുന്നതോടെ ഒഴിയും..!<br />സൂര്യൻ മടങ്ങുന്നതിനൊപ്പം അവളും മടങ്ങും..!<br />ആ ചുറുചുറുക്ക് കാണുമ്പോൾ സന്തോഷം തോന്നുമായിരുന്നു..!<br /><br />കുറെ നാൾ അവളെ കണ്ടില്ല.<br />വളരെ പെട്ടന്ന് നിർവചിക്കാനാകാത്ത ശൂന്യത രൂപപ്പെട്ട പോലെ..!<br />എന്റെ ആരുമല്ലായിരുന്നല്ലോ അവൾ.. പിന്നെയെന്തേ ഉള്ള് നൊന്തതും,കണ്ണ് നിറഞ്ഞതും..??<br />അറിയില്ല...<br />അറിയാൻ ശ്രമിച്ചു...<br />ഇത്രയുമറിഞ്ഞു...<br /><br />ഒരു നാൾ പതിവ് കച്ചവടം കഴിഞ്ഞെത്തിയ അവൾ വല്ലാതെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു,ഒപ്പം പനിയ്ക്കുകയും..! ദിവസങ്ങൾ കഴിയും തോറും അസുഖം മൂർച്ഛിക്കയല്ലാതെ കുറയുന്നില്ല..<br />മരുന്ന് കൊടുത്തിട്ട് വേണ്ടേ കുറയാൻ..??<br />ദൈവ ഭയം(??) കൂടുതലുള്ള അച്ഛനുമമ്മയും അവളെ ആദ്ധ്യാദ്മിക ഗുരുവിന്റെ അടുത്തെത്തിച്ചു.. പ്രേത ഭയത്തോടെ..!<br />ജീവനുള്ള ദൈവം എല്ലാം കണ്ണടച്ചിരുന്നറിഞ്ഞു..<br />പിന്നെ മൊഴിഞ്ഞു..<br />'ബാധ തന്നെ..!'<br />വളരെ വലിയ തുകയുടെ ദക്ഷിണയ്ക്ക് മുന്നിൽ മനം നിറഞ്ഞ യോഗി ചികിത്സയാരംഭിച്ചു..!<br />മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട ചികിത്സയ്ക്ക് ശേഷം ശരീരമാസകലം രക്തത്തിൽ കുളിച്ച് മയക്കത്തിലായ രോഗിയെ രക്ഷകർത്താക്കൾക്ക് കൈമാറിയിട്ട്, 'ബാധ ഒഴിഞ്ഞ് കൊണ്ടിരിക്കുന്നു'<br />എന്ന് പറഞ്ഞത്രേ...!!<br />ബാധ ഒഴിഞ്ഞില്ല..<br />അവൾ കൺ തുറന്നുമില്ല...!!!<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-113767347281666927?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1136975558689142432006-01-11T14:28:00.000+04:002006-01-11T14:33:01.746+04:00പാഠം ഒന്ന്-പരീക്ഷ..!<font size=2><br />എൽ.കേ.ജി എന്ന, പേരിൽ താഴ്ന്നതും കർമത്തിൽ ഉയർന്നതുമായ വിദ്യാരംഭത്തിന് മകനെയും കൂട്ടിയെത്തിയതായിരുന്നു ഞാൻ..!<br />നടന്നു കയറുക എന്ന പേരിൽ നടത്തുന്ന ഉദ്യോഗ പരീക്ഷയുടെ തിരക്കുണ്ടായിരുന്നു അവിടെ..<br />പിച്ച വെച്ചു തുടങ്ങിയ ഉദ്യോഗാർത്ഥികളും,പിന്നീട് പിച്ച യെടുക്കേണ്ടുന്ന രക്ഷകർത്താക്കളും...!<br />അഭിമുഖ സംഭാഷണത്തിന് ക്ഷണിക്കപ്പെട്ട മുറിയിലേക്ക് നോക്കി നടക്കാനിരിയ്ക്കുന്നതെന്തെന്നറിയാത്ത കുട്ടികളെയും കൂട്ടി രക്ഷകർത്താക്കൾ സമയം നിശ്വസിച്ച് തീർക്കുന്നു...<br />ഞങ്ങളുടെ ഊഴമെത്തി...<br />കയറി...!<br /><br />നിങ്ങൾ ഫ്ലൈറ്റിൽ യാത്ര ചെയ്യാറുണ്ടോ..?<br />ഉണ്ടെങ്കിൽ മാസത്തിലെത്ര?<br />ടേബിളിനപ്പുറത്ത്, എന്തും ചോദിച്ച് കളയും എന്ന മട്ടിലിരിക്കുന്ന മാന്യ മഹാ മൂവർ സംഘത്തിലെ കോർപറേറ്റ് മഹിളാമണിയുടെ വക ചോദ്യം..!<br />ഇല്ല എന്ന ഉത്തരത്തിന് മുന്നിൽ ആറ് കണ്ണൂകൾ ആത്മവിശ്വാസം തച്ചുടയ്ക്കുന്ന അവജ്ഞയുടെ മറയെടുത്തു വെച്ചു..!<br /><br />'ഇനി കുട്ടിയുടെ ഊഴം,<br />പ്രായോഗിക ബുദ്ധി പരീക്ഷണം..<br />ഉട്ടോപ്യയുടെ തലസ്ഥാനം ബുറാണ്ടയും,ബുറാണ്ടയുടെ തലസ്ഥാനം ലുട്ടാച്ചിയുമാണെങ്കിൽ ഉട്ടോപ്യയും ലുട്ടാച്ചിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമെന്ത്..?'<br />ചോദ്യവും,ഭേദ്യവും ഒരുമിച്ച് നടത്തുന്ന പോലീസ് ഭാവത്തോടെ അടുത്ത ആളിന്റെ ചോദ്യം...<br />'ഉട്ടൊ... ലുട്ടാ.. അവൻ കുറെ ശ്രമിച്ചു നോക്കി.. നിസ്സഹായൻ..!'<br />പ്രായോഗിക ബുദ്ധി പോരാ.. സർട്ടിഫിക്കേറ്റ്..!<br /><br />'ഈയിടെ ഇന്ത്യ സന്ദർശിച്ച ദക്ഷിണാഫ്രിക്കൻ വിദേശകാര്യ മന്ത്രിയുടെ പേര്..?'<br />അത് തെറ്റില്ലാതെ പറയാൻ നിങ്ങൾക്ക് പറ്റുമോ എന്ന് ചോദിക്കാനാഞ്ഞു, പിന്നെ വിഴുങ്ങി..!<br />'ജനറൽ നോളെജും പോരാ...' വീണ്ടും പരസ്യ സർട്ടിഫിക്കേറ്റ്..!<br /><br />എന്റെ കുട്ടി പരുങ്ങിയ ഭാവത്തോടെ പതറി നോക്കി.. ഇല്ല.. അച്ഛനെന്ന അവന്റെ താങ്ങ് വടി നിസ്സഹായൻ , അതവർ ഫ്ലൈറ്റിൽ യാത്ര ചെയ്യാത്ത നിർഗുണ പരബ്രഹ്മമാക്കി എഴുതിത്തള്ളിയല്ലോ..!<br />'എൽ.പീ.ജി എന്നാൽ എന്ത്..?'<br />എൽ.കേ.ജി യിൽ ചെരുന്ന കുട്ടിയോട് തന്നെ ചോദിയ്കണം..!<br />അവന്റെ ധൈര്യമാകെ ചോർന്നുപോയത് പോലെ.. ചെറുതായി വിറയ്ക്കുവാനും തുടങ്ങി..!<br />'കുട്ടിയ്ക്ക് വിപദി ധൈര്യം പോരാ'.. അവലോകനം..!<br />'ഇനി സ്വന്തം വീടിനെയും,നാടിനെയും പറ്റി വിവരിക്കൂ..'<br />അടുത്ത കടമ്പ..<br />തട്ടിയും,മുട്ടിയും,തടഞ്ഞ് വീണും,നിരങ്ങി നീങ്ങിയും അവൻ ആംഗലേയ ലോകം സഞ്ചരിച്ച് തീർത്തു..!<br />'കുട്ടിയ്ക്ക് പുറത്ത് പോകാം, പേരന്റിനോട് സംസാരിക്കട്ടെ..!'<br />എന്ന് മുഴുവൻ കേൾക്കും മുൻപ് അവൻ ഓടി വെളിയിലിറങ്ങി..!<br />പാവം... ബാത് റൂം തിരക്കി ഓടിപ്പോയതാകാം..!<br />'ലുക്ക് മിസ്റ്റർ.........<br />.....'<br />ഗീതോപദേശം കഴിഞ്ഞു..!<br />കുട്ടിയെ എങ്ങനെ വളർത്തണം എന്നത് മുതൽ,ബിസിനസ് എങ്ങനെ നടത്താം എന്ന് വരെ..!<br />'കുട്ടിയ്ക്കും നിങ്ങൾക്കും ഞങ്ങളുടെ സ്റ്റാൻഡേർഡുമായി കോപ്പ് ചെയ്യാനാകില്ല... സോ....'<br />ഞാൻ മനസിലോർത്തു..അത് തന്നെ....<br />'കോപ്പ്..!'.<br />ഇറങ്ങും മുൻപ് ഞാനൊന്ന് ചോദിച്ചു..<br />'ഐ.എ.എസ് ഉദ്യോഗാർഥികൾ പോലും പരുങ്ങുന്ന ചോദ്യങ്ങളും ചോദിച്ച്,പറഞ്ഞാലും പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും പതിനായിരങ്ങൾ ഡൊണേഷൻ വാങ്ങിക്കൂട്ടി,കുട്ടികളെ കച്ചവടം നടത്തിയാൽ എന്ത് നൽകാനാകും നിങ്ങൾക്ക്..?'<br />'കിടയറ്റ സൌകര്യങ്ങൾ നൽകും ഞങ്ങൾ..!'<br />എന്ന് ഉത്തരം..<br />വൻ കിട സൌകര്യങ്ങൾക്ക് പകരം, നൽകേണ്ട ഒന്ന് നിങ്ങളെപ്പോലുള്ള അഭിനവ സംസ്കാര പരിഷ്കർത്താക്കൾ മറന്നു പോയി..<br />വിദ്യ...!<br />എന്ന് പറഞ്ഞ് അവന്റെ കൈയ്യും പിടിച്ച് ഇറങ്ങി നടന്നു..<br />.. വിദ്യയെ കച്ചവടമാക്കാത്ത ആലയങ്ങളും തേടി..!!<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-113697555868914243?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1136380727533815672006-01-04T17:16:00.000+04:002006-01-04T17:24:47.796+04:00അവസ്ഥാന്തരങ്ങൾ..!<font size=2><br />നഗരം കൃസ്തുമസ് തിരക്കിലായിരുന്നു.!<br />കാഴ്കൾ കണ്ടും,കാണിച്ചും,കൈയെത്തിപ്പിടിച്ചും..<br />കീശ നിറഞ്ഞവരുടെ കൂടിയാട്ടം..!<br />ഉള്ളവൻ ഉള്ളതിനൊക്കെയും വാങ്ങിക്കൂട്ടുന്നു, ആശിച്ചതെല്ലാം നേടിയ ആഡംബര പുത്രർ ആഗ്രഹപൂർത്തിയാൽ ആനന്ദപുളകിതർ..!<br />തിളങ്ങുകയാണ് ഭൂമി...<br />വാണിഭക്കാരന്റെ പൊടിക്കൈകളാൽ..<br />വാങ്ങിപ്പിക്കുന്നവന്റെ വീഴ്ത്തുന്ന ചിരികളാൽ..<br />അതിലുപരി, വാങ്ങുന്നവന്റെ കണ്ണിലെ നൈമിഷികമായ തിളക്കങ്ങളാൽ..!<br />ഡിക്കിയും,കാരിയറും നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന വാഹനങ്ങൾ..<br />പിൻ സീറ്റിൽ നിന്നും വെളിയിലേക്ക് നീളുന്ന തലകളിൽ പട്ടിക്കുട്ടിയും,മനുഷ്യക്കുട്ടിയും ..!<br />തിരക്കിന്റെ നടപ്പാതയിൽ ഞാനും നടന്നു..<br />നിലാവത്തെ കോഴിയെപ്പോലെ..!<br />ആരുടെയും കണ്ണുകൾ ഭൂമിയിൽ പതിക്കുന്നില്ല, എല്ലാം അങ്ങ് മുകളിലാണ്..<br />അല്ലെങ്കിലും അലങ്കാരങ്ങൾ തൂക്കുവാനാണ് എല്ലാവർക്കും താൽപര്യം.. ദൂരക്കാഴ്ചയ്ക്ക് വേണ്ടിയാകാം..!<br />അതുകൊണ്ടാകാം വഴിയരികിൽ നിലത്തിരുന്ന് ചെറു നക്ഷത്രങ്ങൾ വിൽക്കുന്ന അവനെ ആരും കാണാതെ പോയത്...<br />അതോ കാണേണ്ടെന്ന് കരുതിയതോ..??<br />അക്ഷമയുടെ ഹോണടികൾക്കും,ആഡംബരത്തിന്റെ ആരവങ്ങൾക്കുമൊക്കെ മേലെയെത്താൻ അവൻ കിണഞ്ഞു പരിശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..കുഞ്ഞു സ്വനപേടകങ്ങൾ ആവുന്നത്ര വികസിപ്പിച്ച്..!<br />എന്നാലും കണ്ണുകളും കാതുകളും തിളക്കങ്ങളിലേയ്ക്കും,പരസ്യങ്ങളിലേയ്ക്കുമേ നീളൂ..<br />സ്വാഭാവികം..!<br />ഇടയ്ക്കിടെ ഒരുവൻ വന്ന് സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..<br />കലങ്ങി ചുവന്ന കണ്ണുകളും,തിന്ന് കളയാനുള്ള ഭാവവുമായി..<br />അധിപൻ-വിധേയൻ..!<br />ഊഹിച്ചു ഞാൻ..!<br />ഉടയോന്റെ മുന്നിൽ പരുങ്ങുന്ന അവൻ സ്വതന്ത്രനായാൽ പെട്ടന്ന് തന്നെ വീറെടുത്ത് കിണഞ്ഞ് പരിശ്രമിക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു...<br />... ഒരു നക്ഷത്രമെങ്കിലും വിൽക്കാൻ.. ഒരിയ്ക്കലെങ്കിലും തലയുയർത്താൻ...!<br />ഇടയ്ക്കിടെ കാഴ്ചകളിലേയ്ക്ക് നീണ്ടാലും മനസും,മിഴികളും ഉൾവിളിയെന്നോണം തിരികെ വിളിച്ച്,എല്ലാം മറവിയാലാഴ്ത്തിയെന്നോണം വീണ്ടും സന്നദ്ധൻ..! <br />നേരമൊത്തിരി ഇരുട്ടി...<br />തൊട്ട് മുൻപിൽ തിരക്കിൽ പെട്ട് നിർത്തിയിട്ട കാറുിന്റെ പിൻ സീറ്റിൽ ആഘോഷത്തിമിർപ്പിന്റെ ക്ഷീണത്തിൽ കുഞ്ഞു തലയിണയും ചേർത്ത് പിടിച്ച്,വയറും മനസും നിറഞ്ഞ ആലസ്യത്തിൽ സുഖമായുറങ്ങുന്ന കുട്ടിയെ കണ്ടു..<br />വെളിയിൽ സമപ്രായാക്കാരനായ അവൻ അപ്പോഴും തൊണ്ട പൊട്ടി വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..<br />"സാർ നല്ല ഒന്നാന്തരം നക്ഷത്രങ്ങൾ...,....,...."<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-113638072753381567?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1135338345087096772005-12-23T15:44:00.000+04:002005-12-23T15:47:57.856+04:00പടുമരം..വേരുകളില്ലാതെ..!<font size=2><br />ഞാനിവിടെയാണ്..!<br />നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളീൽ..!<br />കണ്ണുകൾക്ക് ചുവരുകളെ തുളയ്ക്കുവാനായെങ്കിൽ..<br />ആശിച്ചു പോകുന്നു..!<br />എന്റെ ജാലകക്കാഴ്ചകൾ കനത്ത ഭിത്തികളിൽ തട്ടി ചിതറിപ്പോകുന്നു..<br />എന്റെ നിശാസവായുവിൽ ഇന്ധന ഗന്ധം നിറഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നു..!<br />മണ്ണിന്റെ കുളിർമയ്ക്കും എനിയ്ക്കുമിടയിൽ അനേകം കോൺക്രീറ്റ് പാളികൾ.!<br />നിളയും,നിലാവും,കാറ്റും,കുളിരും..<br />എല്ലാമെനിയ്ക്കന്യം..!<br />മടുത്തു പോകുന്നു...!<br /><br />അവരെന്റെ ലോകം നിർജ്ജീവമാക്കി,<br />എന്റെ തോപ്പുകൾ വെട്ടിനിരത്തി,<br />എന്റെ പുൽനാമ്പുകളെ അരിഞ്ഞു വീഴ്ത്തി..<br />വയലേലകളിൽ കൊടികൾ കുത്തി,തിനയും വിളയുമില്ലാത്ത മരുഭൂമിയാക്കി..<br />കിളികൾ പറന്നു പോയി,അറകളൊഴിഞ്ഞു പോയി,അന്നപൂർണേശ്വരി പടിയിറങ്ങി..<br />മഴമേഘമെല്ലാം മടി പൂണ്ടു നിന്നു,മണ്ണിന്റെ മണം മാഞ്ഞുപോയി,ഊഷരത മാത്രം ബാക്കിയായി..!<br />സമൃദ്ധിയുടെ ഓണം ഓർമയായി,കൂട്ടൂ വന്നവർ കുശലങ്ങൾ മാത്രമായി..<br />തെക്കിനിയിൽ ഞാനും ഓർമകളും തനിച്ചായി..!<br />പുതു തലമുറ എന്നെ പരിഹസിച്ചു..., നിധി കാക്കുന്ന ഭൂതമെന്ന്.!<br />എന്റെ മണ്ണും,പാടങ്ങളും,വിളവെടൂപ്പും,കൃഷിയിറക്കും,<br />കൊയ്ത്തുപാട്ടും,കിളിപ്പാട്ടും എല്ലാമെനിയ്ക്ക് നിധി തന്നെയായിരുന്നു.<br />കാക്കുവാനായില്ലെനിയ്ക്ക്..!<br /><br />ഇതെന്റെ കുടിയേറ്റ നാളുകൾ..!<br />ഓടിക്കളിക്കാത്ത കൊച്ചു മക്കൾക്കൊപ്പം,ആധുനികതയിൽ കോമാളിയായി,കമ്പ്യൂട്ടർ കളികൾക്ക് സാക്ഷിയായി,സായന്തനങ്ങളിൽ ഏകനായി,വാതിലിനുമപ്പുറം വിളികൾക്ക് കാതോർത്ത്,തിരികെയെത്തുന്ന മക്കളെ കാത്ത്...<br />ഞാനിവിടെയാണ്...!!<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-113533834508709677?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1134987368306168422005-12-19T14:12:00.000+04:002005-12-19T14:16:08.413+04:00ടെലിവിഷം പരിപാടികൾ..!<font size=2><br />കുട്ടപ്പൻ ഒരു ആവറേജ് മലയാളി ടീവി പ്രേക്ഷകനാണ്..!<br />ആവറേജ് എന്ന് പറഞ്ഞത് ടിയാന് ജന-അപ്രിയ-പരിപാടികളിൽ ഉള്ള നോട്ടക്കുറവു കൊണ്ടാണ് (ടെലിവിഷൻ ക്വോഷ്യന്റ്: ടി.ക്യൂ < 6)<br />ഭാര്യ വീട്ടിലില്ലാത്ത തക്കം നോക്കി റിമോട്ട് എടുത്തതാണ് കുട്ടപ്പൻ.അവളൊണ്ടേൽ ടി.വി യിൽ മെഗാ ഉള്ളിടത്തോളം റിമോട്ട് കിട്ടില്ലെന്നു കുട്ടപ്പനറിയാം..!<br />'ചോറ് വിളമ്പെടീ..'<br />'സ്ത്രീ കഴിയട്ടെ..'<br />...<br />'കഴിഞ്ഞല്ലോ..ഇനി കഴിയ്ക്കാം'<br />'ഓർമ തീരട്ടെ..!'<br />കുട്ടപ്പന് സംശയം<br />'ശപിച്ചതാണോ..??'<br />...<br />'ഇനി കഴിച്ചാലോ..?'<br />'ജ്വാലയായ് തീരണം..!'<br />'അതെന്നെക്കൊണ്ട് ചെയ്യിക്കരുത്..!'<br />എന്ന ഗർജ്ജനത്തിലേ രാത്രി ഭക്ഷണം കിട്ടൂ..!<br /><br />സ്വസ്ഥമായി കിടന്നും,ഇരുന്നും,നിന്നും ടി.വീ കണ്ടുകളയാം എന്നായിരുന്നു തീരുമാനം..<br />റിമോട്ട് ഞെക്കി..<br />ചാനൽ 1.<br />----------<br />ഫോർഗ്രൌൻഡിൽ ലേറ്റസ്റ്റ് ഫാഷൻ വളകൾ..!<br />ബാക്ഗ്രൌൻഡിൽ അതിനൊത്ത സാരി..!<br />വിഷയം 'എന്റെ പാചാകാന്വേഷണ പരീക്ഷണങ്ങൾ'..!<br />കൈകൾ പൊക്കി ..'എസ്കേപ്പ്'..!<br />ചാനൽ 2.<br />----------<br />'ങാ തോമാച്ചാ എന്തുണ്ട് വിഷേഷങ്ങൾ?'<br />തോമാച്ചൻ ഉത്തരം പറയാൻ നാക്കെടുക്കും മുൻപ് 'ങാ വർഗീസേ എന്തുണ്ട് ?'<br />പ്രേക്ഷക സമ്പർക്ക പരിപാടി..(തോമാച്ചൻ പറഞ്ഞ പുളിച്ച തെറി എഡിറ്റഡ്)!<br />പൊതു ജനം കഴുതകൾ എന്നു പറയുന്നത് വെറുതെയല്ല..!<br />ചാനൽ 3.<br />----------<br />'ഗോപലൻ സാർ എന്റു ചെയ്യുന്നു?'സർവാഭരണ വിഭൂഷിതയിൽ നിന്നും കിളിമൊഴി<br />'ഞാൻ ഷിപ്പിലാണ് (പ്രാഥമിക കർമം എന്നായിരിക്കാം വ്യംഗ്യം)' എന്ന മറുപടി ടെലഫോൺ വഴി..!<br />പിന്നെ ഇഷ്ടഗാനം ചോദിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞതില്ലാതെ വരുമ്പോൾ ജാള്യതയില്ലതെ 'അയ്യൂ, അതില്ല വേരെ പരയൂ' എന്നും അവസാനം 'ജനിച്ചതാർക്കു വേണ്ടീ...' എന്ന പാട്ടും സമർപ്പിച്ച് 'സന്തോഷമായോ ഗോപാലൻ സാർ..?' എന്നു ചോദിയ്ക്കുന്ന നിങ്ങളുടെ മാത്രം ചോയിസ്..!<br />കുട്ടപ്പന്റ് ചോയിസ് പോയി..!<br />ചാനൽ 4.<br />----------<br />'അച്ഛന്റെ പേര്..?' <br />'ഒരു ക്ലൂ തരാമോ..?തരില്ലേ..?'<br />പരിപാടി, 'കാട്ടുമാക്കാൻ ഫാഷൻസ് ഫാമിലി 'കിസ്സ്' പ്രോഗ്രാം'<br />കുട്ടപ്പൻ ക്ലൂലെസ്സ്..!<br />അഞ്ചാറ് മുടിയും വലിച്ച് പറിച്ച് കുട്ടപ്പൻ എഴുന്നേറ്റു..!<br />....<br />....<br />കുട്ടപ്പനെ പോലീസ് അറസ്റ്റ് ചെയ്തു..!!<br />കുറ്റം....കൊല..!!<br />ജയിലിൽ കിടക്കുമ്പൊഴും താൻ ആരെയാണ് കൊന്നതെന്ന് കുട്ടപ്പന് അജ്ഞാതം..<br />പിറ്റേന്നു രവിലെ ഏതോ പോലീസുകാരൻ കുട്ടപ്പന് അന്നത്തെ പത്രം കൊടുത്തു..<br />പത്ര വാർത്ത...<br />"റോഡരികിലൂടെ നടന്നു പോയ യുവാവിനെ പൂർവ വൈരാഗ്യത്തിന്റെ പേരിൽ ടെലിവിഷൻ കൊണ്ട് തലയ്ക്കെറിഞ്ഞ് കൊന്ന കുറ്റത്തിന് കുട്ടപ്പൻ എന്ന ആൾ അറസ്റ്റിൽ...! "<br /><br />(പിൻ കുറിപ്പ്: സമർപ്പണം-->മലയാളം ചാനൽ കോപ്രായങ്ങളിൽ മനം നൊന്ത് അന്തവും കുന്തവും അറിയാതെ വീർപ്പടക്കി കഴിയുന്ന ഒത്തിരി പ്രേക്ഷക വൃന്തങ്ങൾക്ക്..!)<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-113498736830616842?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1134737134821454202005-12-16T16:42:00.000+04:002005-12-16T16:49:26.683+04:00ബൈനറി സൃഷ്ടികൾ..!<font size=2><br />ഇന്നെങ്കിലും..<br />ഇപ്പൊഴെങ്കിലും..!<br />ഉള്ളിലുയർന്ന ഓർമപ്പെടുത്തലിൽ നിന്നെന്നോണം പേനയും,പേപ്പറുമെടുത്ത് എഴുതാനിരുന്നു..!<br />ത്രെഡ്,സർഗചേതനയുടെ അനർഗള പ്രവാഹം,പേറ്റു നോവ്,വീർപ്പു മുട്ടലുകൾ,ദീർഘ നിശ്വാസം എന്നൊക്കെ പലരും പേരിട്ട് വിളിക്കുന്ന സൃഷ്ടിയുടെ പെരുമ്പറമുഴക്കങ്ങളൊന്നുമില്ല..<br />ഉള്ളറകളെല്ലാം സ്വച്ഛം..ശാന്തം ..!<br />പക്ഷെ അതിനും മേലേ അനിർവചനീയമായ അസ്വസ്ഥത ഉടലെടുക്കുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു..<br />ഉള്ളിലുള്ളത് പൊന്നോ,പവിഴമോ,മുത്തോ..യാതൊന്നുമല്ല..<br />പടു വാക്കുകളുടെ,പാഴ് വിചാരങ്ങളുടെ കൂട്ടം..<br />എന്നിരുന്നാലും,ഒരിയ്ക്കലവ വിരൽ തുമ്പിലെത്തുമായിരുന്നു..<br />ഇടമുറിയാതെ.<br />മുച്ചൂടും പകർന്നെടുക്കുമായിരുന്നു..കതിരും പതിരും വേർതിരിക്കാതെ..!<br />പിന്നെയെന്തേ ഇപ്പൊഴീ അമാന്തം..?<br />ചിന്തിച്ചു..<br />വീണ്ടും ശ്രമിച്ചു..<br />തഥൈവ..!<br />പിന്നെയോർത്തു..<br />അന്നെന്റെ ഭാവനയ്ക്കും മാതൃ ഭാഷയ്ക്കുമിടയിൽ മറ്റൊന്നുമില്ലായിരുന്നു, എന്റെ തൂലികയൊഴികെ..<br />പക്ഷെ ഇന്നവർക്കിടയിൽ മധ്യവർത്തി പടർന്നിരിക്കുന്നു..<br />ഒന്നിന്റെയും,പൂജ്യത്തിന്റെയും രൂപത്തിൽ... ബൈനറി എന്ന നാമത്തിൽ...!<br />എന്റെ ഭാവനകൾക്ക് മേൽ അവനൊരു കരിമ്പടം പുതപ്പിച്ചു..<br />എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു..<br />"തൂലിക നിന്റെ വഴിയല്ല..<br />നിനക്കതിലൂടെ ഒഴുകുവാനാവില്ല..<br />ഉറങ്ങാം നിനക്കിനി..<br />ഞാൻ വന്നുണർത്തുവോളം..!"<br /><br />എന്റെ സങ്കൽപങ്ങൾക്കും അവൻ നിർബന്ധമത്രേ ..<br />പുഷ്പിയ്ക്കുവാൻ..!<br />അവയുറങ്ങുമത്രേ..<br />കീബോർഡിലെത്തുവോളം..!!<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-113473713482145420?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1134388981324507562005-12-12T15:56:00.000+04:002005-12-12T16:03:01.336+04:00വർണമേഘങ്ങളെയും കാത്ത്..!<font size=2><br />ജാലകപ്പഴുതിന്നുമപ്പുറം എന്റെ പൂവാടിയിൽ കൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്ന ദളങ്ങളുടെ തേങ്ങലുകൾക്കും മീതേ മഴയുടെ ചടുല സംഗീതം,<br />ഇങ്ങകത്ത്,ചെറു ഞരമ്പുകളിലാകെ ഉറഞ്ഞു കൂടുന്ന തണുപ്പിനും മേലേ കിനിഞ്ഞു കത്തുന്ന ചെറുമേശവിളക്കിന്റെ നിഴലനക്കം<br />ഞാൻ എഴുതുവാൻ തുടങ്ങി.....<br />പ്രാണ ഞരമ്പുകളിൽ,മദ്യം നിറയ്ക്കുന്ന 'സൃഷ്ടിയുടെ നീരുറവകളോ',ധൂമപടലങ്ങൾ തീർക്കുന്ന 'ചിന്താ വലയങ്ങളോ',കടും കാപ്പിയുടെ കടിച്ചാൽ പൊട്ടാത്ത 'പ്രചോദനങ്ങളോ' യാതൊന്നുമില്ല...<br />ഓർമകളുടെ നേരിൽ നീറ്റിയ,നിറമൊട്ടുമേ മങ്ങാത്ത കുറേ ചിത്രങ്ങളുണ്ട്,ചിതറിത്തെറിച്ചാലും വീണ്ടും ഒരുമിച്ച് പ്രവഹിച്ചെത്തുന്ന അതേ ഓർമകൾ....<br />അവയിൽ കടും നിറങ്ങളുടെ ചായം വീണ ബാല്യമില്ലെനിയ്ക്ക്,കത്തിയെരിയുന്ന യൌവ്വനവും..!<br />മറവിയുടെ കാർമേഘമാൽ മൂടുവാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും ഉള്ളിലെങ്ങോ നിരന്തരം പ്രകമ്പനം കൊള്ളുന്ന വേദനയുടെ മുറിപ്പാടുകളുണ്ട്,<br />അവയിൽ ഞാനുണ്ട്,നീയുണ്ട്... നമ്മുടെ നനുത്ത ഓർമകളും..!<br /><br />നിറഭേദങ്ങളൊരുപാട് ചിതറുന്ന കലാലയ ജീവിതത്തിലും എന്റെ ലോകം പുസ്തകങ്ങളിലും,എന്നിലുമൊതുങ്ങിയിരുന്നു..<br />അവയിലേക്ക് പൊടുന്നനേ നീ കടന്നു വന്നു,പിന്നെയെന്തിനോ പ്രതീക്ഷിച്ചു.അകലുവാനാഗ്രഹിച്ചില്ല ഞാൻ,കാരണം... നിരാശയുടെ നരച്ച നിറങ്ങൾ മാത്രം നിറഞ്ഞ എന്റെ സൃഷ്ടികൾ പൊടുന്നനേ പ്രണയത്തിന്റെ നനുത്ത വർണങ്ങളിൽ തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങിയതു തന്നെ.<br />ഞാനുണർന്നു... ആഹ്ലാദിച്ചു... നീയാണു ലോകമെന്നും... നിന്നിൽ ഞാൻ പുതുജീവനാർജ്ജിച്ചെന്നുമറിഞ്ഞു..!<br />എന്നിട്ടൂം നാമകന്നു,വിധി എന്നു പഴിക്കാനെനിയ്ക്കായില്ല... കാരണം,ആ വാക്കിന്റെ പൊരുൾ എന്നുമെന്നോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു; ഒരു നിഴലെന്ന വണ്ണം..<br />എന്റെ ലോകം വീണ്ടൂം ചുരുങ്ങുന്നതും,പഴയ നിറം പടരുന്നതും ഞാനറിഞ്ഞു..<br />വർണമേഘങ്ങളെയും കാത്ത്, കനവിന്റെ കൂട്ടിൽ പുലരുവോളം കൂട്ടിരിക്കാൻ വരുമെന്നു പറഞ്ഞ്,<br />ജീവിതം തീരുവോളം കൂടെ നിൽക്കാൻ വരുമെന്നു പറഞ്ഞ്,<br />നീ നടന്നു പൊയതെവിടെയെന്ന് എനിയ്ക്കും തിരിച്ചറിയുവാനായില്ല.<br />അങ്ങകലെ എന്റെ കനവുകൾക്കുമെത്തിപ്പിടിയ്ക്കുവാനാകത്ത ദൂരത്ത്,<br />എന്റെ വിഷാദങ്ങൾ ആടിത്തിമിർത്ത രാവുകൾക്കുമപ്പുറം,<br />ആരോ നിറഞ്ഞ് പെയ്യുന്നതു ഞാനറിഞ്ഞു....എന്റെ വികാരങ്ങൾക്കു വ്യാഖ്യാനം കൊടുത്തയാൾ..!<br />കടുത്ത വിഷാദത്തിന്റെ ചൂടിലൊതുങ്ങി ഞാൻ എഴുതിയതൊക്കെയും സഹൃദയങ്ങളിൽ കുടിയേറിപ്പാർത്തു...അവരെന്നെ കവിയെന്നും,കലാകാരനെന്നും വിളിച്ചു..!<br />അവാർഡുകളുടെ പെരുമയ്ക്കും,പാഴ് വചനങ്ങളുടെ പെരുമഴയ്ക്കുമിപ്പുറം ഞാനെന്ന വ്യക്തി അവശേഷിച്ചു,നിന്റെ ഓർമകൾക്കൊപ്പം..!<br /><br />ഇന്ന്,പകലിനെ പിരിയുവാൻ മനസറ്റ്,വിഷണ്ണനായ് കടലിന്റെ കൂട്ടിലേക്കൊതുങ്ങുന്ന സൂര്യനെ നോക്കി ഞാൻ നിൽക്കവേ..<br />ഒരുമാത്ര,അകലത്ത് കണ്ടത് നിന്നെയായിരുന്നോ..??...<br />ഏകാന്ത സൂര്യനെ നോക്കി നെടുവീർപ്പിൽ മുങ്ങി തിരിച്ചു നടന്നു പോയത് നീയായിരുന്നോ..???<br />നനുത്ത മുടിയിഴകളിൽ കാലം തീർത്ത വെള്ളി വരകൾക്കും നിന്റെ ഭംഗി മായ്ക്കുവാനായില്ലയെന്നോ..??<br />ഒരു പക്ഷെ ഞാനിന്ന് കണ്ടതും മിഥ്യയാകാം.. നീയല്ലാതെയാകാം...എങ്കിലും...<br />ഓർമകളിൽ സ്വയം നഷ്ടപ്പെട്ട് നടന്നകലുന്നത്,നീയായിരുന്നെന്നും...<br />എന്നെപ്പോലെ നീയും ഏകയാകാമെന്നും കരുതുന്നു ഞാൻ....<br />അങ്ങനെ കരുതുവാനാണെനിക്കിഷ്ടം....!!<br /><br />(പിൻ കുറിപ്പ്: ഇത് ഞാൻ ആദ്യം<br />റെഡിഫ് ബ്ലോഗിൽ ഇട്ടിരുന്നതാണ്.അവൻ ആളു ശരിയല്ലാത്തത് കൊണ്ട് ഇതും ഇങ്ങ് കൊണ്ട് പോന്നു..!)<br /><br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-113438898132450756?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1134121364421150912005-12-09T13:41:00.000+04:002005-12-09T13:45:57.173+04:00പൊരുത്തം..!<font size=2><br />"ഊഹും...<br />അടുക്കൂല്ല...അടുക്കൂല്ല..!<br />ജ്യോത്സ്യൻ നാരായണ 'പൊതുവാൾ' രാശിപ്പലകയിൽ നിന്നും കണ്ണെടുത്ത് പിറകിലേക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്ന്, മച്ചിലേക്ക് നോക്കി,ഊട്ടിയിലെ ഹെയർപിൻ വളവു മാതിരി ചുണ്ടുകൾ വക്രിച്ച്,ഒരു കൈ കഴുത്തിലെ രുദ്രാക്ഷത്തിലും മറു കൈ ഹെയർപിൻ വളവുകൾക്ക് മുകളിലൂടെ പൊരുത്തമില്ലാതെ കറക്കിക്കൊണ്ടും പറഞ്ഞു..'<br />ഏഴിൽ നിൽക്കുന്ന ശുക്രൻ പതിനാറിൽ നിൽക്കുന്ന ബുധനെ ഒളിഞ്ഞ് നോക്കുന്നതിനാലും,ശനിയും ഞായറും കൂടുമ്പോഴുള്ള അവധിപ്പൊരുത്തം ഇല്ലാത്തതിനാലും,പെണ്ണിന് എട്ടിൽ ചൊവ്വയും ഒൻപതിൽ ശനിയും പന്ത്രണ്ടിൽ പൂജ്യവും കൂടി നിൽക്കുന്നതിനാലും,സാരിപ്പൊരുത്തം,സാമ്പാർ പൊരുത്തം,സിനിമപ്പൊരുത്തം,ഷോപ്പിംഗ് പൊരുത്തം,സ്വൈരക്കേട്പൊരുത്തം,വാതുറന്നാലടിപ്പൊരുത്തം,ഇൻ-ലോ പൊരുത്തം,കണ്ണൂകീറിയാക്കണ്ടൂടാ പൊരുത്തം,..! മുതലായ യാതൊരു പൊരുത്തവും കണാത്തതിനാലും..<br />അടുക്കൂല്ല...ഇത് നടക്കൂല്ല..!"<br />ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ മുകളിലേക്ക് നോക്കി.. 'മച്ചിലെവിടാണപ്പാ പൊരുത്തമിരിക്കുന്നത്?'..!<br />"എന്റെ പലകേലോട്ട് കട്ടയുരുട്ടല്ലേടാ മോനെ" എന്ന മട്ടിൽ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് പൊതുവാൾ പൊതുവഴിയിലേക്കിറങ്ങി.<br />ഉണ്ണിക്കുട്ടന് രാത്രിയിൽ ഉറക്കം വന്നില്ല..<br />ചേച്ചിയുടെയും ഇന്ന് പെണ്ണു കാണാൻ വന്ന സുന്ദരൻ ചേട്ടന്റെയും ജാതകപ്പൊരുത്തമാണ് ആ ദുഷ്ട പൊതുവാൾ വലിച്ച് കീറി നാല് മൂലക്കെറിഞ്ഞത്..!<br />സുന്ദരിയായിരുന്നിട്ട് കൂടി വരുന്ന കല്യാണാലോചനകളെല്ലാം<br />ജാതകം മൂലം അലസിപ്പോവുകയായിരുന്നു.അന്ന് മുതൽ ഉണ്ണിക്കുട്ടന് 'ജാ..' എന്ന് കേൾക്കുമ്പൊഴേ ചൊറിയുമായിരുന്നു..!<br />'വലുതാകുമ്പോൾ ഒരു പൊരുത്തവും നോക്കാതെ കെട്ടും..!' എന്നും മനസിലുറപ്പിച്ചു.<br />ജ്യോത്സ്യന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ചേട്ടന്റെയും,ചേച്ചിയുടെയും<br />മുഖങ്ങൾ മങ്ങുന്നതും,ചേച്ചി പെട്ടന്ന് തന്നെ ഉൾവലിയുന്നതും ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ കണ്ടിരുന്നു..<br /><br />രാവിലെ ചേച്ചിയുടെ മുറിയിൽ നിന്നും ബഹളം കേട്ടാണ് ഉണ്ണിക്കുട്ടനുണർന്നത്..!<br />'എന്നാലും അവളിത് ചെയ്തല്ലോ..','എങ്ങനെ തോന്നി'...<br />തുടങ്ങിയ പായാരങ്ങളും കേട്ടു..<br />കയ്യിൽ ഒരു പേപ്പറും പിടിച്ച് അഛൻ നിന്ന് ജ്വലിക്കുനതും,അമ്മ കസേരയിൽ തളർന്നിരിക്കുന്നതും,അയലത്തെ കമലാക്ഷി,വനജാക്ഷി,പങ്കജാക്ഷി തുടങ്ങിയ അക്ഷികളെല്ലാം ചുറ്റും കൂടിയിരുന്ന് എരിതീയിലെണ്ണ കോരി ഒഴിക്കുന്നതും,തിക്കുറിശ്ശി ഡയലോഗായ 'കലികാലവൈഭവം കൃഷ്ണാ' എന്നും പറഞ്ഞ് മുത്തശ്ശൻ ചാരിക്കിടക്കുന്നതും ഒക്കെ കണ്ട് മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൽ ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ മനസിലോർത്തു..<br />"ഒരു പൊതുവാളും കാണാത്ത ഒരു പൊരുത്തം അവർക്കുണ്ടായിരുന്നു...<br />'മനപ്പൊരുത്തം'...!"<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-113412136442115091?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1133958436580025602005-12-07T16:24:00.000+04:002005-12-12T16:09:46.756+04:00കുഴികളെത്തേടി..!<font size=2><br />"കുഴി ഒന്നിന് നൂറ് രൂപാ..!"<br /><br />തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്..<br />ശവക്കുഴി വെട്ടുകാരന്റെ പരസ്യ ബോർഡൊന്നുമല്ല..!<br />ഇവിടെ 'ബാംഗളൂർ' എന്ന 'സിലിക്കൺ താഴ് വര' യിലെ മഹാന്മാരായ ഭരണകർത്താക്കൾ ഈയിടെ പുറപ്പെടുവിച്ച പ്രഖ്യാപനമാണിത്..!<br /><br />ഇവിടെ..<br />മേക്കപ്പിടാത്ത സുന്ദരിമാരുടെ മുഖം പോലെയിരുന്ന റോഡുകൾ "ഓം പുരി' യുടെ മോന്ത പോലെ ആയിക്കിടക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് മാസങ്ങളും, വർഷങ്ങളുമായി..!<br />പിന്നെ കേരളത്തിലെ പോലെ കുഴി മൂത്ത റോഡ് കൃഷിയിടമാക്കി വാഴത്തൈ,തെങ്ങിൻ തൈ മുതലായ 'തൈ നടീൽ സമരം' ഇവിടെ ശീലമില്ല..<br />പകരം ..<br />മഴ പയ്ത് കുളമായ കുഴിയിലൂടേ 'ബ്രിട്ടിഷ് രാജ്ഞി തറ 'വൃത്തിയാക്കുന്ന' ഫ്രോക്കും പൊക്കിപ്പിടിച്ചു' നടക്കും പോലെ 'ഉടുതുണി ഉയർത്തൽ സമരം' നടത്തിയാണ് ഇവിടുത്തെ ആൾക്കാർ പ്രതിഷേധിക്കാറ്..!<br /><br />ഭരിക്കുന്നവന്മാർ ഭാരിച്ച 'പ്രവൃത്തി പദ്ധതികൾ(ആക്ഷൻ? പ്ലാൻ അത്രെ..!)' കുത്തിയിരുന്ന് ഉണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് നാളെത്രയായെന്ന് ദൈവത്തിന് പോലുമറിയില്ല..!<br />അതിൽ എത്ര 'ആക്ഷൻ' എത്ര 'പ്ലാൻ' എന്നൊന്നും കുഴയ്യ്ക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിയ്ക്കരുത്..<br />'ആക്ഷൻ' എണ്ണാൻ വിരലും..<br />'പ്ലാൻ' എണ്ണാൻ വീശലും..!<br /><br />'രാജമണിക്യം' പറയും പോലെ..<br />പയലുകൾ പറയണത്...<br />ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ നാട്ടിലെ കുഴികൾ മൊത്തം നിരപ്പാക്കും,<br />പിന്നെ ഏതെങ്കിലും വഴിയിൽ ആരെങ്കിലും 'കുഴി' റിപ്പോർട്ട് ചെയ്താൽ...അവന് 'കുഴി' ഒന്നിന് രൂപാ നൂറ്..!<br />ഇനി ഈ 'കുഴി കണ്ടെത്തൽ' മത്സരത്തിൽ പങ്കെടുത്ത് വിജയിക്കുന്നവൻ 'കുഴിത്തമ്പി ദളവയോ', 'കുഴികർതിലകമോ','വീര കുഴി കണ്ടബൊമ്മനോ' വല്ലതുമൊക്കെ ആവുമോന്ന് കാത്തിരുന്ന് കാണാം..!<br />"കുഴികൾ മൊത്തം നിരപ്പാക്കും" എന്ന പ്രസ്താവനയുടെ അർഥം "കുഴി നിരപ്പായ വഴി" എന്നാണോ എന്നും കാത്തിരുന്നു കാണാം..!<br /><br />(പിൻ കുറിപ്പ്: സമർപ്പണം--><br />"കുഴിയിൽ ജനിച്ച് കുഴിയിൽ വളർന്ന് കുഴിയിലവസാനിക്കുന്ന പാവം കേരള ജനതയ്ക്ക്..!")<br /><br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-113395843658002560?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1133860083085938432005-12-06T13:01:00.000+04:002005-12-07T07:36:15.333+04:00ചിരി..!<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3602/1764/1600/smile.0.jpg"><img style="float:left;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3602/1764/320/smile.0.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><BR><br /><br /><font size=2><br />"വഴിയരികിലെവിടെയോ വലയുണ്ട് കൂട്ടരേ..<br />വലയിഴയിലെവിടെയോ ചിരിയുണ്ട് കൂട്ടരേ..<br />ചിരിയലയിലെവിടെയോ ചതിയുണ്ട് കൂട്ടരേ..<br />ചതിയുഴിയിലുടലോടെ വീഴൊല്ല കൂട്ടരേ..!"<br /><br />ചിരിയ്ക്ക് ഇങ്ങനെയും ഒരു വ്യാഖ്യാനമോ..?<br />"മുഖം മനസിന്റെ കണ്ണാടി..!"<br />എങ്കിൽ<br />"ചിരി മനസിന്റെ മുഖം മൂടി"<br />..?<br />ആകാം..!<br />ചിരികൾ പല തരമല്ലേ..<br />ചിരി,പുഞ്ചിരി,പാൽപ്പുഞ്ചിരി,കള്ളച്ചിരി,കൊലച്ചിരി,ചതിച്ചിരി....<br />...അങ്ങനെ നൂറ് തരം..!<br />ഓരോ ചിരിയ്ക്കും ഓരോ അർത്ഥങ്ങളുണ്ടാകാം....<br />അത്, ചിരിക്കുന്നവന് മാത്രമറിയാം..!<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-113386008308593843?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1133500467967506122005-12-02T09:07:00.000+04:002005-12-02T09:49:24.470+04:00ഒറ്റയാൻ..!<BR><br /><img src="http://i34.photobucket.com/albums/d117/meghangal/Untitled-1.gif" hspace="5" align="left"><br /><font size=2>ആർത്ത് ചിരിക്കുകയാണവൻ..!<br />ജീവാത്മാവിലാകെ മരണത്തിന്റെ മണം വിതറി,പ്രാണ ഞരമ്പുകളെ നിർദ്ദാക്ഷിണ്യം മരവിപ്പിലേക്ക് തള്ളിയിട്ട്,മനുഷ്യ ജന്മത്തെ ഒട്ടാകെ ഉന്മൂലനം ചെയ്യാൻ ശേഷിയോടെ,അനുദിനം വളരുന്ന സാങ്കേതികതയ്ക്കും കൂച്ചുവിലങ്ങിടാനായുന്ന കുശാഗ്ര ബുദ്ധി കൾക്കും കീഴടങ്ങാതെ.. <br />അവൻ ആർത്ത് ചിരിക്കുകയാണ്..<br />അതി ക്രുരമായി..!<br />ഒറ്റയാനണാവൻ, മെരുക്കുവാനാണിഷ്ടം..മെരുക്കപ്പെടാനല്ല..!<br />ദിവസങ്ങളെണ്ണപ്പെട്ടു എന്നറിയുന്നവന്റെ ദൈന്യമായ അവസ്ഥയോ..<br />അറിയുന്നവരും,കാണുന്നവരും അടുക്കാൻ മടിക്കുന്ന അതി ദൈന്യമായ അവസ്ഥയോ...<br />ഒന്നും അവനറിയുന്നില്ല..!<br />അതിശക്തനാണവൻ..<br />വേരുകൾ പടർത്താൻ..വേദന നിറയ്ക്കാൻ അവനൊരു ഉപാധിയുണ്ട്..<br />മനുഷ്യ ജാതിയ്ക്ക് മുന്നിൽ സാത്താൻ കൊണ്ടു വെച്ച അതേ വിലക്കപ്പെട്ട കനി തന്നെ..<br />അതെടുക്കാൻ,രുചിച്ചറിയാൻ ജീവനുള്ളവയുടെ അടങ്ങാത്ത ആസക്തി അവന് നന്നായറിയാം..<br />പിന്നെയും പല കുറുക്ക് വഴികളുമുണ്ടവന്, എല്ലാം തകർക്കാൻ,തച്ചുടയ്ക്കാൻ..!<br />എങ്കിലും ഒരു നാൾ വരും..<br />ഒരാൾ വരും..<br />ആസുരതയെ വെല്ലാൻ..<br />നമുക്ക് കാത്തിരിക്കാം..!!<br />പ്രതീക്ഷയോടെ..!!<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-113350046796750612?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1133331648577024382005-11-30T10:19:00.000+04:002005-12-12T16:10:13.553+04:00സോമയോഗം..!<font size=2><br />അഥവാ.."സോമന്റെ ഒന്നാം പ്രണയാനുഭവം..!"<br /><br />സോമൻ പഴയ ഒരു 'കള്ളൻ' ആണ്.ചെറു മോഷണങ്ങളിൽ തൽപരനായ കള്ളൻ..!<br />എന്നു വെച്ചാൽ 'തേങ്ങ','കപ്പ','കുളത്തിലെ മീൻ','പഴുത്ത വാഴക്കുല','പശുക്കിടാവ്'..ഇത്യാദി..<br />'ക്ലപ്റ്റോമാനിയ' എന്നു തികച്ച് പറയാനറിയാത്തത് കൊണ്ട് 'ചൂണ്ടാനുള്ള ഏനക്കേട്' എന്നാണ് അദ്ദേഹം സ്വയം ഈ അസുഖത്തെ സൌകര്യപൂർവം വിളിച്ചു പോന്നത്..!<br />എന്ത് കാര്യവും വിചാരിച്ചാലുടനെ നടത്തുക എന്നത് ടിയാന്റെ വേറൊരു പ്രത്യേകത ആണ്<br /><br />നാട്ടിൽ ആരുടെ എന്ത് പോയാലും സംശയലേശമന്യേ കൃഷ്ണൻ പോലീസ് നീട്ടി വിളിക്കും<br />"സോമോ....!"<br />പക്ഷെ പല കേസുകളിലും സോമൻ നിരപരാധി ആയിരുന്നു.എന്നാലും "ചത്തത് കീചകനെങ്കിൽ.." എന്ന് ചിന്തിക്കാനായിരുന്നു എല്ലാവർക്കും എളുപ്പം.<br />അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു നാൾ സോമൻ പരസ്യമായി മോഷണത്തിൽ നിന്നും 'റിട്ടയർമന്റ്' പ്രഖ്യാപിച്ചു..!<br />സോമന്റെ 'തടി' പരിഗണിച്ച് ആരും അതിൽ അവിശ്വാസം പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല..!<br />കുറെ നാൾ മോഷണ വിവരങ്ങളൊന്നും തന്നെ 'റിപ്പോർട്ട്' ചെയ്യപ്പെടാതെ കടന്നു പോയി..!<br />സോമൻ തന്റെ ഇഷ്ട വിനോദങ്ങളായ 'തീറ്റ','കുളി','വീണ്ടും തീറ്റ' അങ്ങനെ അല്ലറ ചില്ലറ നേരമ്പോക്കുകളുമായി കഴിഞ്ഞു കൂടി..!<br />അങ്ങനെ ഏതോ ഒരു നേരമ്പോക്കിനിടയിൽ സോമന് പ്രേമം പൊട്ടിമുളച്ചു..സുഗന്ധിയോട്..!<br />സോമ-സുഗന്ധി ബന്ധം 'ബോണ്ട','പരിപ്പുവട','അയലത്തെ മേഴ്സിയുടെ സാരി' മുതലായ പാരിതോഷികങ്ങളിലൂടെ മുന്നേറി..!<br />ഒരു നാൾ സുഗന്ധി 'പിച്ചിപ്പൂ'വിനോടുള്ള തന്റെ അടങ്ങാത്ത ആസക്തി സോമന്റെ മുന്നിൽ തുറന്നിട്ടു..<br />സോമൻ 'ഭീമൻ' ആയി..<br />'പിച്ചിപ്പൂ' എന്ന് മനസിൽ മൂന്ന് തവണ കോറിയിട്ടു..!<br />*****<br />*****<br />'സോമനെ 'പിറന്ന പടി' പാലമരത്തിൽ കെട്ടിയിട്ടിരിക്കുനു..!'<br />എന്ന വാർത്ത കേട്ടാണ് ഒരു നാൾ നാടുണർന്നത്..!<br />'പാലമരം', 'കെട്ട്' ഇതൊക്കെ ദഹിക്കാം...പക്ഷെ...എവിടെയോ ഏന്തോ ഒരു ഇത്.!<br />സംഭവം ശരി തന്നെയായിരുന്നു..<br />കാണുമ്പോൾ തേക്കിലയിൽ നാണം മറച്ച്, നാട്ടാർക്ക് മുൻപിൽ ബന്ധിതനായിരുന്നു കഥാനായകൻ..!<br />കൂടി നിന്നവരുടെ 'അയ്യേ, നാണക്കേട്' എന്ന മൊഴികൾക്കിടയ്ക്ക് സുഗന്ധിയുടെ പരിചിത സ്വരവും കേട്ട് 'യൂ റ്റൂ ബ്രൂട്ടസ്..!' എന്ന ഭാവത്തോടെ, അതിലേറെ നിസ്സഹായതയോടെ സോമൻ നിന്നു..!!!<br />അതിരാവിലെ ശരീരമാസകലം എണ്ണയും തേച്ച്,തോർത്ത് മുണ്ട് മാത്രമുടുത്ത് അമ്പലക്കുളത്തിൽ കുളിക്കാൻ പോകാറുള്ള സോമൻ, ഒന്നും പിന്നത്തേക്ക് നീട്ടിവെക്കാറില്ലാത്ത സോമൻ, കുളിക്ക്മുൻപ് സ്ഥലത്തെ 'കെ.ഡി' കമലാക്ഷിയുടെ വീട്ടിൽ 'പിച്ചിപ്പൂ' പറിക്കാൻ കയറിയതും, 'കെ.ഡി മകൻ' ലീവിനെത്തിയ പട്ടാളം മണിയൻ 'ശങ്ക' തീർക്കാൻ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ ശരീരമാസകലം എണ്ണ തേച്ച രൂപത്തെ കണ്ടതും, 'കൃത്യ നിർവഹണത്തിനായി എണ്ണ തേച്ചിറങ്ങിയ കള്ളൻ' എന്ന് ഞെട്ടലോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞതും, അതു കണ്ട് സോമൻ ഓടാൻ ശ്രമിച്ചതും ,റൊസാച്ചെടിയിൽ കുരുങ്ങിയ ഒറ്റത്തോർത്തെടുക്കാൻ വീണ്ടും തിരിഞ്ഞതും, പട്ടാളത്തിന്റെ 'കരാള ഹസ്ത'ത്തിലകപ്പെട്ടതും...<br />എല്ലാം ചരിത്രം...!<br /><br />(പിൻ കുറിപ്പ്-->സമർപ്പണം: 'സ്ത്രീ ജന്മം പുണ്യ ജന്മം' എന്നു നീട്ടി പാടി, കാമുകിയുടെ ആഗ്രഹപൂർത്തിക്കായി<br />'രണ്ടും, മൂന്നും' കൽപ്പിച്ചിറങ്ങുന്ന പാവം കാമുകന്മാർക്ക്..!)<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-113333164857702438?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1133164280963120222005-11-28T11:47:00.000+04:002005-12-12T16:06:59.693+04:00മഴ..!<font size=2><br />മഴ..!<br />എന്റെ നാടിന് മേൽ പെയ്തിറങ്ങുമ്പോൾ അവൾ സുന്ദരി ആകുന്നു..!<br />കറുത്ത മേഘങ്ങപടലങ്ങളെ വകഞ്ഞ് മാറ്റി..<br />നനുത്ത ചെറുകാറ്റിനെ തോളിലേറ്റി..<br />അവൾ അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി വരുമ്പോൾ, വരണ്ട മൺ തരികൾക്ക് കുളിരിന്റെ സംഗീതമാണ്..,<br />സുഖമുള്ള നിദ്രയുടെ ആലസ്യമാണ്..!<br />കോള് കൊണ്ട് നിൽക്കവേ..വിതുമ്പാൻ തുളുമ്പി നിൽക്കുന്ന പെണ്ണഴക്..!<br />ചാറിത്തുടങ്ങിയാൽ..അടി വെച്ചു കളിക്കുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ ആർദ്രത..!<br />പെയ്തിറങ്ങുമ്പോഴോ..സംഭ്രമം ജനിപ്പിക്കുന്ന വന്യത..!<br />മഴ...<br />അവർണനീയമായ അനുഭൂതി..!<br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-113316428096312022?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1132982572703515902005-11-26T09:19:00.000+04:002005-12-12T16:07:23.696+04:00വഴിത്താരകളിലൂടെ..!<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3602/1764/1600/walking.0.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3602/1764/320/walking.0.jpg" border="0" alt="" /></a><br />ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കാറില്ലായിരുന്നു ഞാൻ..!<br /><br />പിച്ച വെച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോൾ..<br />തട്ടിവീഴാതെ താങ്ങായി നിൽക്കാൻ..<br />പൈതൃകത്തിന്റെ, പരിലാളനയുടെ കൈത്താങ്ങുണ്ടായിരുന്നു..!<br /><br />കൌമാരമെത്തിയപ്പോൾ,<br />കുഞ്ഞിളം കൈകളിൽ വിരൽ കോർത്ത് പിടിക്കാൻ <br />കഥ പറഞ്ഞും കളിച്ചും നീങ്ങാൻ,<br />ഒത്തിരി കൂട്ടുകാരുണ്ടായിരുന്നു..!<br /><br />യൌവ്വനത്തിലോ..<br />തണൽ വഴികൾ താണ്ടാൻ..<br />തളിരിളം കൈകളാൽ കുളിരേകി നീങ്ങാൻ..<br />എന്റെ സുമുഖിയാം സഖിയുണ്ടായിരുന്നു..!<br /><br />ഇന്നും ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കാറില്ല ഞാൻ..<br />ഒരു വാക്കും മിണ്ടാതെ, എനിക്ക് ചെവികളും തന്ന്..<br />പദമിടറിപ്പോയാൽ താങ്ങായി നിൽക്കാൻ..<br />വിരലുകളുടെ ബന്ധനത്തിൽ അവനുണ്ട്..!<br /><br />എന്റെ സന്തത സഹചാരി...!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-113298257270351590?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1132727536256223882005-11-23T10:27:00.000+04:002005-12-12T16:07:48.580+04:00അഭിജ്ഞാന ക്ഷുരകുന്തളം..!<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/3602/1764/1600/barbar.0.gif"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3602/1764/320/barbar.gif" border="0" alt="" /></a><br />എന്റെ നാട്ടിൽ ഒരു 'ബാർബർ' ഉണ്ട്..!<br />ആദ്യമായും അവസാനമായുമാണ് ഈ പോസ്റ്റിൽ ഞാൻ മുകളിൽ പറഞ്ഞ പദം ഉപയോഗിച്ചത്,<br />എന്ത്കൊണ്ടെന്നു പിറകെ മനസിലാകും...<br /><br />എന്റെ അപ്പൂപ്പൻ മരണം വരെ ഒരു 'ഫ്യൂഡൽ'(കടപ്പാട്:കമ്മ്യൂണിസം) ശീലക്കാരനായിരുന്നു..!<br />മല മമ്മദിന്റടുത്ത് വരും..മമ്മദ് മലയുടെയടുത്തോ..??<br />പ്രസ്തുത ഫ്യൂഡലൻ പിള്ളയ്ക്ക് കേശവൃത്തി ചെയ്ത് കൊടുത്തിരുന്നത് ഒരു ചെല്ലപ്പനായിരുന്നു.<br />ചെല്ലപ്പൻ വിനീത വിധേയൻ..!<br />'ക്രിക്ക്..ക്രിക്ക്......ക്രിക്ക്,ക്രിക്ക്' ശബ്ദത്തിനൊപ്പം 'ഓ..' എന്ന വിധേയത്വ ശബ്ദവും ഇടവിട്ട് കേൾക്കാം.<br />'ക്ഷുരകൻ ചെല്ലപ്പൻ' എന്ന് അപ്പൂപ്പൻ വിളിക്കുമ്പോൾ അതിലൊരു 'ഇത്' തോന്നാറുണ്ടായിരുന്നു...ഏത്..?<br /><br />പക്ഷെ തൊഴിൽ കൂട്ടി വിളിച്ചാ അന്ത കാലത്തെ ശീലം..!<br />അതിൽ ചെല്ലപ്പന് യാതൊരുവിധ മാനക്കേടും ഇല്ല കേട്ടോ..<br />അതുകൊണ്ട് തന്നെ എനിയ്ക്ക് തൊന്നിയ ആ ഇത് ഞാനങ്ങ് ബോധപൂർവം മറന്നു..<br />അങ്ങനെയിരിക്കെ അപ്പൂപ്പൻ മരിച്ചു..!<br />ചെല്ലപ്പനെ കുറെ നാൾ കണ്ടില്ല..<br />ഫ്യുഡൽ തല ഒരെണ്ണം നഷ്ടമായതിൽ മനം നൊന്ത് പണി നിർത്തിയോ എന്നും സംശയിച്ചു..!<br /><br />മൌനത്തിനും, ഊഹാപോഹങ്ങൾക്കും വിരാമം..<br />അദ്ദേഹം വീണ്ടും അവതരിച്ചു..<br />കക്ഷത്തിലെ മുഷിഞ്ഞ തുണിയിലെ തുരുമ്പിച്ച 'വെട്ട് യന്ത്രങ്ങൾക്ക് ' പകരം നല്ല പുതുപുത്തൻ സാധനങ്ങൾ..!<br />'വീട്ടിലെത്തി വെട്ട്',എന്ന ഉപയോഗം 'വേണമെങ്കിലെത്തി വെട്ട്' എന്നായി..!<br />സാമ്രാജ്യത്തിന് പേര് മാത്രം ആയിട്ടില്ല..<br />അതും വേണ്ടേ..?<br /><br />ഒരു നാൾ അതിരാവിലെ 'തൈക്കിളവിമാരും','യങ്ങ് വല്ല്യപ്പന്മാരുമൊക്കെ' ചറു..പിറാ ന്ന് ഓടുന്നത് കണ്ട് കാര്യം തിരക്കി<br />"ചെല്ലപ്പന്റെ കടയ്ക്ക് പേരിടീൽ, നല്ല പേരിന് ഒരു പവൻ സമ്മാനം..!"<br />തിരുവന്തോരം ശൈലിയിൽ ഞാനൊന്നു ഞെട്ടീ....<br />"തള്ളേ...!"<br /><br />സംഭവം ശരി തന്നെ..!<br />'പേരിടീൽ കർമ'ത്തിന് സമയമായപ്പോഴേക്കും പേരുകളുടെ ഒരു പെരുമഴ തന്നെയായിരുന്നു..<br />'ചെല്ല ഷോപ്പ്','ചെല്ലപ്പൻ ഷോപ്പ്',അങ്ങനെ പല തരം...!<br />പക്ഷെ ചെല്ലപ്പന് ഇതൊന്നും പിടിച്ചില്ല.<br />ആരോ ചോദിച്ചു, "ക്ഷൌരമല്ലേ പണി? അതുമായി ബന്ധമുള്ള പേർ` വല്ലതും പോരെ..?" എന്ന്<br />ചെല്ലപ്പൻ 'പുലി' ആയി, ഒരുപാട് തലകൾ കീഴടക്കിയ അദ്ദേഹം സ്വാഭിമാനത്താൽ ജ്വലിച്ചു..!<br />"ഈ പണിയെ വെറും 'ക്ഷൌരം' അന്നു വിളിച്ചാക്ഷേപിക്കുന്നവൻ ആരായാലും അവന്റെ തലയിൽ ഒരു രോമം പോലുമുണ്ടാകില്ല തിരികെ പോകുമ്പോൾ..!"<br />ഞാൻ ആരാഞ്ഞു, "പണി 'കേശനിവാരണം' ആകുമ്പോൾ കടയുടെ പേര് ആംഗലേയീകരിച്ചാലോ..? "<br />ചെല്ലപ്പൻ ഹാപ്പി..!<br />അങ്ങനെ പേര് ഉറപ്പിച്ചു..!<br />"ചേൽ-ഈ-പാൻ'സ് ബ്യൂട്ടി വേൾഡ്"......!!<br />പോരട്ടേ പവൻ ഒരെണ്ണം...!!<br /><br />"ദീപസ്തംഭം മഹാശ്ചര്യം..<br />നമുക്കും കിട്ടണം പണം..!"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-113272753625622388?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1132727065678584202005-11-23T10:23:00.000+04:002005-12-12T16:08:11.426+04:00നോം ഇങ്ങ്ട് പോന്നു..!നോം ഇങ്ങ്ട് പോന്നു..!<br />ആ ഏഭ്യൻ 'റെഡിഫ്' മാതൃ ഭാഷാ പിന്മൊഴി അനുവദിക്കില്ലത്രേ..!<br />ഇങ്ങ്ട് വന്നപ്പൊഴോ..<br />ഈ ദുഷ്ടൻ 'പിൻ തറ'(ബാക്ഗ്രൌൻഡ്) മാറ്റാൻ സമ്മതിക്കില്ലത്രേ..!<br />ദെന്താ ഇപ്പോ ചെയ്ക ശിവനേ..<br />വെള്ളരിക്കാപ്പട്ടണം തന്നെ..!<br /><BR><br />നോം ആ ഏഭ്യന്റെ അടുത്ത് കിടന്ന നമ്മുടെ അവസാനത്തെ 'തൂണ്' ഇങ്ങട് കൊണ്ടു പോന്നു..<br />ഇവിടെ കിടക്കട്ടെ ഇനി മുതൽ..!<br />അത്ര തന്നെ..!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-113272706567858420?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-18111540.post-1129872271670833332005-10-21T09:23:00.000+04:002005-11-29T12:51:53.316+04:00<a href="http://eternalvista.rediffblogs.com" target="_blank">Vazhitharakal</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/18111540-112987227167083333?l=varnameghangal.blogspot.com' alt='' /></div>വര്ണ്ണമേഘങ്ങള്http://www.blogger.com/profile/12672351111298442134noreply@blogger.com7